به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم ، این روزها که دست برتر ایران بر همگان ازجمله کشورهای اروپایی روشن و آشکار شده است، بایستی با یک ادبیات ایجابی و تهاجمی خطوط نرم جبهۀ انقلاب اسلامی برای آینده معادلات منطقه به ویژه تنگه هرمز ترسیم گردد.
از جمله تعابیری که امروز در ادبیات وزیر امور خارجه و سخنگوی قرارگاه خاتم بکار میرود بخشی از این رویکرد ایجابی نرم است که صاحبنظران و کارشناسان ژئوپولوتیک و جغرافیای اقتصادی و جنگ بایستی آن را تئوریزه و در روزهای آتی زمینه نهادینه سازی آن فراهم شود.
از جملهی این ادبیات تعابیری مثل اینکه «ما میخواهیم امنیت کشتیرانی و عبور و مرور تنگه را فراهم کنیم» و اینکه «امنیت کشورهای منطقه و جهان بر عهده ماست» یا این ایده؛ «از این پس کشورها برای عبور و مرور از تنگه بایستی با ایران هماهنگ شوند و مجوزهای لازم را دریافت کنند»، از جمله تعابیری است که قدرت نرم جمهوری اسلامی را در شرایط پساجنگ تقویت کرده و به عنوان یک مطالبه جدی و عمومی مورد درخواست قرار میگیرد.
این رویکرد نتایج مبارکی دارد از جمله؛
1.دنیا به این مسئله میاندیشد که از این پس شرایط انتقال انرژی از تنگه به سهولت گذشته نیست و بایستی هزینه آن را پرداخت کنند.
2.تثبیت اجازه از ایران در عبور و مرور از تنگه هرمز برای امنیت جهانی و نهادینه سازی آن به عنوان یکی از مؤلفههای قدرت نرم.
3.استفاده از این ظرفیت به عنوان چماق بالای سر قدرتهای زورگو و نهادهای بینالمللی برای جلوگیری از اعمال تحریمهای اقتصادی و همچنین لغو تحریمهای گذشته.
4.ایجاد یک ظرفیت اقتصادی بالفعل برای درآمدزایی کشور و جبران خسارتهای وارد آمده در طول جنگ های تحمیلی اخیر.
5.ایجاد قدرت بازدارندگی در همه ابعاد نظامی، سیاسی، اقتصادی و...
ایران بایستی این تهدید و تجاوز ناعادلانه را تبدیل به چنین فرصت بیبدیل کند چراکه ذهن و شرایطی که جامعه جهانی با آن مواجه شده میل به پذیرش چنین دیدگاهی را از سوی ایران دارد و حاضر است هزینهی متحمل نشدن هزینههای اقتصادی بیشتر را با قبول چنین ایدهای از سوی ایران بپذیرد.
آنچه به عهده صاحبنظران عرصه سیاست و اقتصاد است ارائه مدلها و الگوهای عملیاتی برای چنین ایدهای است و البته رسانهها نیز باید آن را تسهیل کنند. دست برتر نیروهای غیور مسلح در کنار قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران به واسطه رهبری جدید و حضور میلیونی مردم در خیابانها، تحقق چنین ایدههایی را هموار ساخته است.
یادداشت از محمدجواد فلاح، مدیر گروه مطالعات خانواده پژوهشکده باقرالعلوم(ع)
انتهای پیام/