به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، علیرضا فلاحی، نیروی خدمات بیمارستان مرودشت، مردی است که پس از یک روز کاری طولانی و در مسیر بازگشت به خانه، با حجم زیادی از طلا و اشیای قیمتی به ارزش حدود 40 میلیارد تومان روبه‌رو شد، اما در برابر وسوسه یک گنج بزرگ، امانت‌داری را انتخاب کرد.
ساعت از هشت شب گذشته بود. خستگی یک روز کاری طولانی بر تنش مانده بود و مثل همیشه، دوچرخه تنها وسیله‌ای بود که او را از محل کار به خانه می‌رساند. در مسیر بازگشت، لاستیک دوچرخه به چیزی برخورد کرد.
با پای راست ضربه‌ای به آن زد؛ تصور می‌کرد زباله‌ای در مسیر افتاده است. اما وقتی در آن را باز کرد، با صحنه‌ای روبه‌رو شد که برای چند لحظه باورش نمی‌شد؛ طلا و اشیای قیمتی که ارزششان حدود 40 میلیارد تومان بود.
شاید در آن لحظه بسیاری از آرزو‌های دست‌نیافته زندگی‌اش از مقابل چشمانش عبور می‌کرد؛ خانه‌ای آسوده‌تر، آینده‌ای مطمئن‌تر برای دخترش و سال‌هایی که با حقوق محدود و سختی کار سپری کرده بود، اما ذهن او پیش از هر چیز به سمت صاحب اموال رفت؛ کسی که احتمالاً در جست‌وجوی دارایی گمشده‌اش، روز‌های سختی را می‌گذراند.
فلاحی در آن شب تصمیمی گرفت که روایتش، فراتر از پیدا کردن یک گنج چند 10 میلیاردی است؛ روایت انتخاب انسانیت در روزگاری که دغدغه معیشت، سایه سنگینی بر زندگی بسیاری از خانواده‌ها انداخته است.
تمام آرزویم ساختن آینده‌ای بهتر برای دخترم است
حدود چهار سال است در بخش خدمات بیمارستان و شبکه بهداشت و درمان شهرستان مرودشت کار می‌کنم. یک دختر دارم که کلاس چهارم ابتدایی است و تمام آرزویم ساختن آینده‌ای بهتر برای دخترم است؛ دارای معلولیت در بینایی هستم و چشم سمت چپم مصنوعی است.
زندگی من هم مثل خیلی از مردم با حساب‌وکتاب دخل‌وخرج می‌گذرد. حقوقم حدود 23 میلیون تومان است و با همین درآمد باید هزینه‌های زندگی را تأمین کنم و به فکر آینده دخترم باشم. هر پدری آرزو دارد فرزندش زندگی بهتری از خودش داشته باشد؛ من هم از این قاعده مستثنا نیستم.
آن روز قرار بود تا ظهر سر کار باشیم، اما سرپرست گفت تا عصر بمانیم. ما هم ماندیم و تا حدود ساعت هشت شب کار کردیم. بعد از پایان کار، سوار دوچرخه شدم و به سمت خانه راه افتادم.
در مسیر لاستیک دوچرخه‌ام به چیزی برخورد کرد. با پای راستم به آن ضربه زدم و فکر کردم زباله است. وقتی در آن را باز کردم، دیدم طلا و اشیای قیمتی داخل آن قرار دارد. واقعاً شوکه شده بودم. با خودم گفتم خدایا، این دیگر چیست؟
اولین فکرم این بود که صاحب این اموال حتماً الان چه حالی دارد. شاید خانواده‌ای نگران است، شاید کسی تمام دارایی‌اش را گم کرده و نمی‌داند باید کجا دنبالش بگردد.
من قبلاً خودم هم چیزی را گم کرده بودم و می‌دانستم آدم در چنین شرایطی چه حالی دارد. برای همین تصمیم گرفتم امانت را به صاحبش برسانم.
