به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، پس از اتفاقات ناگوار هفدهم و هجدهم دیماه که به داغدار شدن تعداد زیادی از هموطنانمان انجامید و تمام مردم ایران را در غمی عمیق فرو برد، بخشی از هنرمندان که خود را در غم از دست دادن هموطنانشان شریک می دانستند دست به سکوت زدند،هنرمندان تئاترهم از این موضوع مستثنا نبودند. به همین دلیل سالنهای تئاتر در کشور با کاهش مخاطب روبهرو شدند و برخی گروهها از ادامه اجراها منصرف شدند که البته این موضوع تا حدی طبیعی است. دراین روزها در فضای مجازی نیز این گزاره مطرح شد که «در چنین شرایطی نباید کار کرد.» اما تجربه هنرمندان نشان میدهد که تعطیلی صحنه نه راهحل بحران است و نه پاسخی به دغدغههای اجتماعی.در این میان نظرات موافق و مخالف فراوانی وجود دارد و برخی بر ضرورت ادامه فعالیت هنری و اهمیت حفظ چراغ صحنه تأکید دارند. برای رسیدن به پاسخ این سوال که در شرایط این چنینی چرا هنرمندان نباید صحنه تئاتر را خالی کنند با سیروس همتی ،سیروس کهوری نژاد،مرتضی کوهی وسید جواد روشن چهار کارگردان شناخته شده تئاتر کشور که آثارشان تا امروز بارها نظر مخاطبان را به خود جلب کرده، گفت و گو کرده ایم.
صحنه سکوت بردار نیست
سیروس همتی، کارگردان نمایش که این روزها تئاتر «وی لا» را روی صحنه تئاتر دارد با اشاره به تجربه تاریخ نمایش و گذر این هنر از فراز و نشیب های تاریخی گفت: نمایش نامههای بزرگ جهان در دوران سخت و فاجعههای بزرگ نوشته شدهاند؛ مثل دایره گچی قفقازی و دیگر آثار نویسندگان فرانسوی و.... این موضوع بیانگر همراهی هنر با عموم مردم در بزنگاه های تاریخی است. پس این که در زمان چنین رخدادهایی هنرمندان به جای پرداختن به موضوعاتی که ذهن و جان مردم را درگیر کرده اند گوشه گیرتر شوند بی تردید راه حل ماجرا نیست .
او در ادامه ضمن اشاره به جدیدترین اثر خود که این روزها روی صحنه رفته است ضمن دعوت ازعموم مردم به تماشای این اثر گفت: هر اعتراضی که دارید به ویلا بیایید. من معتقدم صحنه نباید به مکانی برای سکوت تبدیل شود، بلکه باید فضایی برای طرح مسائل اجتماعی باشد. هنر همواره یکی از ابزارهای بیان انتقاد به نابه سامانی های موجود است. به نظر من وقتی تئاتر، صدای انتقاد مردم است، تعطیلی آن به معنای حذف این صداست.
تعطیلی تئاتر و تحمیل ضرر به جامعه
سیروس کهورینژاد که بسیاری از ما او را با نقش های به یادماندنی در آثار سینمایی در خاطر داریم نیز این روزها در مقام کارگردان، نمایش «چهلگیس» را روی صحنه برده است. او در پاسخ به این سوال ما که در چنین روزهایی چرا مانند تعدادی از هنرمندان دست به سکوت هنری نزده ضمن تاکید بر اهمیت استمرار فعالیت تئاتر گفت:همانطور که سایر مشاغل در جریان زندگی روزمره ادامه دارند، فعالیت تئاتر نیز نباید متوقف شود. اتفاقا اگر هنرمند کار هنری انجام ندهد جای او در کنش اجتماعی خالی میشود. ما باید این واقعیت را بپذیریم که هنرمندان باید انتقاداتشان را در حوزه تخصصی خودشان انجام دهند تا پویایی هنرهمچنان ادامه پیدا کند.
او با اشاره به سالنهایی که همچنان میزبان اجراهای تئاترهستند، افزود: نکته دیگری که باید به آن اشاره کنیم این است که هزینههای نگهداری فضاهای نمایشی از بودجه عمومی تأمین میشود و تعطیلی آنها به معنای تحمیل ضرر به جامعه است.
تئاتر به مثابه یک ضرورت فرهنگی
همچنین مرتضی کوهی، کارگردان نمایش «ناگه آن » نیز در پاسخ به سوال ما گفت: من صحنه تئاتر را بستر مواجهه مستقیم انسانها میدانم پس این بستر را نباید تعطیل کنیم. اجرای نمایش حتی در شرایط دشوار، فرصتی برای بازسازی ارتباط انسانی و شکلگیری همدلی است. تئاتر نه سرگرمی لوکس، بلکه ضرورت فرهنگی و اجتماعی است که جامعه را در بحرانها با خود همراه میکند.
تاب آوری هنر در شرایط سخت
سید جواد روشن، کارگردان نمایش «زندانی خیابان دوم»، نیز از دیگر هنرمندانی است که معتقد است تعطیلی هنر در فراز و فرودهای تاریخی چیزی جز پاک کردن صورت مسئله نیست. این کارگردان تئاتر معتقد است :ما پیش از این نیز فراز و فرودهای تاریخی تئاتر را تجربه کرده ایم؛از دوران کرونا بگیرید تا جنگ 12 روزه و رخدادهایی که در چند دهه پیش اتفاق افتاده ، باید به این نکته توجه داشته باشیم که این هنر همواره راهی برای بقا یافته است.حتی در سختترین شرایط نیز باید امکان گفتوگو را حفظ کرد. میتوان همدردی اجتماعی و اجرای نمایش را در کنار هم داشت و این دو را در تقابل با یکدیگر ندید. قطع بستر تئاتر، به معنای خاموش کردن یکی از معدود فضاهای گفتوگو در جامعه خواهد بود.
روی صحنه رفتن به معنی بی تفاوتی نیست
به گفته این هنرمندان، ادامه فعالیت تئاتر، نه بیتفاوتی، بلکه انتخابی حرفهای و مسئولانه است که امکان طرح پرسش، همدلی و نقد اجتماعی را حفظ میکند. خاموش شدن چراغ تئاتر، حذف فرصت بیان دغدغههای جامعه و قطع پیوند میان هنرمند و مخاطب است؛ تجربهای که حتی بعد از بحرانها، بازسازی آن زمانبر و دشوار خواهد بود.در روزهایی که جامعه بیش از هر زمان دیگری نیازمند گفتوگو و واکنش فرهنگی است، تئاتر میتواند یکی از معدود فضاهای امن برای شنیدن، دیدن و اندیشیدن باشد، چراغ صحنه اگر روشن بماند، به معنای حفظ همین امکان و استمرار یک جریان فرهنگی زنده است.
منبع: خراسان
انتهای پیام/