ما فوتبالیا به این عکس میگیم سنگین؛ یا این عکس یا حتی این عکس . سنگینی این عکسا به خاطر آدماییه که هر کدومشون با شاه فالوده نمی خورن، اما دور هم تو یه رویداد وایسادن؛ چه رویدادی؟ مسابقه ای که 70 میلیون دلار جایزه داره؛ یعنی چیزی حدود 7 هزار میلیارد تومن به پول ما؛ مسابقه ای که 3میلیون نفر تماشاچی داره، یعنی دو برابر جام جهانی 2022قطر!

وقتی سال 2017 فدراسیون ورزش های الکترونیک عربستان سعودی تأسیس شد، خیلیا توقع داشتن بازم بشه عابربانک خیلی از بازیکناو مربی های مطرح دنیا؛ یعنی خبری از توسعه و زیرساخت نباشه؛ اما کار رو برنامه ریزیه؛ برنامه ریزی ای که می گه سال 2030، عربستانه که قله ورزش های الکترونیک جهانو فتح می کنه؛ نه فقط تو بازی کردن و مسابقه دادن و برنده شدن، نه فقط تو تیم داری و پول خرج کردن؛ حتی تو بازی سازی، کاری که برای ساخت هویت قسمتی از سرزمین حجاز تو دنیا نیاز بود؛ عربستان خیلی پول مفت خرج کرد تا بفهمه پول خرج کردن آسونه، درست خرج کردن سخته. استراتژی فقط آوردن نام آشناهای فوتبال و سلبریتی بازی نبود؛ قرار شد تو برنامه بلند مدت سعودی ها هم استعدادهای خودشونو شکوفا کنن و هم از ترنآور مالی عجیب و غریبی که تو این صنعت هست منفعتی ببرن. و هدف نهایی: رهبری ورزش های الکترونیک توی دنیا! از ارتقای جایزه 40 میلیون دلاری مسابقات دوتا2 سال 2024 تا 70میلیون دلار امسال می شه فهمید هدف، فقط برگزاری یه مسابقه و گزارش کار نیست. تو سال 2024 اونا یه ساختار نو از مسابقات ورزش های الکترونیک تحت عنوان EWC یا همون جام حهانی ورزش های الکترونیک برگزار کردن؛ البته تو اینم برنامه ریزی وجود داشت؛ از سال 2022 تو حاشیه فستیوال gamers8 مسابقه ها شروع شد تا پایلوتی بشه برای سال 2024 و برگزاری تو سطح جهانی. رشته های جداگانه، قهرمان های جداگانه، و درنهایت، سازمانی که تیم هاش بیشترین قهرمانی رو به دست آورده کاپ قهرمانی رو به همراه چندین میلیون دلار پول به خونه می بره. حال می فهمی سنگینی این عکس، نه فقط به خاطر حضور CR7 افسانه ای یا بقیه اسطوره های جهان فوتباله، این عکس میلیون ها دلار پول و سرمایه رو تو خودش داره و میلیاردها دلار سرمایه گذاری برای آینده؛ یه وجه دیگه از سنگین بودن این جام مربوط به برنده شه؛ دوساری مدیر تیم فالکون برای دومین بار جایزه رو از آن خودش کرد؛ سازمانی تأسیس شده توسط سعودی ها اما با لژینورهای فراوان از بقیه کشورها؛ البته نه فقط برای جام و قهرمانی و شوآف؛ بازیکن های مختلف کنار استعدادهای سعودی مسابقه می دن تا سطح اونا هم تو این بازی ارتقا پیدا کنه؛ قهرمانی هدف نیست، وسیله ست برای رسیدن به تیم های مختلف تو دل عربستان که تخصصشون ورزش های الکترونیکه و استعدادهای داخلی کشور درش حضور دارن. اهمیت جام جهانی ورزش های الکترونیک رو وقتی می فهمیم که آمار رالف ایکارت، مدیرعامل بنیادجهانی این رسته به گوشمون می خوره: 2000 نفر شرکت کننده، از 100کشور جهان، و 3میلیون بلیط فروخته شده برای تماشای بازی تو ریاض! در حالی که تعداد افراد شرکت کننده تو جام جهانی قطر، فقط 1میلیون و 500 هزار نفر بوده؛ یک هیچ به نفع عربستان!

ما کجای این داستانیم؟ این سئوالیه که معمولا وقتی درباره توسعه در کشورهای عربی حرف می زنیم به ذهنمون می رسه؛ البته توسعه های پایدار و اساسی؛ نه زدن استارباکس و مک دونالد و نمایندگی اپل و گوچی!

توسعه هایی از جنس استعدادیابی و پرورش کشور؛ خصوصا تو مواردی که به جز پول و سرمایه گذاری، یه عنصر دیگه تو داستان دخیله؛ هوش و استعداد؛ نقطه قوت همیشگی ایرانیا که اونارو از همه دنیا متمایز می کنه؛ این که ایرانیا تو به روزرسانی میانگین ضریب هوشی کشورهای دنیا تو سال 2025، رتبه چهارم دنیارو دارن؛ مهمترین چیزی که برای ورزش های الکترونیک مورد نیازه. این یعنی نیاز نیست مثل سعودیا بریز و بپاش کنیم تا رشد کنیم؛ فقط کافیه یه بخش از بودجه دو همتی باشگاه استقلال، یا چند همتی باشگاه تراکتورسازی و پرسپولیس خرج ورزش های الکترونیک بشه. کافیه به جای گرفتن بازیکن ها و مربیای چند میلیون دلاری که یا هپاتیت دارن یا تو زمین و بیرون زمین توانایی مدیریت خودشونو ندارن (خشونت ساپینتو)، سرمایه گذاری کنیم برای ورزش های الکترونیکی. نه ورزشگاه نیاز داره که دست به دامن آزادی نیمه کاره بشیم، نه تجهیزات عجیب و غریب ورزشی و کمپای آنچنانی که بگیم نیاز به برنامه ریزی و تأمین بودجه داره. تو شهر کوراست که یه چشم پادشاهه؛ فالکون عربستانی با میلیون ها دلار بودجه ساخته می شه و بهترین های دنیارو جذب می کنه تا مسابقات رو درو کنه؛ فوتبالیا می گن بازیکنی که یه فصل رو زمین بمونه، باید کفشاشو آویزون کنه؛ بازیکنی هم که داخلیا قدرشو ندونن، دستش واسه ایجنتای بیرونی و تیمایی مثل فالکون به بازی میوفته؛ داره دیر می شه ها!