به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دعای مرزداران در صحیفهی سجادیه تصویری ژرف و انسانی از امنیت، پایداری اجتماعی و اتکای حقیقی به خدا ارائه میدهد؛ انگار امام سجاد علیهاسلام در فضایی سخن میگوید که مسلمانان از بیرون تهدید میشوند و از درون نیز گرفتار آسیبهایی پنهان هستند. این دعا نه فقط یک متن معنوی، بلکه منشوری برای فهم این حقیقت است که امنیت جامعهی ایمانی تنها با سلاح و سپاه حفظ نمیشود؛ بلکه با پاکی نیّت، وحدت دلها و هوشیاری در برابر فریب ظاهرهاست.
در بخشی از این دعا میخوانیم
اللَّهُمَّ اشْغَلِ الْمُشْرِكِینَ بِالْمُشْرِكِینَ عَنْ تَنَاوُلِ أَطْرَافِ الْمُسْلِمِینَ وَ خُذْهُمْ بِالنَّقْصِ عَنْ تَنَقُّصِهِمْ ، وَ ثَبِّطْهُمْ بِالْفُرْقَةِ عَنِ الِاحْتِشَادِ عَلَیْهِمْ.
«خدایا؛ خودِ مشرکان را به وسیلهی درگیری با مشرکان، از دستاندازی به مرزها و اطراف سرزمین و جامعهی مسلمانان بازدار
و خودشان را به نقص و کاستی گرفتار کن، پیش از آنکه به کاستن و آسیب رساندن به دیگران بپردازند
و آنان را به سبب تفرقه و پراکندگی، از گرد آمدن و تجمّع علیه مسلمانان باز دار.»
امام سجاد از خدا میخواهد که «مشرکان را به خودشان مشغول کند»، و این تعبیر، تنها حکایت از دفع دشمن بیرونی ندارد. این فراز به ما یاد میدهد که بسیاری از تهدیدها، اگر نیروی باطل به اختلافات و درگیریهای درونیاش گرفتار شود، قدرت ضربهزنیاش تضعیف میشود. این نگاهی است الهی به امنیت: دشمن نه با خشم ما، بلکه با درگیر شدن در فساد و تضادهای خودش، بیاثر میشود.
دعای مرزداران به ما آگاهی میدهد که قوتِ جبههی حق در «جمع شدن دشمن» نیست، در «پراکنده شدن او»ست و این پراکندگی تنها با خواست و ارادهی خدا و با سلامت درونی جامعه حاصل میشود. همانطور که در نهروان دیدیم، دشمن اگرچه قرآنخوان بود، اما بر اثر گمکردن مسیر، در نهایت در صف باطل قرار گرفت و شکست خورد.
این دعا همچنین به ما یاد میدهد که امنیتِ جامعهی ایمانی، نتیجهی اتحاد مردمانش است. هنگامی که امام از خدا میخواهد دشمن را به پراکندگی گرفتار کند، در واقع میآموزد که جمع شدن نیروهای باطل همیشه نتیجهی ضعف جبههی حق نیست، بلکه میتواند با توکل و بصیرت، بیاثر و بر باد رود. امنیت از دلهای متحد آغاز میشود و از فریبِ ظاهر عبادت بیروح دوری میکند.
دعای امام سجاد و روایت امیرالمؤمنین دربارهی کمیل، هر دو یک پیام مشترک دارند: برای حفظ مرزهای امت، چه مرزهای جغرافیایی و چه مرزهای اعتقادی، باید دشمن را شناخت و مراقب بود که درخشش ظاهریِ عبادت، انسان را از حقیقت دور نکند. امنیت حقیقی با بصیرت، ایمان روشن و توکل بر خداوندِ قادر حاصل میشود؛ همان چیزی که امامان معصوم در همهی دورهها به پیروان خود آموختهاند.
انتهایپیام/