با فردی که اعتماد زیادی به او داشتم تماس گرفتم. آمد و امانت را به او سپردم تا برای پیدا شدن صاحبش اقدام کنیم. افراد مختلفی تماس گرفتند، اما چون نشانی‌ها و اطلاعاتشان با مشخصات موجود مطابقت نداشت، به هیچ‌کدام پاسخ مثبت ندادم. برایم مهم بود که این اموال دقیقاً به دست صاحب واقعی‌اش برسد.
حدود 10 روز گذشت. در این مدت خودم هم بیمار بودم و حالم خوب نبود. یک روز همان فرد تماس گرفت و گفت الان به منزلت می‌آیم، خانه هستی؟ گفتم بله. در نهایت صاحب اموال شناسایی شد و طلا‌ها به او رسید.
شاید برای بعضی‌ها سؤال باشد که چرا کسی با چنین شرایط اقتصادی، از کنار این همه ثروت گذشت؟ پاسخ من ساده است؛ چون این اموال متعلق به من نبود.
من هم آرزو دارم زندگی دخترم بهتر باشد. من هم دوست دارم روزی بتوانم بدون نگرانی از هزینه‌های زندگی، برای آینده‌اش برنامه‌ریزی کنم. اما نمی‌توانم آینده فرزندم را با مالی بسازم که متعلق به شخص دیگری است.
هر ماه که حقوق می‌گیرم، به فکر مخارج زندگی و فردای دخترم هستم. گاهی مبلغی هرچند اندک کنار می‌گذارم تا شاید بتوانم در آینده قدمی برای او بردارم. اما اعتقادم این است که برکت زندگی به پول زیاد نیست؛ به حلال بودن نان سفره است.
فلاحی در میان صحبت‌هایش، از آرزویی می‌گوید که شاید برای بسیاری ساده به نظر برسد، اما برای او و خانواده‌اش اهمیت زیادی دارد؛ داشتن یک موقعیت شغلی مشخص.
وی می‌گوید: چهار سال است در بیمارستان و شبکه بهداشت و درمان مرودشت کار می‌کنم، آرزویم این است که شرایطی فراهم شود تا جایگاه شغلی مشخصی داشته باشم و بتوانم با اطمینان بیشتری برای آینده دخترم برنامه‌ریزی کنم.
من از کار کردن خسته نمی‌شوم من هم مثل همه همکارانم در حوزه سلامت که مسئولیت خطیر نجات جان انسان‌ها را بر عهده دارند حتی، با وجود شرایط جسمی و مشکلات زندگی، هیچ‌وقت نخواسته‌ام دست از کار بکشم؛ فقط دوست دارم حاصل زحماتم، آرامش بیشتری برای خانواده‌ام به همراه داشته باشد.
اگر دوباره هم با چنین اتفاقی روبه‌رو شوم، باز همین کار را می‌کنم. چون اعتقاد دارم مال مردم، مال مردم است؛ چه یک تومان باشد و چه 40 میلیارد تومان. من از خداوند روزی حلال می‌خواهم. تمام آرزویم این است که دخترم آینده خوبی داشته باشد و بتوانم با سربلندی زندگی کنم.
شاید علیرضا فلاحی آن شب با دوچرخه‌ای خسته به خانه بازگشت و فردای آن روز هم مثل روز‌های گذشته باید برای گذران زندگی سر کار حاضر می‌شد، اما از آن شب، روایتی باقی ماند که یادآوری می‌کند ارزش انسان‌ها را نمی‌توان با دارایی‌هایشان سنجید.
مردی که در مسیر بازگشت از کار، ثروتی چند 10 میلیاردی پیدا کرد، اما بزرگ‌ترین دارایی‌اش همان چیزی بود که با هیچ پولی نمی‌توان خرید؛ وجدان آسوده و امید به روزی حلال که دخترش به پدرش افتخار کند.
انتهای پیام/424