به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، کوروش زارعی از آن دست هنرمندانی است که حضورشان در صحنه تنها به ایفای نقش محدود نمیشود. آنان با تمام وجود به جهان نمایش قدم میگذارند و از هنر بازیگری، عرصهای برای بیان باورها، دغدغهها و دلبستگیهای خویش میسازند. زارعی در شمار هنرمندانی است که هویت هنریشان با نمایش آیینی و دینی پیوندی عمیق دارد؛ هنرمندی که در بازیگری نهفقط به بازنمایی یک شخصیت، بلکه به کشف حقیقتی درونی و انتقال آن به مخاطب میاندیشید.
توانایی کوروش زارعی در نمایشهای آیینی، بیش از هر چیز در شناخت او از نسبت میان کلام، حرکت، موسیقی، عاطفه و ایمان ریشه داشت. نمایش آیینی عرصهای است که بازیگر در آن نمیتواند صرفاً به تکنیکهای متعارف بازیگری تکیه کند. او باید به جوهره آیین راه یابد و با زبان و مناسبات آن آشنا باشد و بتواند از دل صورتهای آشنای روایت، تجربهای زنده و اثرگذار برای تماشاگر بیافریند. زارعی از جمله بازیگرانی بود که توانست میان شور اعتقادی و اقتضائات صحنه پیوند برقرار کند و در این مسیر، از نیروی بیان و حضور مؤثر خود بهره ببرد.
او بازیگری زنده بر صحنه بود. به این معنا که حضورش صرفاً تابع میزانسن و حرکتهای ازپیشتعیینشده نبود. صدا، لحن، مکث و تأکیدهای کلامی در بازی او جایگاهی اساسی داشتند. برخورداری از قدرت بیان، این امکان را برایش فراهم میکرد که کلام را از سطح گفتوگویی معمول فراتر ببرد و به عنصر اصلی کنش نمایشی بدل سازد. در نمایشهای آیینی و حماسی، چنین قابلیتی اهمیت فراوان دارد؛ زیرا بازیگر باید بتواند هم با تماشاگر ارتباطی بیواسطه برقرار کند و هم شکوه و سنگینی موقعیت نمایشی را حفظ کند. زارعی از این منظر بازیگری بود که میشد بر قدرت صدایش، تسلطش بر کلام و تواناییاش در برقراری ارتباط با مخاطب تکیه کرد.
حافظه تصویری مخاطبان از کوروش زارعی تنها به صحنه تئاتر محدود نمیشود. ایفای نقش لاوی در مجموعه تلویزیونی «حضرت یوسف» نیز از تجربههای ماندگار کارنامه اوست؛ نقشی که نام و چهرهاش را در ذهن شمار بسیاری از بینندگان ثبت کرد. حضور او در این مجموعه یادآور این نکته است که بازیگر توانا میتواند در قالبهای مختلف نمایشی، از صحنه تئاتر تا قاب تلویزیون ظرفیتهای متفاوتی از هنر خود را آشکار سازد. نقش لاوی در کنار دیگر تجربههای هنری زارعی، بخشی از تصویری است که مخاطب از او به خاطر میسپارد: بازیگری برخوردار از صلابت، بیان مؤثر و آمادگی برای پذیرفتن نقشهایی که با جهان معنایی و اعتقادی او نسبتی برقرار میکنند.
اما شاید برای شناخت کوروش زارعی توجه به پایمردی او بر اعتقاداتش بهاندازه شناخت تواناییهای بازیگریاش اهمیت داشته باشد. در روزگاری که گاه هنرمند میکوشد برای برخورداری از پذیرش گستردهتر، از آشکارکردن مواضع فکری و اعتقادی خود فاصله بگیرد، زارعی مسیر دیگری را برگزیده بود. او باورهایش را بخشی از هویت هنری خویش میدانست و در انتخابها و فعالیتهایش نیز به این پیوند وفادار ماند.
پایمردی بر اعتقاد در هنر زمانی معنای حقیقی مییابد که به تکرار شعارها فروکاسته نشود، بلکه در شیوۀ کار، انتخاب موضوع، کیفیت اجرا و نسبت هنرمند با مخاطب نمود پیدا کند. اهمیت زارعی در این زمینه را باید در تلاش او برای نزدیککردن هنر نمایش به دغدغههای دینی و فرهنگی جستوجو کرد؛ تلاشی که در آن، صحنه نه فقط محلی برای نمایش، بلکه مجالی برای گفتوگو درباره ایمان، اخلاق، تاریخ و هویت است. کاروان هنرهای نمایشی در پیادهروی اربعین- که در سالهای اخیر اتفاق افتاد- یکی از اقدامات این هنرمند مدیر بود که بیانگر عظم راسخ او در پیوند هنر و اعتقاد است.
کوروش زارعی را میتوان از هنرمندانی دانست که میان حرفه و باور، میان فن بازیگری و شور درونی، و میان حضور بر صحنه و مسئولیت فرهنگی پیوند برقرار کردهاند. او برای مخاطبانی که بازیاش را بر صحنه دیدهاند، یادآور قدرت زنده تئاتر است؛ همان نیرویی که از یک صدا، یک نگاه و یک کلام تجربهای مشترک میسازد و در حافظه تماشاگر باقی میماند.
نوشته: محمود توسلیان
انتهای پیام/