به گزارش خبرگزاری تسنیم، قبل از انقلاب اسلامی و حوالی سال 1314 بود که به دستور رضاشاه با هدف جذب گردشگر و شناساندن تاریخ پرمغز ایران، سازمانی به نام اداره جلب سیاحان خارجی و تبلیغات شکل گرفت که 6 سال بعد یعنی در سال 1320 تبدیل به شورایی به نام شورای جهانگردی شد که البته هفتهای یکبار جلسلاتی را با صاحبان فن تشکیل میداد.
در سال 1333 در پی مهمشدن مسائل اقتصادی از طریق جذب توریست، در وزارت کشور ادارهای به نام «اداره امور جهانگردی» راهاندازی شد که «تدوین قوانین و مقررات ورود و اقامت اتباع بیگانه» را میتوان از جمله اقدامات این اداره برشمرد. پس از آن نیز در سال 1340 شورایی به نام «شورای جهانگردی» در این اداره با ترکیب 12 نفر از نمایندگان وزارتخانهها و مؤسسات دولتی و سه نفر از افراد صاحبنظر و مطلع در امر جهانگردی تأسیس شد.
در سال 1342 به دلیل سرعت رو به افزایش صنعت گردشگری «سازمان جلب سیاحان» راهاندازی شد که اینبار این سازمان زیر نظر مستقیم نخست وزیر بود و دارای شورایی با ترکیب وزارتخانههای اقتصاد، کشور، فرهنگ و هنر، سازمان برنامه و بودجه، کانون جهانگردی ایران و سه نفر صاحبنظر و مطلع به پیشنهاد سرپرست سازمان و تصویب نخست وزیر بود.
در سال 1353 با الحاق سازمان جلب سیاحان در وزارت اطلاعات این وزارتخانه به عنوان «وزارت اطلاعات و جهانگردی» تغییر نام یافت و سیاستگذاری و هماهنگی امور جهانگردی کشور به معاونتها و چند شرکت وابسته به این وزارتخانه واگذار شد.
با پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال 1357، ابتدا وزارتخانهای به نام «وزارت ارشاد ملی» از ادغام وزارتخانه های «اطلاعات و جهانگردی» و «فرهنگ و هنر» تشکیل شد که به سرعت به نام «وزارت ارشاد اسلامی» تغییر نام یافت و کلیه وظایف و مأموریتهای مربوط به امور سیاحتی، زیارتی، ایرانگردی و جهانگردی در قالب «معاونت امور سیاحتی و زیارتی» در این وزارتخانه سازماندهی شد.
اما پس از آن به موجب مصوبه شورای عالی اداری کلیه وظایف و مأموریتهایی که در «معاونت امور سیاحتی و زیارتی» در وزارت ارشاد به «سازمان ایرانگردی و جهانگردی» منتقل شد تا در قالب سازمان به فعالیت خود ادامه دهد. این سازمان دارای یک شورای عالی به نام «شورای عالی ایرانگردی و جهانگردی» به موجب ماده 2 قانون توسعه صنعت ایرانگردی و جهانگردی مصوب 1370 مجلس شورای اسلامی بود. این شورا با ترکیب 7 وزیر به ریاست معاون اول رییس جمهور و تعدادی افراد صاحبنظر و مطلع بدون حق رأی فعالیت خود را تا پایان سال 82 با تشکیل 13 جلسه (میانگین هر سال یکبار) ادامه داد و در این مدت حدود 67 موضوع در این شورا طرح و مورد تصویب قرار گرفت.
در سال 1382 با تصویب قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی سازمان ایرانگردی و جهانگردی و سازمان میراث فرهنگی سابق با کلیه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و... از بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جدا و زیر نظر ریاست جمهوری تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری» فعالیت خود را آغاز کرد که در نهایت در تاریخ 16 فروردین 1385 شورای عالی اداری کشور در یکصدمین جلسه خود، سازمان صنایع دستی کشور را از وزارت صنایع و معادن با کلیه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و غیره جدا و به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری الحاق نمود تا این سازمان تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری» به فعالیت خود ادامه دهد.
*سید محمد بهشتی شیرازی، اولین رئیس این سازمان از سال 1376 تا 1383 بود. وی متولد 1330 از تهران و دارای کارشناسی ارشد مهندسی معماری از دانشکده معماری وشهرسازی دانشگاه شهید بهشتی است که مدیریت جشنواره فجر، مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی و معاونت فرهنگ و ارشاد اسلامی را در کارنامهٔ فعالیتهای اجرایی خود داشت.
*حسین مرعشی دومین رئیس سازمان بود که در سال 1383 و در اواخر دولت دوم خاتمی به عنوان ریاست میراث فرهنگی منصوب شد.وی متولد 7 مرداد 1337 است و قبل از ریاست سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، نمایندگی دورههای پنجم و ششم مجلس شورای اسلامی، استاندار کرمان به مدت 8 سال و رئیس دفتر هاشمی رفسنجانی را برعهده داشته است.
* اسفندیار رحیم مشایی، سومین رئیس این سازمان است که از طرف احمدینژاد برای این پست منصوب شد. وی متولد آبان 1339 در روستای مشا از توابع رامسر مازندران است که در رشتهٔ مهندسی الکترونیک در دانشگاه صنعتی اصفهان تحصیل کرده است. مشایی قبل از رسیدن به ریاست سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، رئیس دبیرخانهٔ جنبش عدم تعهد، دبیر کمیسیون فرهنگی دولت، ریاست شورای هماهنگی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، رئیس مرکز ملی جهانیشدن، رئیس شورای اطلاعرسانی دولت ایران و نماینده ویژه رئیسجمهور در امور خاورمیانه بود که البته برخی از این پستها را به طور همزمان مسئولیت داشت.
*حمید بقایی، چهارمین رئیس این سازمان بود که دارای مدرک تحصیلی در زمینهٔ آی.تی است. وی متولد 17 فروردین 1348 در لاهیجان و رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی از سال 1388 تا 1390 و دبیر «شورای عالی مناطق آزاد کشور و ویژه اقتصادی» بود.
*روحالله احمدزاده کرمانی که به مدت 6 ماه در سمت ریاست این سازمان مشغول به کار بود متولد زمستان 1357 و فارغالتحصیل رشته مدیریت صنعتی در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در دانشگاه امام صادق و دکترای مدیریت رسانه در دانشگاه علوم و تحقیقات تهران است که بعد از استانداری فارس به پیشنهاد احمدینژاد به این سمت منصوب شد.
*سید حسن موسوی، بعد از احمدزاده رئیس این سازمان شد که قبلاً رییس شرکت سایپا یدک بود و اولین سمت خود در دولت احمدینژاد را برای سازمان میراث فرهنگی در زمان اسفندیار رحیم مشایی، به عنوان معاون سرمایهگذاری و طرحهای سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری داشت و یک سال بعد به مرکز ملی جهانی شدن منتقل شد و در نهایت در سال 1390 رییس سازمان میراث فرهنگی شد.
*محمدشریف ملکزاده، متولد شهرستان زابل است که ریاست فعلی این سازمان را برعهده دارد، وی قبل از آن، دبیر شورای عالی امور ایرانیان خارج از کشور بود.
انتهای پیام/