خبرگزاری تسنیم – مینا صدیقیان| بعضی روزها در مدرسه با صدای زنگ آغاز می‌شوند و با خاطره‌ای به پایان می‌رسند که شاید تا سال‌ها از ذهن آدم‌ها پاک نشود. روزهایی که میان هیاهوی دانش‌آموزان، خنده‌های کودکانه و رفت‌وآمد معلمان، اتفاقی ساده رنگ و بوی دیگری می‌گیرد؛ درست مثل آنچه در یکی از کلاس‌های دبستان شاهد دخترانه نرجس (س) در کرج رخ داد.
قرار بود زنگ پلیس نواخته شود؛ مسئولان استانی به مدرسه آمده، دانش‌آموزان در انتظار آغاز مراسم بودند و قرار بود از مردانی سخن گفته شود که لباس سبز نیروی انتظامی را بر تن دارند و برای حفظ امنیت مردم تلاش می‌کنند اما در این میان قصه‌ای وجود داشت که از هر مراسم و سخنرانی دیگری به دل نزدیک‌تر بود؛ قصه دختری به نام نیاز که روز تولدش بود و پدرش دیگر نبود تا این روز را در کنار او جشن بگیرد.
نیاز خزائی، دختر شهید علیرضا خزائی از شهدای نیروی انتظامی در جنگ رمضان است؛ دختری که در روز تولدش به جای حضور پدر، باید به خاطره او دل خوش کند. شاید برای یک کودک، تولد از آن روزهایی باشد که انتظارش را می‌کشد؛ روزی برای دیدن دوستان، بریدن کیک، دریافت هدیه و شنیدن تبریک‌هایی که از هر طرف به گوش می‌رسند.
اما برای فرزند شهید، در میان تمام این شادی‌ها، جای خالی یک نفر همیشه به چشم می‌آید؛ همان کسی که حضورش می‌توانست ساده‌ترین لحظه‌ها را به شیرین‌ترین خاطره‌ها تبدیل کند. صبح امروز دبستان نرجس میزبان آیین نواختن زنگ پلیس بود و مدیرکل آموزش‌وپرورش، فرمانده انتظامی و نماینده ولی‌فقیه در بنیاد البرز و مدیر آموزش‌وپرورش ناحیه 4 کرج حضور داشتند.
زنگ پلیس به صدا درآمد؛ صدایی که برای دانش‌آموزان یادآور امنیت، آرامش و تلاش کسانی بود که در گوشه‌وکنار شهر، مسئولیت حفاظت از جان و مال مردم را بر عهده دارند. مراسم با هدف گرامیداشت جایگاه پلیس و آشنایی بیشتر دانش‌آموزان با مأموریت‌ها و خدمات نیروی انتظامی برگزار شد اما آنچه این روز را از یک برنامه معمول مدرسه‌ای متمایز کرد، اتفاقی بود که در یکی از کلاس‌ها انتظار حاضران را می‌کشید.
مسئولان به کلاس نیاز رفتند؛ همان‌جا که هر روز در کنار دوستانش می‌نشیند، درس می‌خواند و کودکی می‌کند. این بار اما کلاس حال‌وهوای دیگری داشت. قرار بود تولد نیاز را جشن بگیرند؛ تولدی که در آن، جای یک نفر بیش از همه احساس می‌شد. کیک را آوردند و نگاه‌ها به سمت نیاز برگشت. همکلاسی‌ها دور او جمع شدند.
شادی کودکانه در کلاس پیچید و لحظه‌ای که شاید برای دیگران تنها یک جشن تولد ساده بود، برای نیاز معنایی فراتر داشت. او در کنار دوستانش کیک تولدش را برید، در حالی که مسئولان نیز در این شادی همراهی‌اش می‌کردند. هدایایی هم به همکلاسی‌های او اهدا شد تا شادی آن روز تنها سهم یک نفر نباشد و لبخند میان بچه‌ها تقسیم شود.
شاید هیچ هدیه‌ای نتواند جای حضور پدر را بگیرد و هیچ جشنی نمی‌تواند دلتنگی فرزندی را که پدرش را از دست داده، به‌طور کامل از میان ببرد اما همین توجه‌های کوچک می‌توانند به کودک نشان دهند که در روزهای مهم زندگی‌اش تنها نیست. گاهی به یاد داشتن یک مناسبت، برگزاری جشنی ساده یا کنار هم قرار گرفتن چند نفر برای خوشحال کردن یک کودک، معنایی فراتر از ظاهر آن اتفاق دارد.
کودکی، دنیای خواسته‌های کوچک و آرزوهای بزرگ است. گاهی یک هدیه، یک تبریک ساده یا حضور چند نفر در یک روز خاص تا مدت‌ها در ذهن کودک باقی می‌ماند. نیاز هم مثل همه همسالانش حق دارد تولدش را جشن بگیرد، از دیدن دوستانش خوشحال شود و در روزهای مهم زندگی‌اش موردتوجه قرار بگیرد؛ هرچند هیچ‌کدام از این شادی‌ها نمی‌تواند دلتنگی پدر را از دلش بیرون ببرد.
