به گزارش خبرنگار تسنیم از بیرجند، نسبت ما با امام زمان (عج)، همانند نسبت طبیعت با خورشید است؛ همانگونه که حیاتِ زمین در گرو تابش مداوم نور است، جانِ انسان نیز در پرتو ولایت اوست که معنا مییابد. اما پرسش اساسی اینجاست که در عصر غیبت، این پیوند چگونه استمرار مییابد؟ حقیقت آن است که غیبت، نه به معنای عدم حضور، بلکه به معنای پنهان شدن از دیدگان است؛ درست مانند خورشیدی که پشت تودهای از ابرها پنهان شده باشد.
در کلام نورانی حضرت بقیةالله (ارواحنا فداه) آمده است: «کیفیت بهرهوری از من در دوران غیبت، مانند بهرهوری از آفتاب است هنگامی که ابر آن را از چشمها پنهان سازد.» این تعبیر بیداریبخش به ما میآموزد که ابرِ غیبت، رابطهی تکوینی و فیضبخشی امام را قطع نمیکند، بلکه این ما هستیم که باید دیده بشوییم و «حضور حاضر» او را درک کنیم. غیبت بیش از آنکه توصیف وضع حضرت باشد، حکایتِ احوال ماست؛ ما غایبیم که چشم بر انوار او بستهایم و در چاه و چالههای زندگی روزمره فرو افتادهایم.
گوشیهای همراه؛ ترازوی سنجش حیا
حضور امام باید در متن زندگی ما جاری باشد، نه فقط در لایههای انتزاعی ذهن. یک پرسش ساده میتواند عیارِ این ادعا را بسنجد: «آیا حاضریم تنها برای یک ساعت، گوشی همراه یا خلوتِ رفتار و گفتار خود را در اختیار امام زمان (عج) قرار دهیم؟» اگر از نگاهِ بینا و نگران حضرت در هراسیم، یعنی هنوز میان ادعای انتظار و حقیقتِ عمل، فاصلهای به درازای یک عمر است. زندگی در مکتب مهدوی، صرفاً در «خفتن و خواستن و خوردن» خلاصه نمیشود؛ بلکه جریانی زلال از معارف الهی در پهنه زیستی است که مقتضای آن، مراقبهی دائمی بر سکنات و حرکات است.
انتظار؛ از چترهای باز تا خدمت به خلق
منتظر واقعی، کسی است که باور به ظهور را در عملِ خود متبلور کند. تشبیه نماز باران و چتر، گویای همین حقیقت است؛ کسی که به بارش ایمان دارد، بیچتر به صحرا نمیرود. آمادگی برای ظهور، فرآیندی است که از مسیر خدمت به خلق میگذرد. همانگونه که در احادیث توصیه شده، «در اختیار مردم بودن» و «برآوردن حوائج خلق»، کوتاهترین راه برای جلب لبخند حضرت نگار است. امام حاضر، ناظر بر عدالتخواهی و ستمستیزی ماست؛ چنانکه امیرالمؤمنین (ع) فرمودند خداوند از عالمان پیمان گرفته که بر شکمبارگی ظالم و گرسنگی مظلوم سکوت نکنند.
ما را فراموش نکردهاند...
بزرگترین مایه امیدواری در عصر غیبت، کلام صریح حضرت است که فرمودند: «ما در رعایت حال شما کوتاهی نمیکنیم و یاد شما را از خاطر نبردهایم.» این اشراف و مراقبت، همان دژ محکمی است که شیعه را از گزند دشمنان و طوفانِ حوادث حفظ کرده است. اکنون وظیفه ماست که با تقوا و پشتیبانی عملی از آرمانهای مهدوی، پاسخگوی این عنایت باشیم.
عصر غیبت، نه زمانِ توقف، که فصلِ تکاپو برای »ناصر» شدن است. برای رسیدن به بهار ظهور، باید سبز شد و شکوفه داد. حضرت مهدی (عج) با ماست و مراقب ما؛ شرط انصاف و بندگی آن است که ما هم با او باشیم، در پناهِ تقوا و در مسیرِ خدمت.
یادداشت از: هاجر فرخ نژاد، خبرنگار و فعال رسانه ای
انتهای پیام/