به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، 12 اردیبهشت، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ روزی است برای بازخوانی نقش بیبدیل معلمانی که ستونهای اصلی توسعه و آگاهی در هر جامعهای بهشمار میروند. روزی برای مکثی جدی بر جایگاه کسانی که بیهیاهو، آینده را میسازند.
در کردستان، این روز معنایی عمیقتر و ملموستر دارد؛ جایی که معلمان نهتنها در کلاسهای درس، بلکه در دشوارترین شرایط تاریخی، مسئولیت خود را زمین نگذاشتند و اجازه ندادند آموزش، قربانی بحران شود.
ایام جنگ تحمیلی، برای بسیاری از مناطق کشور یادآور اختلال در زندگی روزمره است؛ اما در همین بستر سخت، معلمانی بودند که با کمترین امکانات، کلاسهای درس را به صورت مجازی زنده نگه داشتند.
در روستاهای دورافتاده و شهرهایی که گاه درگیر ناامنی بودند، معلمانی مسیرهای سخت را طی میکردند تا تنها یک پیام را منتقل کنند: «آموزش تعطیلبردار نیست.» روزهایی که سرشار از انگیزه، تعهد و ایمان به آینده بود. معلم، در آن شرایط، فقط یک آموزشدهنده نبود؛ بلکه امیدبخش، راهنما و گاه تکیهگاه روانی دانشآموزان بهشمار میرفت.
این روایتها، تنها خاطره نیستند؛ بخشی از هویت آموزشی کردستاناند. هویتی که بر پایه ایستادگی، مسئولیتپذیری و باور به نقش آموزش در تغییر سرنوشت شکل گرفته است.
امروز که از جایگاه معلم سخن میگوییم، باید این پیشینه را بهعنوان سرمایهای ارزشمند در نظر بگیریم. معلمانی که در سختترین شرایط، آموزش را زنده نگه داشتند، امروز نیز شایسته بالاترین سطح توجه و حمایت هستند.
واقعیت این است که هیچ جامعهای بدون توجه به معلم، مسیر توسعه را طی نکرده است. آموزش، زیربنای همه پیشرفتهاست و معلم، محور این زیربنا.
در کردستان، معلمان همواره فراتر از وظیفه رسمی خود عمل کردهاند؛ از تلاش برای کاهش ترک تحصیل تا پیگیری وضعیت دانشآموزان در شرایط اقتصادی و اجتماعی دشوار. اما این نقشآفرینی مستمر، نیازمند دیدهشدن و تقویت است. حفظ شأن و جایگاه معلم، صرفاً در حد شعار باقی نماند و به سیاستگذاریهای عملی تبدیل شود.
افزایش کیفیت آموزش، بدون توجه به معلم ممکن نیست. معلم توانمند، باانگیزه و برخوردار از امنیت شغلی، میتواند نسلی توانمند و خلاق تربیت کند. از سوی دیگر، نگاه جامعه به معلم نیز نیازمند بازتعریف است. معلم، تنها یک شغل نیست؛ یک رسالت است که اثر آن سالها بعد در زندگی افراد و مسیر جامعه نمایان میشود.
در چنین شرایطی، روز معلم فرصتی است برای قدردانی واقعی؛ نه صرفاً با پیامها و مراسم، بلکه با تصمیمهایی که به بهبود وضعیت این قشر منجر شود. باید به یاد داشت که اگر امروز در بسیاری از نقاط کردستان، چراغ آموزش روشن است، حاصل همان ایستادگیهای دیروز است؛ ایستادگی معلمانی که در شرایط جنگ، آموزش را تعطیل نکردند.
این تجربه تاریخی، یک پیام روشن دارد: آموزش، حتی در سختترین شرایط، اولویت است و معلم، نگهبان این اولویت. امروز، حفظ این میراث، مسئولیتی جمعی است؛ از سیاستگذاران تا نهادهای اجرایی و حتی خانوادهها. هرکدام در قبال تقویت جایگاه معلم نقش دارند.
اگر به آیندهای روشن برای کردستان و کشور میاندیشیم، باید از همین نقطه آغاز کنیم؛ از معلم و از کلاس درس.
12 اردیبهشت، یادآور مسئولیتی بزرگ است؛ مسئولیت پاسداشت جایگاه معلمانی که نهتنها در روزهای آرام، بلکه در سختترین شرایط نیز پای آموزش ایستادند. این ایستادگی، سرمایهای است که نباید نادیده گرفته شود.
اکنون زمان آن است که این سرمایه، به پشتوانهای برای تصمیمهای جدیتر تبدیل شود؛ تصمیمهایی که شأن معلم را در عمل ارتقا دهد و مسیر آموزش را هموارتر کند. آینده، همانجا ساخته میشود که معلم، با آرامش و انگیزه، به رسالت خود ادامه دهد.
یادداشت از: رامیار غفاری
انتهای پیام/481