خبرگزاری تسنیم، یادداشت: مجتبی لشکربلوکی، مدرس دانشگاه| قائد شهید در کتاب انسان 250 ساله مینویسد: « درس امام رضا (ع) به همه ما این است که ای مسلمان! از مبارزه خسته نشو. نخواب چون دشمن همیشه بیدار است و در شکلهای مختلف و در لباسها و نقابهای گوناگون و با آرایشهای رنگارنگ ظاهر میشود؛ چشم تیزی داشته باشید، دشمن را بشناسید و راه مبارزه با دشمن را بلد بشوید و مثل علی بن موسی الرضا (ع) از اول تا آخر مبارزه را ادامه بدهید».
امام رضا (ع) در سال 148 ه.ق در مدینه به دنیا آمد و در سال203 ه.ق در طوس توسط زهری که مأمون عباسی به ایشان خوراند، در سن به 55 سالگی و پس از 20 سال امامت جامعه به شهادت رسید.
اما ایشان روشی برای مقابله با دشمن به مسلمانان آموخت که میتوان در حال حاضر از آن الگو بهره برد. مأمون عباسی امام را مجبور کرد که از مدینه به طوس( مشهد الرضا فعلی) برود و همچنین پذیرفتن ولایتعهدی خود تا به اهداف زیر برسد:
جدا کردن امام از محل زندگی ، خانواده و یارانشان، زیر نظر گرفتن حضرت، جلوگیری از انقلاب شیعیان علیه حکومت مأمون، مشروعیت بخشی به حکومت ظالمانه اش، از بین بردن جایگاه علمی حضرت با شکست در مناظرات و تضعیف جایگاه اعتقادی حضرت با این عنوان که « امام رضا(ع) هم درباری است » زیرا عنوان ولیعهدی دارد.
امام رضا(ع) با تدبیر و درایت خود ، این تهدیدات را به فرصت تبدیل نمود:
تمام مسیر تبعید امام از مدینه تا مشهد مبدل گشت به مراکز حضور دوستداران اهل بیت(ع) و تعداد یاران حضرت نسبت به قبل افزایش یافت.
امام از همان ابتدا فرمودند: من پای هیچ سندی را که حکم حکومتی دارد امضا نمیکنم. بنابراین مامون به هدف دیگر خود که تخریب جایگاه اعتقادی حضرت نزد دیگران در جامعه بود نیز نرسید.
پس از ورود امام رضا(ع) در دربار ، هیچ تغییری در منش و رفتار و سبک زندگی ایشان مشاهده نگردید و حضرت هیچ نشانهای از درباری و اشرافی بودن در خود نداشتند. امام حتی غذای خود را با خدمتکاران تناول میکرد.
پیروزی در تمام مناظرات در دربار مأمون: شیخ صدوق مینویسد که مأمون اندیشمندان سطح بالای هر فرقه را در مقابل امام قرار میداد تا حجت آن حضرت را به وسیله آنان از اعتبار بیندازد و این به جهت حسد او نسبت به امام و منزلت علمی و اجتماعی او بود.
اما هیچ کس با آن حضرت روبه رو نمیشد جز آن که به فضل او اقرار کرده و به حجتی که از طرف امام علیه او اقامه میشود ، ملتزم میگردید . (عیون اخبار الرضا، ج1، ص152)
آری امام رضای مدینه با جایگاه والا، با امام رضای طوس با داشتن ولیعهدی در راهبرد مبارزه با شرک و کفر؛ فرقی نداشتند، اما تاکتیک مبارزه ایشان متناسب با شرایط روز متفاوت بود، ایشان حتی در زمان حضور در دربار مأمون عباسی از مسیر حق و عدالت ذرهای کوتاه نیامد و مبارزه و ایستادگی در مقابل اهریمن و خط باطل و طرف ناصحیح تاریخ را تا لحظه آخر عمر مبارک خود داشته و خسته نشدند، تا در این استقامت بر سر دفاع از دین خدا و صراط مستقیم به شهادت رسیدند، تا الگویی برای همه مسلمانان و آزادگان جهان شود.
انتهای پیام/.