به گزارش خبرنگار حوزه و روحانیت خبرگزاری تسنیم، حجت‌الاسلام محمد طاهرزاده از شاگردان مرحوم آیت‌الله شبیری زنجانی در نشست «حیات بهشتی» که با محوریت ابعاد وجودی آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی به عنوان یار دیرین شهید بهشتی برگزار شد، درباره مدرسه‌داری ایشان گفت: ایشان مدرسه فقهی امام محمدباقر(ع) را سال 1380 تأسیس کردند؛ این اقدام در پاسخ به نیازی بود که به خوبی دریافته بودند؛ اینکه طلابی که وارد مؤسسات تخصصی فقهی و اصولی در مقطع خارج (سال یازدهم طلبگی) می‌شوند، مقطع سطحشان با روش‌های فقهی همخوان نشده و این همخوان شدن، زمان‌بر است؛ در واقع طلاب بعد از شش‌هفت سال تحصیل مقدمات، احساس نیاز داشتند به مقطعی میانی که آن‌ها را برای کاربرد دانششان، ورود به عرصه‌های میدانی و گره‌گشایی از مسائل جامعه، پخته‌تر و آماده‌تر کند.
وی تصریح کرد: بر این اساس، مدرسه امام محمدباقر(ع) راه‌اندازی شد که اولین مدرسه تخصصی در دوره سطح به شمار می‌رود و از سال هفتم تا دهم پذیرش دارد. ده پانزده سال بعد که طلاب مدرسه فارغ‌التحصیل شدند یا پا به عرصه پژوهش گذاشتند، روح تازه‌ای در تحصیلات فقهی اصولی دمیده شد، خصوصاً در فقه مضاف و مسائل مستحدثه که اگر با دقت وارد نشویم، فاجعه‌بار است.
شاگرد آیت‌الله شبیری زنجانی، شکل‌دهی به مسیر علمی طلاب و تقویت بنیه فقهی حوزه، شکل‌گیری هسته‌های تشکیلاتی با محوریت طلاب فاضل (که سبب شد طلاب از جوانی اهل کار تشکیلاتی شوند) و هویت‌یابی طلاب در فصل بحران را از اصول مدرسه‌داری ایشان برشمرد و افزود: در این مدت که از تأسیس مدرسه می‌گذرد، نظارت آیت‌الله شبیری کاملاً برایم ملموس بوده است؛ این حضور و نظارت نه به معنای برنامه‌ریزی، بلکه از جنس دغدغه داشتن، پرس‌وجو از روند کارها، اساتید، طلاب و…، سرزدن، حضور در مراسم‌ها و مناسبت‌ها یا جمع‌های خصوصی طلاب بود.
شاگردپروری
حجت‌الاسلام طاهرزاده در تبیین شاگردپروری استاد خود اظهار کرد: شاگردپروری در دوران مدرنیته به معنای اطلاعات دادن به شاگرد است، اما خارج از آن، به معنای سلوک دادن شاگرد در بستر علم است؛ اینکه استاد با سیره خود کمک کند انسانی که می‌خواهد عالم شود، انسان‌تر شود.
وی با اشاره به روش فقهی خاص آیت‌الله شبیری گفت: شاگردپروری ایشان این‌گونه بود که در عمل دست طلاب را می‌گرفت و پیش می‌برد تا هم معلمی‌اش به معنای صرفاً اطلاعات دادن نباشد و هم بتواند روش و مکتب فقهی‌اش را منتقل کند.
به گفته شاگرد آیت‌الله شبیری زنجانی، حساسیت در فهم، دقت در اسناد و استناد، فکر کردن و باز گذاشتن پرونده بحث علمی خصوصاً در فقه‌های مضاف به این دلیل که شاید هنوز نیاز به تأمل باشد (که در دوره مدرن به شدت به آن نیاز داریم)، اهتمام به مراجعه به منابع اولیه در تدریس، سخا در بذل علم، پرهیز از پیش‌قضاوتی، تشویق بسیار زیاد شاگردان، خستگی‌ناپذیری، تواضع بسیار و مردمی بودن و اهتمام به پاسخگویی سؤالات از دیگر ویژگی‌های شاگردپروری ایشان بود.
خبرنگار: زهرا شریعتی
انتهای پیام/