به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، میناب امروز دوباره بیتاب شد و دوباره برای شهدای مدرسه میناب، مراسم تشییع برگزار شد. شاید برای کسی که اخبار را دنبال نکند این پرسش به وجود آید که مگر یکبار این مراسم انجام نشد؟
بله اما امروز بعد از چند ماه، تکههای باقی مانده از بدن برخی از شهدا در تفحص باقیمانده ساختمان پیدا شد. مثلا قسمتی از بدن خانوم معلم زهره شهریاری در این بقایا هست. زهرا خانم 6 ماهه باردار بود. و احتمالا تازه فهمیده بود جنسیت فرزندش چیست و در رویاهایش دنبال قشنگترین اسمها میگشت.
این خانم سی و چند ساله احتمالا نمیدانست قبل از اینکه بچه دنیا بیاید نامش را صدا خواهند کرد و این نام در تاریخ ماندگار خواهد شد. اسم این جنین «شهید» است.
امروز همه میناب دوباره به احترام شهدایش ایستادند. حتی خانواده مهدیس نظری که پیکرش همان روز اول پیدا شد. پیکری که جمجمه کوچکش شکافته بود. و وقتی این نوع از شهادت را در صفحه مجازی مربوط به او خواندم یاد این جمله از نهجالبلاغه افتادم: «أَعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَکَ».
مهدیس سرشار از امید و زیبایی بود. مثل مژههای بلندش که بلند و قشنگ بود حتی وقتی بعد از دو روز در سرد خانه از شدت یخ زندگی بهم چسبیده بودند. مهدیس مثل همه همکلاسیهایش با لباس دخترونه مدرسه راهی شد اما طولی نکشید که دیگر او را به شکل دیگری صدا میزدند. وقتی پیکر مهدیس داخل کاور مشکی رنگی گذاشته شد تا تحویل خانوادهاش شود برای اینکه شناسایی شود، روی آن نوشته بود: کد 64!
.
انتهای پیام/