به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، معصومه پاداشستوده، فعال رسانه و مدرس زبان و ادبیات فارسی دانشگاه طی یادداشتی نوشت: ساعت 4:30 صبح 26 خرداد 1405، زمانی که چشمهای یک ملت، بیخواب و با شوق و اضطراب، به آن سوی کره زمین دوخته شده بود، ایران بیدار بود تا شاهد نبردی باشد که از مرزهای فوتبال فراتر رفته بود، در حالی که شهروندان در خانههای خود غرق در دعا و امید بودند، در قلب کالیفرنیا و در ورزشگاه مدرن «سوفای» لسآنجلس، حماسهای دیگر در حال نگارش بود.
ورزشگاه «سوفای» مملو از جمعیت و غرق در رنگهای پرچم مقدس کشورمان بود؛ حضوری بینظیر از ایرانیان غیور که آمده بودند تا ثابت کنند عشق به وطن، جغرافیا نمیشناسد، اما هیجانانگیزترین و باشکوهترین لحظه این کارزار، زمانی بود که سکوت استادیوم با طنین «سرود ملی جمهوری اسلامی ایران» شکست.
در آن لحظه تاریخی، پرچم متبرک به نشان «الله»، در برابر چشم جهانیان و در خاک مدعیان قدرت به اهتزاز درآمد؛ صحنهای که داغی ابدی بر دل جریانهای «پهلویطلب» و دشمنان هویت ملی نشاند و این همان لحظهای بود که «پیروزی نهایی» پیش از سوت پایان بازی، رقم خورد.
جام جهانی در لسآنجلس، برای یوزهای ایرانی فراتر از یک آوردگاه ورزشی، «مأموریتی ویژه» برای صیانت از آرمانهایمان بود، در روزهایی که بوقهای تبلیغاتی دشمن و تفالههای رژیم منحوس سابق برای حذف هویت ملی و تغییر پرچم مقدس ما از هیچ رذالتی دریغ نکردند، مستطیل سه رنگ «منقش به نام الله» به مصلای غیرتِ پسران ایران بدل شد.
تلاش ستودنی بازیکنان، یک ایستادگی تمامعیار در برابر فشارها بود، آنها نشان دادند که در خاک آمریکا هم میتوان با اقتدار از «نام خدا» دفاع کرد، این تجلی همان حقیقت نابی است که رهبر حکیم انقلاب، امام شهیدمان، همواره بر آن تأکید داشتند: «پیروزی یعنی ایستادگی بر اصول و ذلیل نشدن در برابر فشار.»
دشمن و مهرههای سوختهاش تمام توان خود را گذاشتند تا پرچم پوشالی خود را جایگزین کنند، اما آنچه در فضای لسآنجلس طنینانداز شد، نوای ملتی بود که ریشه در خاک خونرنگ عاشورا دارد.
بله اینجا «ایران امام حسین (ع)» و «ایران امام رضا (ع)» است؛ همان سرزمینی که شکست در قاموسش معنا ندارد. فرقی نمیکند در میدان جنگ باشد، در اتاق مذاکرات یا در قلب ورزشگاههای آمریکا، ملتی که توسلش به خاندان کرامت است، هرگز اجازه نخواهد داد پرچمش پایین بیاید، ما در زمین آنها، با قواعد «ایمان» بازی کردیم و ثابت کردیم که پروژههای حقیر تغییر هویت، در برابر ارادهی این ملت، محکوم به فناست.
این تساوی، برای ما طعم شیرینترین برد تاریخ را داشت؛ چرا که پرچم «الله» در جایی برافراشته ماند که میخواستند نامش را از جغرافیای ورزش حذف کنند. بله، ایران همیشه مقتدر و پیروز است.
انتهای پیام/