گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم - کایا کالاس مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نسبت به برگزاری مذاکرات سه جانبه آمریکا، روسیه و اوکراین در ابوظبی هشدار داده و فرجام آن را شکست دانسته است.
اظهارات اخیر مقام ارشد سیاست خارجی اتحادیه اروپا و نومیدیاش از روند دیپلماسی، فراتر از یک موضعگیری سیاسی ساده، گواهی روشن بر یک حقیقت دردناک است:
اروپا در حال نظاره کردنِ مرگِ تدریجیِ خویش در عرصهی بینالمللی است؛ آن هم در بحبوحهی جنگی سهمگین که در قلب سرزمینهای خودِ او یعنی اوکراین زبانه میکشد.آیا قارهی سبز اکنون به تماشای آخرین پرده از سقوط و اضمحلالِ خود در صحنهی معادلات جهانی نشسته است؟
این فرجامِ تلخ، ثمرهی یک خطای راهبردیِ جبرانناپذیر و تاریخی است که رهبران اروپایی در دهههای گذشته مرتکب شدند. آنها با گره زدن کورکورانه و بیچونوچرای سرنوشتِ امنیتِ خود به سیاستهای ایالات متحده و اصرارِ خودسرانه بر گسترش ساختار نظامی ناتو به سمت مرزهای شرق، خانهی خود را به آتش کشیدند.
بروکسل گمان میکرد با این همراهیِ مطلق، جایگاه خود را تضمین میکند؛ غافل از آنکه با دستانِ خود، خاکِ اروپا را به میدانِ جنگی فرسایشی و خط مقدمِ منازعاتِ پرهزینه بدل ساخته است. امروز این قاره، چوبِ خاماندیشیِ سیاسیِ دولتمردانش را میخورد که قدرتِ تشخیصِ منافع ملی را به پای اطاعت از دالانهای قدرتِ واشنگتن قربانی کردند.
اما اوجِ تراژدی و حقارتِ اروپا زمانی آشکار میشود که حتی در این مناقشاتِ خونین که بر خاکِ خودش جریان دارد، هیچ سهم و نقشی در میزهای تصمیمگیری ندارد. نگرانی عمیقِ حاکمان اروپایی از این امر که دولتِ آمریکا به رهبری ترامپ، آنان را به تمامی از روند مذاکراتِ سرنوشتساز با روسیه کنار بگذارد، پرده از یک واقعیتِ هولناک برمیدارد:
واشنگتن دیگر حتی به عنوان یک شریکِ حداقلی نیز برای اروپا پشیز ارزشی قائل نیست. حاکمان کاخ سفید، قارهی پیر را مهرهای سوخته، مطیع و کاملاً بیاراده میبینند که باید در حاشیه بنشیند و تماشاگرِ تصمیماتی باشد که مستقیماً آیندهاش را رقم میزنند.
اینجاست که مشخص میشود هراسِ واقعیِ بروکسل، نه از مسکو، که از همین مرگِ استراتژیک و حذفِ قطعی از نقشهی قدرتِ جهان است. اروپاییها با دستِ خود، استقلالِ سیاسی و امنیتیشان را به حراج گذاشتند و اکنون در برابر دیدگانِ خیره و حیرتزدهی جهانیان، شاهدِ خاکستر شدنِ حیثیتِ بینالمللیِ خویشند.
نوحهخوانیِ مقاماتی چون کالاس بر سرِ میزهای بیحاصلِ دیپلماسی، در واقع مرثیهای بر مرگِ قارهای است که روزگاری مدعیِ مدیریتِ جهان بود، اما امروز به تماشاگرِ محوِ نابودیِ خویش در زمینِ بازیِ واشنگتن بدل گشته است. این عاقبتِ شوم، سزایِ کسانی است که استقلالِ خود را به زنجیرِ منافعِ بیگانگان بستند و جز فنا، توشهی دیگری برای خود نیافتند.
انتهای پیام/