به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، امروز هفتاد و هشتمین سالگرد «نکبت» فلسطین است؛ فاجعهای که در سال 1948 میلادی با آوارگی گسترده صدها هزار فلسطینی از شهرها و روستاهایشان به دست گروههای صهیونیستی همزمان با تشکیل رژیم اشغالگر صهیونیستی بر سرزمین فلسطین رقم خورد.
روز 15 مه 1948 یادآور اشغال 774 شهر و روستای فلسطینی و نابودی کامل 530 مورد آنها و دست کم 70 مورد کشتار و قتل عام فلسطینیان توسط جوخه های ترور رژیم صهیونیستی است، روزی که فلسطینیان از آن با عنوان «یوم النکبه» یاد می کنند. تخمین زده می شود که در این روز حداقل 75 درصد از فلسطینیان از خانه و کاشانه خود بیرون رانده شدند.
در 24 اردیبهشت 1327 همزمان با پایان قیمومیت انگلیس بر سرزمین فلسطین، «دیوید بن گوریون» و دیگر سران رژیم صهیونیستی موفق شدند تا نظر مساعد مقامات لندن را برای تاسیس یک دولت یهودی در سرزمین فلسطین جلب کنند و یک روز بعد در تل آویو تاسیس اسرائیل را اعلان کنند. این اقدام با واکنش کشورهای عربی و آغاز جنگی فراگیر میان ارتش های اردن، مصر، لبنان، سوریه علیه صهیونیست ها همراه شد؛ جنگی که البته فرجامی جز شکست ارتش های عربی و از دست رفتن 78 درصد از سرزمین فلسطین به همراه نداشت.
در جریان روز نکبت بیش از 15 هزار فلسطینی توسط جوخه های ترور رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. در یکی از فجیع ترین جنایات نظامیان صهیونیستی در این روز در روستای «دیریاسین» در غرب بیت المقدس، بیش از 110 تن از جمله ده ها زن و کودک، قتل عام شدند.
تلاش های صهیونیست ها برای پاکسازی هویت فلسطین از این سرزمین به کشتار فلسطینیان محدود نشد و هتک حرمت اماکن مقدسه اسلامی همچون مسجدالاقصی، تغییر اسامی شهرها و روستاها، سوزاندن کتب و نسخ خطی، ممنوعیت انتشار نشریات و روزنامه ها، آتش زدن مراکز فرهنگی فلسطینیان، ترور چهرهای فرهنگی و ادبی و در نهایت تغییر نظام آموزشی و محتوای کتب درسی مدارس کودکان فلسطینی، گام های بعدی زمامداران صهیونیست برای هویت زدایی از سرزمین فلسطین بودند.
از آن روز 78 سال سپری شده و هم اکنون بیش از 6 میلیون آواره فلسطینی در 116 کمپ و اردوگاه آوارگان در کشورهای همسایه سرزمین های اشغالی با نگهداری کلیدها و اسناد منازلشان، با امید بازگشت به زمین های اجدادی شان در سرزمین فلسطین شب را به روز می رسانند.
اگرچه قطعنامه 194 سازمان ملل متحد «حق بازگشت» فلسطینیان به سرزمین مادری خود را به رسمیت می شناسد و حتی این قطعنامه بیش از 135 بار به تایید نهادها و مجامع بین المللی رسیده است، اما روند اجرایی شدن آن همواره با مخالفت سردمداران رژیم صهیونیستی همراه شده است.
به رغم جنایات تاریخی اسرائیل در 15 مه 1948 یا همان روز نکبت، این واژه حالا به یکی از مفاهیم راهبردی در شکل گیری الگوی مقاومت در میان فلسطینیان بدل شده است. ترس صهیونیست ها از روز نکبت به حدی است که وقتی در شصتمین سالگرد این روز «بان کی مون»، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد در تماسی تلفنی با «محمود عباس»، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین با ابراز تاسف از این فاجعه، از واژه نکبت برای توصیف این قتل عام استفاده کرد، نماینده اسرائیل در سازمان ملل بلافاصله به این اقدام واکنش نشان داد و آن را محکوم کرد.
بسیاری از نویسندگان، مورخین و پژوهشگران صهیونیست نیز از روز نکبت، به عنوان لکه ننگی در تاریخ اسرائیل یاد می کنند و با برگزاری نشست ها و رویدادهای علمی به تشریح ابعاد این فاجعه می پردازند. شاید به همین خاطر است که پارلمان رژیم صهیونیستی در 23 مارس 2011 قانونی را به تصویب رساند که بر اساس آن هر سازمان مردم نهادی که در داخل سرزمین های اشغالی برنامه ای مرتبط با این روز برگزار کند را مشمول کاهش و قطع کمک های مالی این رژیم کرده و با آن برخورد خواهد کرد.
با گذشت 78 سال از اشغالگری و جنایات این رژیم علیه فلسطینیان امیدها برای بازگشت به فلسطین همچنان در قلب های تمامی نسل های فلسطینی زنده است. همزمان با شکست تمامی طرح های سازش از یک سو و آغاز روند عادی سازی روابط کشورهای عربی با اسرائیل در سال های اخیر از سوی دیگر، موج جدید مقاومت از داخل اردوگاه های آوارگان فلسطینی از سوریه و لبنان گرفته تا اردن در حال شکل گیری است و جوانان مجاهد حاضر در این اردوگاه ها حالا به مرجع تهدید جدیدی برای امنیت داخلی رژیم صهیونیستی بدل شده اند.
انتهای پیام/