شهید علیرضا خزائی، یکی از نیروهای انتظامی بود که در جنگ رمضان جان خود را از دست داد. او دیگر در میان خانواده نیست اما نامش در کنار دیگر شهدای مدافع امنیت باقی مانده است. پشت هر نام شهید، خانواده‌ای ایستاده که پس از شهادت عزیزش باید راه زندگی را ادامه دهد؛ خانواده‌ای که جای خالی او را در لحظه‌های مختلف زندگی احساس می‌کند و فرزندانی که باید با خاطره پدری که دیگر در کنارشان نیست، بزرگ شوند.
شاید سخت‌ترین بخش دلتنگی، همین لحظه‌های به ظاهر معمولی باشد؛ روز اول مدرسه، موفقیت در یک امتحان، جشن تولد و روزهایی که کودک دوست دارد چیزی را با پدرش قسمت کند اما سهمش از آن لحظه، تنها خاطره‌ای دور یا تصویری از اوست. برای نیاز نیز تولد، تنها اضافه شدن یک سال به عمرش نیست؛ روزی است که می‌تواند بیش از همیشه جای خالی پدر را به یادش بیاورد.
از همین رو، توجه به فرزندان شهدا نباید به حضور در مراسم‌ها و تبریک گفتن در مناسبت‌ها محدود شود. این کودکان پیش از آنکه فرزند یک شهید باشند، کودکانی با نیازها، احساسات و آرزوهای خودشان هستند. به محبت نیاز دارند، باید دیده شوند و بدانند جامعه‌ای که پدرانشان برای امنیت آن از جان گذشته‌اند، نسبت به آنان احساس مسئولیت می‌کند.
مدرسه یکی از مهمترین جاهایی است که می‌تواند این احساس تعلق را در وجود فرزندان شهدا تقویت کند؛ جایی که کودکان بخش بزرگی از روزهای زندگی خود را در آن می‌گذرانند و خاطراتشان در کنار دوستان و معلمان شکل می‌گیرد. وقتی مدرسه روز تولد فرزند شهیدی را به خاطر می‌سپارد و برای شادی او برنامه‌ای ترتیب می‌دهد، در واقع به او می‌گوید که او عضوی از خانواده‌ای بزرگ‌تر است که یاد پدرش را فراموش نکرده‌اند.
دبستان شاهد دخترانه نرجس (س) ناحیه 4 کرج، با برگزاری این برنامه، تلاش کرد پاسداشت فرهنگ ایثار را از قاب مراسم‌های رسمی بیرون بیاورد و به دل زندگی روزمره دانش‌آموزان ببرد. در این مدرسه، تکریم فرزندان شهدا تنها به یاد کردن از نام پدرانشان خلاصه نمی‌شود، بلکه توجه به شادی، آرامش و آینده آنان نیز بخشی از مسئولیت تربیتی مدرسه به شمار می‌رود.
حضور فرمانده انتظامی استان البرز در کنار دختر یکی از شهدای نیروی انتظامی نیز یادآور پیوندی بود که نباید با شهادت یک هم‌رزم پایان یابد. آنان که در یک لباس و برای یک هدف خدمت کرده‌اند، خانواده‌هایشان را نیز در دایره مسئولیت و همراهی خود دارند. فرزندان شهدا باید بدانند که پدرانشان فراموش نشده‌اند و نام و خاطره آنان همچنان در میان هم‌رزمان و مردم زنده است.
امروز در مدرسه نرجس، زنگ پلیس به صدا درآمد و پس از آن، زنگ دیگری در دل یک کلاس نواخته شد؛ زنگ تولد دختری که پدرش دیگر در کنارش نیست. دانش‌آموزان دور کیک جمع شدند، تبریک گفتند و شادی‌شان را با نیاز قسمت کردند. شاید در میان آن همه لبخند، هیچ‌کس نمی‌توانست جای خالی پدر را برای او پر کند اما دست‌کم آن روز، نیاز در کنار دوستانش بود و کسانی برای شادی او وقت گذاشته بودند.
کیک بریده شد و کلاس دوباره به حال‌وهوای همیشگی خود برگشت اما معنای آن لحظه در چند عکس یادگاری خلاصه نمی‌شد. آنچه باقی ماند، یادآوری یک مسئولیت بود؛ اینکه فرزندان شهدا نباید در میان هیاهوی روزمره فراموش شوند و تکریم پدران آسمانی‌شان باید در توجه به عزیزترین یادگارهایشان نیز ادامه پیدا کند.
نیاز امروز یک سال بزرگ‌تر شد؛ با آرزوهایی که شاید یکی از آن‌ها دیدن دوباره پدر باشد، آرزویی که هیچ‌کس نمی‌تواند برآورده‌اش کند اما می‌توان کاری کرد که در مسیر بزرگ شدن، دست‌های مهربانی را در کنار خود احساس کند؛ می‌توان روزهای مهم زندگی‌اش را به خاطر سپرد و به او نشان داد که نام پدرش هنوز در قلب این سرزمین زنده است.
انتهای پیام/