به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، ابهام در تعیین کابینه بعدی در رژیم صهیونیستی، توجه رسانه‌های ترکیه را نیز به سوی خود جلب کرده است. اغلب تحلیلگران محافظه کار ترکیه معتقدند که نتیجه انتخابات و تکلیف نهایی ائتلاف، چیزی جز تداوم ظلم و جنایت نیست.
بخش قابل‌توجهی از تحلیل‌های نویسندگان محافظه‌کار ترکیه، نتیجه انتخابات را صرفاً بر اساس معیار «رفتن یا ماندن نتانیاهو» خوانده و می‌پرسند: آیا شکست احتمالی نتانیاهو به تغییر سیاست رژیم اسرائیل در قبال فلسطین، ترکیه و منطقه منجر خواهد شد یا نه؟
در میان آنان، به ویژه در روزنامه‌های ینی آکیت، ینی شفق، ملی گازته، ینی آسیا و صباح، به عنوان مهمترین جراید محافظه کاران ترکیه، دو نوع نگاه حاکم است: گروهی نتیجه فعلی انتخابات رژیم را نشانه تضعیف سیاسی نتانیاهو می‌دانند، اما گروهی دیگر تأکید می‌کنند که تغییر نخست‌وزیر، لزوماً به معنای تغییر جهت راهبردی اسرائیل نیست.
روزنامه ترکیه در گزارشی با عنوان «از صندوق رأی، نسل‌کشی بیرون آمد! ائتلاف نتانیاهو در انتخابات اسرائیل پیشتاز است» به سراغ ارزیابی کارشناسی رفته است.
توغچه ارسوی جیلان در این گزارش استدلال می‌کند که نتانیاهو و آیزنکوت در مسائل اصلی مربوط به فلسطین و سیاست منطقه‌ای تفاوت بنیادین ندارند؛ از نظر او، اگر آیزنکوت هم به قدرت برسد، ممکن است مجریان و لحن سیاست تغییر کنند، اما جهت‌گیری اصلی دگرگون نمی‌شود.
این روزنامه نزدیک به حزب حاکم آنکارا، نتیجه انتخابات را نشانه پذیرش یا عادی‌شدن سیاست‌های خشونت‌آمیز و اشغالگرانه در بخش‌هایی از جامعه اسرائیل تفسیر می‌کند.
خانم فاطمه اوزجان از تحلیلگران روزنامه دیجیتالی استار از گروه های رسانه‌ای نزدیک به آکپارتی، معتقد است که نتیجه انتخابات مزبور را باید نوعی همه‌پرسی درباره نتانیاهو و دولت او پس از جنگ غزه قلمداد کرد.
اوزجان می‌گوید: «ائتلاف نتانیاهو نتوانسته پیروزی انتخاباتی خود را تکرار کند، اما مخالفان نیز اکثریت لازم برای تشکیل دولت را ندارند. ولی افزایش کرسی‌های احزاب عرب به 19 کرسی، رویداد مهمی است و این اتفاق، ظرفیت تازه‌ای در معادلات پارلمانی ایجاد کرده است.
ولی به دلیل موانع سیاسی و بی‌اعتمادی ساختاری، تبدیل آن به یک ائتلاف حکومتی آسان نیست. ولی مسئله اینجاست، حتی اگر نتانیاهو کنار برود، اختلاف میان دو بلوک درباره غزه، کرانه باختری و قدس آن‌قدر بنیادی نیست که بتوان انتظار تغییر اساسی در سیاست اسرائیل داشت».
در تحلیل مشابهی به قلم اوغوزخان بیلگین در روزنامه آکشام آمده است: «تغییر رهبر مهم است، اما سیاست خارجی فقط تابع رهبر نیست. به ویژه در سیاست اسرائیل، به قدرت رسیدن نتانیاهو و مخالفانش تفاوت بنیادی چندانی ندارد.
اما در هر حال، وضعیت فعلی، به‌جای حل مسئله، ابهام تازه‌ای ایجاد کرده است. نباید تصور کرد که خروج نتانیاهو هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کند؛ اما نباید هم انتظار داشت که با تغییر نخست‌وزیر، ساختارهای ژئوپلیتیکی و امنیتی اسرائیل ناگهان دگرگون شوند».
برخی دیگر از تحلیلگران محافظه کار ترکیه، معتقدند که انتخابات رژیم صهیونیستی، نشانه‌های مهمی درباره جامعه صهیونیست نیز دارد و نباید این دو را از هم جدا کرد.
