به گزارش خبرگزاری تسنیم از بانه، در بعضی کلاسها، صندلیها فقط جای نشستن نیستند؛ روایت نیمهتمام نسلیاند که دفتر و کتاب را زمین گذاشتند و برای دفاع از وطن راهی میدان جنگ شدند. سالها از روزهایی که آژیر خطر در شهرهای کردستان میپیچید گذشته، اما هنوز بعضی کلاسهای درس بوی همان روزها را میدهند؛ روزهایی که دانشآموزان، جوانتر از آن بودند که جنگ را بفهمند، اما بزرگتر از آن شدند که از دفاع عقب بمانند.
شهر بانه یکی از همان شهرهایی است که خاطره جنگ، شهادت و مقاومت در تار و پودش مانده است. منطقهای که هم در دوران دفاع مقدس و هم در سالهای ناامنی غرب کشور، هزینه سنگینی برای امنیت و آرامش پرداخت کرد. دهها دانشآموز، معلم و جوان این منطقه، از کلاس درس مستقیم راهی جبهه شدند و بسیاری از آنها هرگز به نیمکتهای مدرسه بازنگشتند.
هنوز هم در برخی مدارس بانه، نام شهدا روی دیوارها زنده است؛ نامهایی که برای نسل جدید شاید فقط یک قاب عکس باشد، اما برای مردم این شهر، بخشی از حافظه زنده تاریخ است. جنگ رمضان و حملات دشمن به مناطق مرزی، نهتنها خانهها و ساختمانها، بلکه بخشی از خاطرات کودکی یک نسل را ویران کرد.
در همین فضا، یادواره شهدای جنگ رمضان و دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب، به همت کانون بسیج فرهنگیان شهرستان بانه در هنرستان دخترانه «آفرینش» برگزار شد؛ مدرسهای که خود در جریان جنگ رمضان دچار آسیب جدی شده بود و حالا بار دیگر میزبان روایت ایثار و مقاومت شد.
این مراسم با حضور مسئولان شهرستانی، فرهنگیان، دانشآموزان و خانوادههای شهدا برگزار شد و فضای مدرسه، بیش از هر چیز، با صندلیهای خالی معنا پیدا کرده بود؛ صندلیهایی که تصویر شهدا بر آنها قرار داشت و گویی هنوز صاحبانشان در کلاس حضور دارند.
در میان سکوت سالن، عکس نوجوانانی دیده میشد که روزی در همین سنوسال، میان دفتر مشق و صدای آژیر، راه دیگری را انتخاب کردند. صندلیهای خالی، تنها یک نماد ساده نبود؛ تصویری بود از نسلی که جایشان در کلاس ماند، اما نامشان در تاریخ این سرزمین ثبت شد.
برگزارکنندگان مراسم تأکید کردند هدف از این برنامه، تنها مرور خاطرات گذشته نیست، بلکه پیوند دادن نسل امروز با فرهنگ ایثار و مقاومت است؛ فرهنگی که به گفته آنان، نباید در قاب مناسبتها و یادوارههای مقطعی محدود بماند.
اجرای برنامههای فرهنگی، روایتگری دفاع مقدس و گرامیداشت یاد شهدای دانشآموز، بخشهایی از این مراسم بود؛ اما آنچه بیش از همه در ذهن حاضران ماند، تصویر همان کلاسهایی بود که هنوز زخم جنگ را بر خود دارند.
در بخشی از این یادواره، از شهدای جنگ رمضان و دانشآموزانی یاد شد که در روزهای سخت دفاع مقدس، امنیت و آرامش امروز را با جان خود خریدند؛ نوجوانانی که شاید رؤیای آینده داشتند، اما پیش از رسیدن به آن، نامشان در شمار شهدا ثبت شد.
واقعیت این است که نسل امروز، بیش از هر زمان دیگری نیازمند شنیدن روایت واقعی شهداست؛ نه روایتهای کلیشهای و شعاری، بلکه روایت زندگی نوجوانانی که روزی درست روی همین نیمکتها نشسته بودند و ناگهان جنگ، مسیر زندگیشان را تغییر داد.
اگر قرار است فرهنگ ایثار در جامعه زنده بماند، این مسئولیت تنها بر دوش مراسمها و بنرها نیست. مدارس، دستگاههای فرهنگی، رسانهها و مسئولان باید روایت دفاع مقدس را به زبان نسل امروز بازگو کنند؛ نسلی که فاصلهاش با روزهای جنگ هر سال بیشتر میشود.
بانه و دیگر شهرهای مرزی کردستان، هنوز خاطرات تلخ جنگ و ناامنی را با خود دارند؛ مناطقی که بیش از بسیاری از نقاط کشور، هزینه امنیت را پرداخت کردند. امروز مطالبه مردم این مناطق آن است که برای توسعه، زیرساخت، آموزش و آینده جوانانشان نیز اقدام عملی صورت گیرد.
شاید صندلیهای آن کلاسها خالی مانده باشند، اما مسئولیت حفظ راه شهدا هنوز خالی نمانده است؛ مسئولیتی که بر دوش نسل امروز و مدیرانی است که باید ثابت کنند یاد شهدا فقط در مراسمها زنده نیست، بلکه در عمل و خدمت به مردم ادامه دارد.
انتهای پیام/492