به گزارش خبرگزاری تسنیم از گرگان، صد شب زمان کمی نیست. شب اول را میشود با هیجان گذراند، شب دوم را با احساسات و شبهای بعد را با اخبار و اتفاقات روز. اما وقتی شمار شبها از یکماه و دوماه و سه ماه فراتر رفته و به صد میرسد، دیگر نمیتوان از کنار آن ساده عبور کرد. صد شب یعنی یک روایت مداوم؛ روایتی که حالا در خیابانهای گرگان نیز میتوان آن را دید.
در یکصدمین شب از تجمعات مردمی، خیابانهای منتهی به محل اجتماع بار دیگر شاهد حضور خانوادهها، جوانان و سالمندانی بود که میگویند هنوز دلیلی برای ترک میدان پیدا نکردهاند. بعضی پرچم ایران در دست داشتند، برخی تصاویر شهدا را در آغوش کشیدهاند و عدهای نیز تنها برای آن آمده بودند که در کنار دیگران باشند؛ کنار مردمی که به باور خودشان در حال ثبت بخشی از یک مقطع تاریخی هستند.
برای بسیاری از حاضران، دیگر عدد 100 فقط یک عدد نیست. صد روز از شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی گذشته است. صد روز از شهادت دختران و پسران دانشآموز مینابی گذشته است. صد روز از مفقودالاثر شدن ماکان نصیری، دانشآموز خردسال مینابی گذشته است و به گفته برگزارکنندگان، صد شب است که مردم مبعوثشده ایران در شهرهای مختلف کشور، حضور خود را در خیابانها حفظ کردهاند.
از همان لحظات نخست تجاوز دشمن آمریکایی صهیونی به ایرانِ جان، مردم پای کار سرزمین مادری ایستادهاند تا به امروز. اتفاقی که در این یکصد شب رخ داده، صرفاً یک سلسله تجمع خیابانی نیست، بلکه جلوهای از پایداری مردمی است که تصمیم گرفتهاند در برابر فشارها و تهدیدها از میدان خارج نشوند. سر خم نکنند و تسلیم زورگویان و مستکبران عالم نشوند.
فریادهای برخاسته از جان این مردم خیابانها را به لرزه درمیآورد و هنوز هم مانند همان روزهای نخست پر از شور و حرارت است؛ چراکه داغ امام شهید و فرزندان این آب و خاک سردشدنی نیست و این خونهای مبارک، مردم را به جوش و خروش درآورده است.
مردم میگویند «100 شب که سهل است، اگر لازم باشد و فرمان داده شود، مردم 10 سال هم در خیابانها خواهند ماند تا ایران بماند، تا اسلام بماند و تا انقلاب اسلامی باقی بماند.»
یکی از جلوههای زیبای تجمعات شبانه حضور خانوادگی است، مردمی که حالا سبک زندگیشان را تغییر دادهاند؛ بخشی از خانه را به خیابانها آوردند، چه آن زمان که هنوز درس و مشق به راه بود و در خیابانها در کنار فارسی و علوم و ریاضیات و جغرافیا، درس مقاومت و آزادگی هم آموخته میشد چه حالا که مردم در شبهای مطبوع بهاری، شانه به شانه هم به خیابان میآیند.
در میان جمعیت انبوه مردم نوجوانانی دیده میشوند که روزهای جنگ را ندیدهاند و سالمندانی که خاطرات سالهای نخست انقلاب و دفاع مقدس را هنوز به یاد دارند. دشمنان تصور میکردند میتوانند ظرف چند روز جمهوری اسلامی را با بحران مواجه کنند، اما آنچه رخ داد، شکلگیری موجی از همبستگی ملی بود که در شهرهای مختلف کشور خود را نشان داد.
دشمنی که گمان میکرد سه روزه کار ایران را تمام میکند، از همان روزهای نخست با واکنش ملت ایران روبهرو شد و پس از آن نیز نیروهای مسلح با تکیه بر همین پشتوانه مردمی پاسخ محکمی به دشمنان دادند. دشمن سیلی اول را از همین مردم مبعوث شده خورد؛ زمانی که زیر بمباران دشمن این مردم در خیابانها ماندند. زیر رگبار باران ماندند و تکبیر گفتند؛ خداوند هم به آنان نصرتش را عنایت کرد و حالا تاریخ دارد فصلی نوین از شرافت و انسانیت را ثبت و ضبط میکند.
در میان حاضران اما روایتها متفاوت بود. مرد میانسالی که به همراه فرزندش در مراسم حضور داشت، میگفت آنچه او را هر شب به این اجتماعات میآورد، احساس مسئولیت نسبت به آینده کشور است. چند متر آنطرفتر، پیرمردی که پرچم ایران را بر دوش انداخته بود، از روزهای سخت گذشته و ضرورت حفظ وحدت ملی سخن میگوید.
شاید مهمترین ویژگی این تجمعات، همین تنوع چهرهها و روایتها باشد. کسانی که هر کدام با انگیزهای متفاوت آمدهاند اما در یک نقطه مشترکاند؛ اینکه معتقدند هنوز باید در صحنه ماند.
در گرگان، صد شبگی این حضور مردمی فقط با شمارش روزها معنا پیدا نمیکرد. برای بسیاری از شرکتکنندگان، این عدد نشانه استمرار یک عهد بود؛ عهدی که به باور آنان با گذشت زمان نه تنها کمرنگ نشده، بلکه شکل تازهای به خود گرفته است.
حالا صد شب از آغاز این مسیر گذشته است. صد شبی که به اعتقاد برگزارکنندگان، پیام روشنی برای دوستان و دشمنان ایران داشته است. اینکه حوادث تلخ، فشارها و تهدیدها نتوانسته مردم را از صحنه دور کند و آنچه باقی مانده، حضوری است که هنوز در خیابانهای شهر ادامه دارد.
گرگان در یکصدمین شب این اجتماعات شبانه نیز مانند شبهای گذشته بیدار بود؛ شهری که، بار دیگر شاهد مردمی بود که میگفتند تا زمانی که احساس تکلیف کنند، این مسیر را ادامه خواهند داد. شاید همین تداوم است که عدد 100 را از یک عدد معمولی به بخشی از روایت این روزهای ایران تبدیل کرده است.
انتهای پیام/