به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، داستان جابهجایی نوزادان در بیمارستان از آن دست سوژههایی است که بارها در سینما و تلویزیون، بهویژه در ملودرامهای عامهپسند، مورد استفاده قرار گرفته است. سوژهای که آنقدر تکرار شده که برای بسیاری از مخاطبان یادآور همان «فیلم هندی»های پر از اتفاقات دور از انتظار و احساسات اغراقآمیز است. سریال «در و تخته» نیز آگاهانه از همین نقطه آغاز میکند و حتی در بخشهایی با این کلیشه شوخی میکند؛ اما تلاش دارد فراتر از یک سوءتفاهم خانوادگی صرف حرکت کند.
نقطه قوت اصلی سریال در این است که جابهجایی دو نوزاد را نه بهعنوان هدف نهایی داستان، بلکه بهعنوان بستری برای طرح پرسشهای اخلاقی، خانوادگی و اجتماعی قرار میدهد. ورود موضوعاتی مانند فرزندآوری، کاهش نرخ ازدواج، تغییر سبک زندگی، فشارهای اقتصادی و چالشهای نسل جدید باعث شده «در و تخته» از یک ملودرام ساده فاصله بگیرد و به مسائل روز جامعه نزدیک شود.
از سوی دیگر، سریال در ترسیم روابط خانوادگی عملکرد قابل قبولی دارد. رابطه پدر و فرزند، اهمیت خانواده در حفظ تعادل روانی افراد و همچنین نمایش همدلی میان اعضای خانواده از جمله نقاطی است که مخاطب بهراحتی با آن ارتباط برقرار میکند. بازی بازیگرانی که پیشتر نیز در آثار پرمخاطب تلویزیون تجربه موفق داشتهاند، به باورپذیری فضای سریال کمک کرده است.
با این حال «در و تخته» از برخی ضعفها نیز رنج میبرد. مهمترین چالش آن، اتکای بیش از حد به یک ایده آشناست؛ ایدهای که از همان ابتدا بخش زیادی از مسیر داستان را برای مخاطب قابل پیشبینی میکند. همچنین برخی گرههای داستانی و موقعیتهای احساسی، بهجای آنکه بهصورت تدریجی و طبیعی شکل بگیرند، گاهی با شتاب روایت میشوند و عمق کافی پیدا نمیکنند.
در بخش دیگری نیز سریال در پرداخت برخی مسائل اجتماعی به سطح اشاره بسنده میکند. موضوعاتی مانند بحران جمعیت، دشواریهای ازدواج یا فشارهای اقتصادی مطرح میشوند، اما فرصت کافی برای واکاوی عمیق آنها فراهم نمیشود و بیشتر در حد نشانه باقی میمانند. از این رو، مخاطبی که انتظار تحلیل جدیتر این مسائل را دارد، ممکن است با نوعی ناتمام ماندن مواجه شود.
نکته مهم دیگر درباره «در و تخته» نسبت تولید آن با بازخورد مخاطب است. این سریال با هزینهای بهمراتب کمتر از بسیاری از تولیدات پرزرقوبرق تلویزیونی ساخته شده و در عین حال، در جذب مخاطب و دیدهشدن عملکرد قابل توجهی داشته است. در شرایطی که برخی آثار سنگین و پرهزینه تلویزیون در ارتباطگیری با مخاطب دچار مشکل میشوند، این سریال با اتکا به قصه ساده، ریتم روان و فضای خانوادگی توانسته سهم قابل قبولی از توجه مخاطب را به خود اختصاص دهد؛ موضوعی که نشان میدهد الزاماً بودجه بالا تضمینکننده دیدهشدن نیست.
با وجود این کاستیها، «در و تخته» یک امتیاز مهم دارد؛ اینکه تلاش نمیکند اثری پیچیدهتر از آنچه هست نشان دهد. سریال با روایتی ساده، لحنی صمیمی و فضایی خانوادگی، قصه خود را پیش میبرد و میکوشد از دل یک ایده کلیشهای، به دغدغههای ملموس زندگی امروز ایرانیان نزدیک شود.
در نهایت «در و تخته» نه یک اثر ماندگار و جریانساز، بلکه یک سریال خانوادگی قابل قبول است که هرچند در دام برخی کلیشهها گرفتار میشود، اما در طرح مسائل اجتماعی و ایجاد ارتباط عاطفی با مخاطب، تا حد زیادی موفق عمل میکند.
انتهای پیام/