به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، روزنامه دی ولت در مطلبی دونالد ترامپ رئیس دولت تروریستی آمریکا را در نشست جی 7 امروز در فرانسه چالشی بزرگ برای متحدان اروپایی دانسته و نوشت: پیش از این، گروه هفت به دنبال پاسخهای مشترک برای بحرانهای جهانی بود. اما در اجلاس اویان فرانسه، هدف متفاوتی در مرکز توجه قرار گرفته است. متحدان در نشست امسال تمام تلاش خود را میکنند تا از یک درگیری بزرگ جلوگیری کنند. اینکه آیا آنها موفق میشوند یا خیر، به یک عامل غیرقابل پیشبینی بستگی دارد.
در ادامه این مطلب آمده است: وقتی گروه جی7 در اواسط دهه 1970 تأسیس شد، بیانگر اعتماد به نفس غربیها بود. کشورهای صنعتی دموکراتیک پیشرو میخواستند در دوران چالش اقتصادی با هم عمل کنند، قوانین بینالمللی را شکل دهند و ثبات سیاسی را تضمین کنند. تقریباً پنجاه سال بعد، سران کشورها و دولتها دوباره در جهانی پر از بحران گرد هم میآیند. اما این بار، مهمترین چالش اجلاس در اویان فرانسه، نه خارج از گروه، بلکه درون آن است.
از 15 تا 17 ژوئن، سیاستمداران ارشد ایالات متحده، آلمان، فرانسه، بریتانیا، ایتالیا، ژاپن و کانادا در ساحل فرانسوی دریاچه ژنو گرد هم خواهند آمد. دستور کار این نشست، جنگهای اروپا و خاورمیانه، آینده تجارت جهانی، هوش مصنوعی (AI)، امنیت منابع و ثبات اقتصاد جهانی است. در پس همه این مباحث، این سوال مطرح است که غرب درمورد این مسائل تا چه اندازه متحد است؟
پاسخ این پرسش در حال حاضر در روند آمادهسازیهای این نشست آشکار شده است. به ندرت پیش آمده است که اجلاس گروه هفت تا این حد تحت الشعاع ترس از رنجاندن یک عضو باشد. دیپلماسی میزبانان، حداقل، به وضوح متوجه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، است به گونهای که از مسائل بحثبرانگیز اجتناب میشود، لحن ملایمتر میشود و از رویاروییهای عمومی جلوگیری میشود. حتی انتظار میرود اعلامیه پایانی که زمانی موضوعی سنتی بود، حذف شود.
آمریکا همواره وزنه سنگین این گروه بوده است، بنابراین این تغییر تمرکز ممکن است در نگاه اول تعجبآور به نظر نرسد. با این حال، نکته جدید، عدم اطمینان در مورد این است که آیا واشنگتن هنوز مایل به ایفای نقش یک شریک قابل اعتماد است یا خیر.
از زمان بازگشت ترامپ به کاخ سفید، متحدان اروپایی میدانند که هرگونه اختلاف نظر آشکار با وی، خطر یک درگیری بزرگ با آمریکا را به همراه دارد.
در این راستا تصاویر اجلاس گروه هفت در شارلوا در سال 2018 فراموشنشدنی هستند، زمانی که ترامپ متعاقباً حمایت خود از اعلامیه نهایی را در توییتر پس گرفت و علناً به شرکا حمله کرد.
بنابراین، احتمالاً این مسئله اغراق نیست که امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، در نمایشی از اطاعت پیشگیرانه، این بار دستور تعطیلی زمین گلف را داده است تا رئیس جمهور آمریکا را راضی نگه دارد. ماکرون همچنین ترامپ را به یک شام در کاخ مجلل ورسای در نزدیکی پاریس دعوت کرده است. علاوه بر این، جشنهای هشتادمین سالگرد تولد ترامپ در روز یکشنبه منجر به تعویق یک روزه این اجلاس شد.
این برنامهریزی دقیق و پرزحمت بی دلیل نیست. اجلاسهای گروه هفت قبلاً برای ایجاد مواضع مشترک برگزار میشدند. امروزه، به نظر میرسد هدف اصلی شرکتکنندگان نشان دادن وحدت غرب صرف نظر از هر اتفاقی است. در این اجلاس تحریک نکردن ترامپ به یک مسئله بقا تبدیل شده است.
مطمئناً مسائل کمی وجود ندارد که نیاز به پاسخهای روشن و مشترک دارند. اول مسئله اوکراین مطرح است. طبق اعلام کاخ سفید، قرار است ولادیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، روز سهشنبه وارد اویان شود و دیداری با ترامپ نیز برنامهریزی شده است.
برای کشورهای اروپایی، حمایت از کی یف همچنان یک اولویت کلیدی سیاست امنیتی است. بسیاری از متحدان اکنون اوکراین را در موقعیت جدیدی از قدرت میبینند.
در عین حال، عدم قطعیت در مورد مسیر آینده واشنگتن رو به افزایش است. در حالی که اروپا در حال بحث در مورد تضمینهای بلندمدت برای اوکراین است، ترامپ بیشتر بر مذاکرات تمرکز دارد و از آمادگی خود برای گفتگوهای مستقیم با مسکو خبر میدهد. تفاوتها قابل توجه هستند. البته این شرایط آشکارا مورد بررسی قرار نخواهند گرفت، بلکه به طرز ماهرانهای در پشت فرمولهای دیپلماتیک پنهان میشوند.
