به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، باید 26 سال در حسرت بوی خاکِ نمخورده مانده باشی تا بفهمی اولین قطرههای باران فروردین 1405، چطور مثل خون در رگهای خشکیده «خاوران» دوید. اینجا در خراسان جنوبی، جایی که تیغ آفتاب سالها بر گلوی زمین نشسته بود، حالا ورق برگشته است. رستاخیزی به پا شده که در آن، سنگ و لاخ جای خود را به مخمل سبز دادهاند و زمین، هر آنچه در دلِ سوختهاش پنهان کرده بود، یکباره بیرون ریخته است.
این روزها اگر در دشتهای نهبندان قدم بزنی یا از دامنههای طبس و بشرویه بگذری، دیگر بوی عطش نمیشنوی. عطر تند «آویشن»، شمیم نجیب «گَوَن» و بوی نیمخورده «قِیچ»، هوای استان را به یک داروخانه بزرگ و روباز بدل کرده است. گویی بارانهای بهاری، نه فقط آب، که نسخهای شفابخش برای طبیعتی پیچیدهاند که 26 سال در بستر بیماری بود. حالا «عروس بهار»، زیباترین لباسش را که با 1300 گونه گیاهی سوزندوزی شده، به تن کرده است تا به جهانیان بگوید اینجا قلب تپنده گیاهان دارویی ایران است.
اما این معجزه، تنها حاصل سخاوت آسمان نبود؛ دستهای خسته و امیدوارِ انسان نیز در میانه میدان بود. آنجا که مهدی کرباسچی، سکاندار منابع طبیعی استان، از تحقق 130 درصدی طرحهای مرتعداری سخن میگوید، میتوان ردپای تدبیر را در احیای 5 هزار هکتار رویشگاه دید. بذرپاشیهایی که در سکوت زمستان انجام شد، حالا در بهار قد کشیدهاند تا معیشت 2 هزار خانوار بهرهبردار را بیمه کنند. از 35 تن «آنغوزه» که طلای بدبوی کویر است تا «وِشا» و «آویشن» که حالا نه فقط دارو، که نانِ سفره مرزنشینان شدهاند.
امروز، خراسان جنوبی دیگر آن سرزمینِ خسته از خشکی نیست. مدیریت چرا در یک میلیون و 400 هزار هکتار از مراتع، نشان داد که اگر با طبیعت رفیق باشیم، او هم داراییاش را به پایمان میریزد. حالا تلفیق زنبورداری و گردشگری با عطر گیاهان دارویی، افقی تازه گشوده است؛ افقی که در آن «1811 تن» تولید سالانه گیاهان دارویی، تنها یک عدد نیست، بلکه فریاد پیروزیِ زندگی بر مرگ در دل کویر است.
بارانِ امسال، غبار 26 ساله را از چهره خاوران شست، اما ماندگاری این «لبخند زمین» در گرو تدبیری است که اجازه ندهد دستهای بیملاحظه، این داروخانه بیهمتا را به یغما ببرند. اینجا، در وجب به وجب خاک، بوی خدا میآید؛ بوی امیدی که از دلِ سیاه زمین سر برآورده و به رنگ سبز، جاودانه شده است.
انتهای پیام/