به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، جعفر قادری، رئیس کمیسیون حمایت از تولید ملی مجلس شورای اسلامی طی یادداشتی اختصاصی با عنوان "وقتی «محیطزیست» مانع طرحی توسعهای میشود که خودش ردیف قانونی دارد!" که در اختیار تسنیم قرار داده است، نوشت:
پروژه آزادراه شیراز-بوشهر فراتر از یک طرح عمرانی است؛ این مسیر سرخرگ حیاتی اتصال مرکز به بنادر جنوبی و یکی از مطالبات دیرینه مردم استانهای فارس و بوشهر محسوب میشود. طرحی که از سال 1388 دارای کد و ردیف بودجه ملی شده، مطالعات دقیق فنی آن به پایان رسیده و سالهاست که در بودجههای سنواتی کشور تکرار میشود. با این حال، امروز این پروژه بزرگ در قطعه اول خود با مانعی عجیب روبهرو شده است: «یک تصمیم اداری نادرست که ترمز توسعه را کشیده است.»
حکایت یک معاوضه اشتباه
چند سال پیش، استانداری فارس برای حل مشکلات زیستمحیطی در بخشهای شرقی شهر صدرا، پیشنهادی را به شورای عالی حفاظت محیطزیست ارائه کرد که در ظاهر گرهگشا بود، اما در باطن، گرهی کور بر سر راه آزادراه شیراز-بوشهر زد. در آن مقطع، منطقه «تنگ مارون» در جنوب غربی شیراز به عنوان منطقه حفاظتشده پیشنهاد شد؛ غافل از اینکه قطعه اول آزادراه دقیقاً از همین گلوگاه عبور میکند.
این اشتباه محاسباتی باعث شده است که امروز سازمان محیطزیست با استناد به مصوبه شورای عالی حفاظت محیط زیست، مسیر پروژه را مسدود ببیند. اما سؤالی که باید از مسئولان استانداری و محیطزیست پرسید این است: چگونه مصوبه یک شورای عالی میتواند پروژهای را متوقف کند که پیش از آن توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شده و دارای ردیف بودجه قانونی است؟ بر اساس اصول حقوقی، مصوبات مجلس بر مصوبات شوراهای عالی ارجحیت دارد و نباید اجازه داد یک اشتباه اداری، سد راه قانون شود.
چرا جابهجایی مسیر غیرممکن است؟
برخی پیشنهاد میدهند مسیر آزادراه به سمت مناطق غربی همچون غرب «قلات» و «کدیون» تغییر کند. اما نگاهی به نقشههای توپوگرافی نشان میدهد که آن مناطق کاملاً کوهستانی بوده و احداث آزادراه در آنجا نه تنها از نظر فنی دشوار و پرهزینه است، بلکه عملاً گرهای از مشکلات ترافیکی مردم شیراز باز نمیکند. مسیر فعلی تنها گزینه منطقی و کارشناسی شده است که کمترین تخریب را دارد.
پارادوکس محیطزیستی: جادهای که به نفع طبیعت است!
جالب اینجاست که احداث این آزادراه، خود یک اقدام محیطزیستی بزرگ است. خروج سریع خودروها از محدوده شهری شیراز و کاهش چشمگیر زمان سفر، به معنای مصرف کمتر سوخت و کاهش تولید آلایندههاست. معطل نگه داشتن خودروها در ترافیک فعلی، آسیب بهمراتب بیشتری به ریههای شهر و طبیعت منطقه وارد میکند.
راهکار چیست؟
ما مخالف حفاظت از محیطزیست نیستیم، اما معتقدیم توسعه و محیطزیست باید همراستا باشند. راهکار پیشنهادی روشن است: استانداری فارس و سازمان محیطزیست باید با شجاعت، اشتباه گذشته را اصلاح کنند.
پیشنهاد میشود به جای یک منطقه حفاظتشده یکپارچه که مسیر جاده را سد کرده، دو منطقه حفاظتشده در دو طرف آزادراه تعریف شود. با این مدل در «منطقه واسط»، هم جاده عبور میکند و هم حیاتوحش و پوشش گیاهی منطقه در دو سوی جاده تحت صیانت باقی میمانند.
انتظار میرود استاندار محترم فارس و متولیان محیطزیست، با دیدی واقعبینانه نسبت به اصلاح مرزهای منطقه حفاظتشده تنگ مارون اقدام کنند.
نباید اجازه داد یک تصمیم اداری که با هدف حل مشکل شهر صدرا اتخاذ شده بود، امروز به بلای جان پروژه ملی آزادراه شیراز-بوشهر تبدیل شود. زمان را نباید بیش از این از دست داد؛ مردم شیراز و بوشهر منتظر اصلاح این اشتباه و باز شدن مسیر توسعه هستند.
انتهای پیام/424