وضعیت در خاورمیانه نیز مشابه است. تنشها با ایران، امنیت خطوط کشتیرانی در خلیج فارس و خطر تشدید بیشتر تنشها، مستقیماً بر اقتصاد جهانی تأثیر میگذارد. تنگه هرمز همچنان یکی از مهمترین شریانهای انرژی جهان است؛ هرگونه تشدید نظامی پیامدهایی برای قیمت نفت، تورم و زنجیرههای تأمین جهانی دارد.
در اینجا نیز، سیگنالهای استراتژیک مشترک بیش از هر زمان دیگری اهمیت خواهند داشت. با این حال، شرکا میدانند که موضع آمریکا میتواند در مدت کوتاهی تغییر کند. در حالی که اخیراً نشانههایی از توافق بر سر اصول اساسی یک توافق برای پایان جنگ وجود داشته است، اما هنوز توافق رسمی در انتظار است.
علاوه بر این، مناقشات اقتصادی نیز وجود دارد. فرانسه مبارزه با عدم تعادل جهانی و تأمین امنیت زنجیرههای تأمین استراتژیک را از اولویتهای اصلی ریاست خود بر گروه هفت قرار داده است. در پس این نگرانی، کشورهای صنعتی در حال از دست دادن نفوذ خود به نفع قدرتهای نوظهور هستند. این امر به ویژه در نحوه برخورد آنها با چین مشهود است.
اگرچه پکن در این اجلاس شرکت نمیکند، اما جمهوری خلق چین تقریباً در هر بحثی حضور دارد. مباحث مطرح شده شامل ظرفیت مازاد صنعتی، عدم تعادل تجاری، زیرساختهای حیاتی و دسترسی به عناصر خاکی کمیاب است. کشورهای غربی میخواهند وابستگیهای خود را کاهش دهند و همزمان رقابتپذیری اقتصادی خود را تضمین کنند.
در اینجا نیز فقدان وحدت وجود دارد. تنشهای اقتصادی دیگر محدود به غرب و چین نیست. تضاد منافع در داخل گروه هفت نیز در حال افزایش است. سیاست تعرفهای آمریکا نشان داده است که حتی متحدان نزدیک نیز به طور فزایندهای به عنوان رقبای اقتصادی دیده میشوند. اروپا از مشارکت صحبت میکند، در حالی که واشنگتن اغلب به طور عملیتر از مزایای صنعت خود سخنمی گوید.
در این زمینه، بحث در مورد هوش مصنوعی نیز بُعد ژئوپلیتیکی به خود میگیرد. فرانسه میخواهد خود را به عنوان یک قطب هوش مصنوعی اروپایی تثبیت کند و به همین دلیل نمایندگان برجسته این صنعت را به اویان دعوت کرده است. اما در اینجا نیز رویکردها متفاوت است: اروپا تأکید بیشتری بر مقررات دارد، در حالی که ایالات متحده آزادی نوآوری را در اولویت قرار میدهد. رقابت برای رهبری فناوری، توافق بر سر قوانین مشترک را دشوار میکند.
همچنین تلاش میزبانان برای گسترش دامنه گروه هفت فراتر از چارچوب سنتی آن قابل توجه است. در میان کسانی که به برخی از رویدادهای برنامه دعوت شده بودند، روسای کشورها و دولتهای هند، برزیل، مصر و کنیا نیز حضور داشتند. این اقدام با هدف نشان دادن این نکته انجام میشود که مشکلات جهانی دیگر نمیتوانند صرفاً توسط آمریکای شمالی، اروپا و ژاپن حل شوند.
همچنین این مسئله شایان ذکر است که درست قبل از برگزاری این اجلاس، اسقفهای کاتولیک هفت کشور عضو به طور مشترک خطاب به سران کشورها و دولتها سخنرانی کردند. آنها در درخواست خود، رهبران سیاسی را به تعهد به صلح، دیپلماسی و همکاری بینالمللی ترغیب کردند.
این واقعیت که نمایندگان کلیسا از کشورهای عضو علناً به این شکل خواستار پاسخگویی هستند، یک تحول جدید است. این درخواست ممکن است چیزی بیش از یک فراخوان عمومی برای صلح باشد، بلکه میتواند ابراز نگرانی در مورد توانایی غرب برای اقدام باشد.
دموکراسیهای غربی همچنان با چالشهای مشترکی روبرو هستند. جنگ روسیه علیه اوکراین، رقابت با چین، تحولات تکنولوژیکی، مهاجرت، تأمین انرژی و خطرات امنیتی جهانی - همه این مسائل نیازمند سیاستهای هماهنگ هستند. بدون بحثهای اساسی، متحدان به راهحلی نزدیکتر نخواهند شد.
بنابراین، نشست جی هفت در فرانسه در درجه اول آزمونی خواهد بود برای اینکه آیا کشورهای صنعتی غربی هنوز به عنوان یک اتحاد سیاسی عمل میکنند یا اینکه اکنون خود را به مدیریت کوچکترین مخرج مشترک محدود کردهاند.
اجلاس اویان به احتمال زیاد عمدتاً بدون نتیجه پایان خواهد یافت. این واقعیت که یک اجلاس موفق اکنون در درجه اول با این سنجیده میشود که آیا دونالد ترامپ باعث رسوایی میشود یا خیر، چیزهای زیادی در مورد وضعیت غرب میگوید.
انتهای پیام/