خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: محرم که میرسد، دل آدم حال و هوای دیگری پیدا میکند. انگار نام حسین علیهالسلام خودش دل را میشکند و آدم را به فکر میبرد. این روزها بیش از هر وقت دیگری، انسان احتیاج دارد یادش بیاید که کربلا فقط یک حادثه در تاریخ نبود؛ یک راه بود، راهِ عشق، وفاداری، گریه و ایستادن کنار حق. در همین فضا است که سخن امام رضا علیهالسلام به ابن شبیب، مثل یک چراغ روشن جلوی دل میایستد و مسیر رسیدن به خدا را نشان میدهد. این روایت را شیخ صدوق در مجلس ششم از «امالی» خود نقل میکند.
امام رضا علیهالسلام در آغاز این مسیر، از اشک و اشکریختن میگویند و میفرمایند: «یَا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ بَكَیْتَ عَلَى الْحُسَیْنِ ع حَتَّى تَصِیرَ دُمُوعُكَ عَلَى خَدَّیْكَ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ كُلَّ ذَنْبٍ…»؛ یعنی اگر برای حسین گریه کنی و اشکت روی صورتت جاری شود، خدا گناهانت را میبخشد. این گریه فقط اشک چشم نیست، بلکه راهی است برای نرم شدنِ دل و سبک شدنِ روح از بار گناهان و اگر کسی میخواهد در بالاترین مقام باشد و خدا را در حالی ملاقات کند که هیچ گناهی بر دوشش نیست، امام نسخه زیارت را میپیچد: «إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَلْقَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا ذَنْبَ عَلَیْكَ فَزُرِ الْحُسَیْنَ ع»؛ یعنی اگر دوست داری خدا را پاک و بیگناه ببینی، حسین را زیارت کن.
اما این راهِ پاکی، در گروی داشتنِ یک موضع روشن است؛ چرا که امام میفرمایند: «فَالْعَنْ قَتَلَةَ الْحُسَیْنِ»؛ یعنی قاتلان حسین را لعنت کن. این یعنی دلِ مؤمن نمیتواند همزمان هم با حسین باشد و هم با ظالمان؛ محبت به حسین، یعنی ایستادن در مقابل هر نوع بیعدالتی و برای آنکه انسان بتواند در ثواب کسانی که در کربلا بودند شریک شود، امام راهی ساده اما عمیق را نشان میدهند: «یا لَیْتَنِی كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»؛ یعنی هرگاه حسین را یاد کردی، با تمام وجود بگو کاش من هم با آنها بودم تا به رستگاری بزرگ میرسیدم. همین حسرت و آرزوی صادقانه، پیوندِ دل ما را با آن روزهای پر از فداکاری محکم میکند.
این پیوند، فراتر از یک آرزوی ساده است و از انسان میطلبد که با اهلبیت همسو شود، چنان که امام میفرمایند: «فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا»؛ یعنی با غم ما غمگین باش و با شادی ما شاد. این یعنی یکی شدن با آنها، در تمام حالات زندگی. و تمام این مسیر، در نهایت به یک اصلِ بزرگ میرسد که امام بر آن تأکید دارند: «وَ عَلَیْكَ بِوَلَایَتِنَا»؛ یعنی مواظب باش که همیشه ولایت ما را در قلب خود نگه داری، چرا که ولایتِ عترت، همان قطبنمایی است که تمام زندگی را به سمت حق هدایت میکند.
در پایان، امام با یک حقیقتِ شگفتانگیز، امیدِ دلهای عاشق را زنده میکنند و میفرمایند: «فَلَوْ أَنَّ رَجُلًا تَوَلَّى حَجَرًا لَحَشَرَهُ اللَّهُ مَعَهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ»؛ یعنی اگر کسی حتی سنگی را دوست بدارد، خدا او را در قیامت با همان سنگ محشور میکند. پس اگر دل ما در این دنیا به حسین و اهلبیتش بسته باشد، امید داریم که روز قیامت هم در کنار محبوبمان، در میانِ آنها محشور شویم.
انتهای پیام/