به گزارش خبرگزاری تسنیم از اراک، چهار دهه پس از پایان جنگ تحمیلی، هزاران جانباز سرافراز و افتخارآفرین شیمیایی ایران که هر کدام یک شهید زنده هستند همچنان با دردها و رنجهای ناشی از حملات شیمیایی رژیم بعثی صدام دست و پنجه نرم میکنند.
این قهرمانان دفاع مقدس که در معرض گازهای سمی مانند خردل و سیانور قرار گرفتند، امروز با مشکلات متعدد جسمی، روانی و اقتصادی روبهرو هستند، بسیاری از جانبازان شیمیایی از عوارض ماندگار گازهای شیمیایی رنج میبرند، مشکلات تنفسی، آسیبهای چشمی، سوختگیهای داخلی، نارساییهای کبد و کلیه، و سرطانهای ناشی از این گازها، زندگی روزمره آنان را به جهنمی تبدیل کرده است.
برخی از این جانبازان به دلیل تشدید بیماریها، سالهای اخیر را در بیمارستانها گذراندهاند، اما از کمبود داروهای تخصصی و امکانات درمانی مناسب گلایه دارند که نتیجه رفتار مدعیان دروغین دموکراسی غربی و تحریم های ضدبشری آمریکایی های جنایتکاری است که در طول دفاع مقدس کنار رژیم بعثی ایستادند.
این درحالیست که با رشد فزاینده فضای مجازی و القائات غلط و ایجاد شبهات مختلف از سوی دشمن در فکر نسل جوان، جوانان امروز ایران چندان با فداکاریهای جانبازان شیمیایی آشنا نیستند که این عدم آگاهی باعث شده تا بسیاری از این قهرمانان به درستی برای جامعه ما معرفش نشوند، بنابراین دلسوزان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و فعالان حوزه دفاع مقدس خواستار ثبت گستردهتر خاطرات این رزمندگان به عنوان سند مظلومیت و اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران و معرفی بیشتر آنان به نسل جوان هستند.
جانبازان شیمیایی دفاع مقدس، قربانیان سکوت جامعه جهانی در برابر جنایات جنگی صدام و متحدانش همچون آمریکای خبیث و دولت های جنایتکار غربی هستند و امروز، آنان نهتنها با زخمهای بدن، که با زخمهای بیتوجهی نیز میسوزند که قدردانی واقعی از این شهیدان زنده، تنها با شعار ممکن نیست، بلکه نیازمند اقدام عملی و حمایت همهجانبه است.
به گزارش تسنیم، آمریکاییها حتی به آلمان و ژاپن دستور داده بودند که بیماران شیمیایی ایرانی که برای درمان به آنجا میآیند را پذیرش نکنند و پرونده هایشان را از بین ببرند، جهان نمیدانست ما بیماران و جانبازان شیمیایی داریم، تا اینکه یک ایرانی برای مداوا به ژاپن رفته بود و با پزشک معالجش عکس گرفته بود؛ بخاطر وخامت حالش، پزشکان گمان میکردند که اواخر عمر این بیمار است و زنده نمی ماند، اما چون خدا خیر الماکرین است، همین جانباز شیمیایی را سند رسوایی دشمنان میکند!
"علی جلالی فراهانی" جانباز شیمیایی 70 درصد استان مرکزی و نماینده جانبازان شیمیایی در دادگاه لاهه است که بارها به عنوان سفیر صلح کشورمان و سند زنده مظلومیت، حقانیت جمهوری اسلامی ایران در مجامع عمومی بین المللی، دانشگاه های کشورهای مختلف دنیا حضور یافته در گفتوگو با خبرنگار تسنیم با اشاره به در سال 1366 در عملیات "والفجر 10" سی کیلومتری شهر مریوان جانباز شدم به طوری که گردان بعد از عملیات والفجر 10 که در شهر حلبچه، سه راهی دربندی خان انجام شد برای رفع آلودگی به کمک مردم و عراقیهای آسیب دیده آماده میشود، بعد از کمک به مردم شهر دزلی به مقر اصلی که در سی کیلومتری شهر مریوان بود رفتیم و امکاناتمان را تحویل دادیم.
