یادداشت، خبرگزاری تسنیم؛ مجتبی لشکربلوکی، مدرس دانشگاه| امام موسی بن جعفر (ص) به جهت کثرت زهد و عبادتش معروف به (العبد الصالح) و به جهت حلم و فرو خوردن خشم و صبر بر مشقات و آلام زمانه مشهور به (الکاظم) شد و در میان شیعیان به «باب الحوائج» معروف است.
ایشان در 20 سالگی پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام صادق(ع) به امامت رسید و 35 سال رهبری جامعه اسلامی را به عهده داشت و تا پس از آنکه هارون الرشید نتوانست امام را از طریق تهدید، تطمیع و فریب کاری از میدان هدایت و امامت خارج کند و به اختیار خود درآورد؛ فرمان شهادت وی را در زندان بغداد به وسیله خرمای مسموم را صادر کرد.
ایشان برای حفظ اسلام ناب مدتی از زندگی خود را در خفا گذراندند، برای کمک به شیعیان ، محب خود علی بن یقطین را در دربار بنی عباس فرستاده و سفارش تقیه میکرد و بیش از 1000 برده را خریداری و آزاد کرد.
حضرت در اتاق مخصوص خود در منزل همواره سه چیز داشت که برای دوستاران اهل بیت (ع) درسی است: لباس نیمه خشن (لباس جنگ)، قرآن و شمشیر.
امام کاظم (ع) برای گسترش فقه جعفری از فرزندان خود بهره میگرفت و آنان را تربیتی اسلامی برای دفاع از اسلام تا پای جان نمود؛ پس از ایشان هنگامی که مأمون، امام رضا (ع) را به زور و با ظاهر ولیعهدی به خراسان میبرد، این شبکه تبلیغاتی فرزندان امام کاظم (ع) که 37 تَن بودند در یک حرکت گسترده نهضتی و تبلیغی، در بازه زمانی محدود به ایران تا یمن سرازیر میشوند و به روشنگری هدف مأمون و گسترش اسلام ناب میپردازند.
فرزندان امام کاظم(ع) بیشتر در این راه به شهادت رسیدند و مقبره آنان به محل زیارت مسلمین (امام زاده) و گسترش اسلام مُبدل شد و چون مأمون عباسی امام رضا(ع) را به خراسان ایران برد بیشتر فرزندان و نوههای امام کاظم (ع) برای روشنگری این امر به ظاهر ولیعهدی به ایران رفته و علت وجود مقبره متعدد مطهر امامزادههای فرزندان امام موسی کاظم (ع) در ایران نیز هم امر است.
انتهای پیام/