فهمی کورو درباره این موضوع در یادداشتی با عنوان «آیا جهان می‌تواند از نتانیاهو خلاص شود؟» در روزنامه قرار گازته می‌نویسد: «انتظار داشتیم که جامعه اسرائیل به‌دلیل پیامدهای جنگ غزه، انزوای بین‌المللی و بحران‌های سیاسی، نتانیاهو را مجازات کند. اما نتیجه انتخابات نشان داد که بخش بزرگی از جامعه اسرائیل همچنان با سیاست‌های جنگ طلبانه او و متحدانش همراه است.
بنابراین نباید همه مسئولیت سیاست‌های جنگی اسرائیل را به شخص نتانیاهو نسبت داد؛ زیرا رأی‌دهندگان، با وجود هزینه‌های سنگین بین‌المللی و انسانی جنگ، بلوک سیاسی او را به‌طور قاطع کنار نگذاشتند. جنگ طلبی و خشونت نزد جامعه اسرائیل، خواهان دارد و اسرائیل را نمی‌توان به سادگی از نتانیاهو جدا کرد».
در همین حال، ابراهیم کاراگول تحلیلگر جنجالی روزنامه اخوانی ینی شفق ترکیه که به اتخاذ مواضع تند ضداسرائیلی و نزدیکی رسانه‌ای به اردوگاه حامی دولت شناخته می‌شود، درباره احتمال جنگ ترکیه و اسرائیل و حتی خطر استفاده از سلاح هسته‌ای هشدار داده و می‌گوید:«اگر نتانیاهو به هر شکلی در قدرت باقی بماند، منطقه باید برای درگیری‌های بزرگ آماده باشد.
در این چارچوب، مسئله اصلی، صرفاً این نیست که چه کسی نخست‌وزیر می‌شود. این است که آیا سیاست توسعه‌طلبانه و تقابلی اسرائیل ادامه پیدا می‌کند یا نه. ماندن نتانیاهو خطر تشدید تنش را افزایش می‌دهد و صد البته روی کار آمدن مخالفان الزاماً به معنای پایان این خطر نیست».
ارسین چلیک از تحلیلگران مشهور نزدیک به حزب اردوغان می‌نویسد: «یادمان باشد که در اسرائیل، مساله فقط نتانیاهو نیست. دیگر سیاستمداران و بخش مهمی از مردم اسرائیل نیز، خواهان تداوم ظلم بر مردم غزه هستند. طبق نظرسنجی انجام شده توسط دانشگاه ایالتی پن که توسط هاآرتص منتشر شد، 82 درصد از یهودیان اسرائیل از اخراج اجباری مردم غزه حمایت می‌کنند.
47 درصد می‌گویند ارتش باید در غزه همانطور که در تورات توصیف شده، مانند اریحا عمل کند. یعنی تقریباً نیمی از یهودیان اسرائیل به قتل عام مردم غزه رای مثبت می‌دهند. این میزان در بین افراد زیر 40 سال به 58 درصد می‌رسد.
بنابراین، آرای فردی همچون بن گویر، تنها نوک کوه یخ است. قدرت بن گویر، در واقع، از این واقعیت ناشی می‌شود که گرایش‌های نسل‌کشی در جامعه اسرائیل نفوذ کرده است. آن دوران سپری شد که تصور کنیم مشتی افراطی در اسرائیل جنایت می‌کنند. خیر. تمایل به جنایت، نزد اسرائیلی‌ها بسیار گسترده شده است. این انتخابات در واقع رأی‌گیری بود که در آن مردم اسرائیل رسماً، آشکارا و آگاهانه همدستی خود را در نسل‌کشی غزه اعلام کردند. نتایج نشان می‌دهد که این جنایت بزرگ به رسمیت شناخته شده است. بشریت این صحنه تئاتر، این قتل عام دموکراتیک را فراموش نخواهد کرد».
برخی از تحلیلگران ترکیه نیز به تاثیر نتایج انتخابات اخیر بر روابط ترکیه و رژیم صهیونیستی پرداخته‌اند.
مصطفی انس در یک تحلیل به زبان انگلیسی و با عنوان «با نتانیاهو یا بدون نتانیاهو: شکاف پایدار ترکیه و اسرائیل» استدلال می‌کند که احزاب اصلی اسرائیل درباره غزه، لبنان، سوریه و ایران در اصول کلی سیاست خارجی اشتراک دارند و تفاوتشان بیشتر در لحن و شیوه مدیریت است.
او همچنین به گزارش اخیر آکادمی اطلاعات ملی ترکیه درباره توسعه‌طلبی اسرائیل اشاره می‌کند و آن را نشانه‌ای از این می‌داند که در بخشی از دستگاه سیاست‌گذاری ترکیه، اسرائیل به‌عنوان یک رقیب راهبردی دیده می‌شود، نه صرفاً دولتی که اختلاف با آن به شخص نتانیاهو محدود باشد و تغییر در تل‌آویو به‌خودی‌خود شکاف ترکیه و اسرائیل را از میان نمی‌برد.
انتهای پیام/