وی افزود: سه روز به عید سال 67 مانده بود که موشک های دشمن بمباران هوایی را شروع کردند، رزمندگان فکر میکردند راکت ها عمل نمیکند زیرا دود و بخار رنگی از موشک ها بلند شده بود. اما بعد از استشمام متوجه شدیم که موشکها شیمیایی است، ما امکاناتمان را تحویل داده بودیم و ماسک و وسیله ای برای کمک به مردم نداشتیم.
جانباز شیمیایی 70 درصد شیمیایی دفاع مقدس ادامه داد: در آنجا بود که متوجه شدم آن بمبهایی که عمل نمیکردند "بمب شیمیایی" بوده اند چون اثرات آن هنوز در بدنم ظاهر نشده بود زیاد نگران شدم البته کاری هم نمیتوانستم بکنم، به طور تقریبی یک ساعتی بود که در منطقه آلوده قرار گرفته بودم.
وی افزود: صدای بوق تویوتایی که مجروحان را سوار میکرد برای اسکان در روستای "سراوان" که در 30 کیلومتری محل استقرار لشگر که در آنجا بهداری، "ش.م.ر" را مهیا کرده بودند رفتیم و به هر زحمتی بود، زندی را سوار و خودم هم به صورت ایستاده به کمک به دیگر مجروحین سوار شدیم، به سراوان رسیدیم در آنجا لباسهایمان را خارج کردند و سوزاندند و پس از عبور از کانتینرهایی که معروف بود به "حمام مواد ضد شیمیایی" عبور کردیم.
جلالی فراهانی بیان کرد: کم کم چشمانم شروع به سوزش و اشکریزی کرد و مشغول شستشوی چشمانم با آب بودم که دوباره صدای ضد هواییها به گوش رسید، و بمباران در این روستا اتفاق افتاد و دشمن بعثی و متحدان آمریکایی- غربی اش که ضربه سختی در نبرد با رزمندگان خورده بود و چون توان رویارویی مردانه را نداشت دست به عمل ناجوانمردانه زده و استفاده وسیع از سلاحهای ممنوعه و شیمیایی را در دستور کار خود قرار داده بود و در این مرحله دشمن از بمب های شیمیایی استفاده میکرد و با بمب های جنگی بهداری را مورد هدف قرار داده بود.
نماینده جانبازان شیمیایی در دادگاه لاهه با اشاره به اینکه دکتر و پزشک معالج وی در دوران درمان از بهبود مایوس بوده اظهار کرد: وقتی بعد از 16 سال با پزشکم در ژاپن ملاقات کردم اتفاق بسیار جالبی افتاد، آخرین باری که وی را دیده بودم در گواهی پزشکی من نوشته بود یک ماه بیشتر زنده نیستم و حالا بعد از 16 سال دوباره با او روبرو میشدم.
وی افزود: وقتی پزشک با من مواجه شد و چهرههایم را با عکسهایش مطابقت داد آنقدر شگفتزده شد که در آن محل ملاقات من را در آغوش گرفت (در حالی که این رفتار بین پزشک و بیمار در ژاپن کم سابقه است) و اولین سوال پزشکم این بود که چه کردی بعد از 16 سال هنوز زنده ای؟
سال ها از آن روزها گذشت، تا اینکه ما سال 80 به فناوری هسته ای رسیدیم،کل جهان صدایشان در آمد که شما میخواهید بمب هسته ای درست کنید و وقتی رهبر شهید انقلاب فرمودند ما خودمان جانباز شیمیایی داریم و بخاطر عواقب آن، ساخت بمب اتم را حرام اعلام کردند، غربی ها باور نکردند!
تا اینکه آن عکس افشا میشود و پزشکان ژاپنی اعتراف میکنند که این شخص در بیمارستان ما بستری بوده و حال وخیمی داشته، ولی ما به دستور دولت امریکا مجبور شدیم پرونده ها را از بین ببریم؛ در دادگاه هم میگویند ما نمیدانستیم بمب شیمیایی بوده و به راحتی تبرئه میشوند اینگونه خباثتهای غرب و مستعمره هایش را هرگز فراموش نمیکنیم که در جنگ تحمیلی، با گاز خردل، هزاران جانباز شیمیایی برای این وطن به ارمغان آوردند.
انتهای پیام/711/