به گزارش خبرگزاری تسنیم، تساوی بدون گل برابر بلژیک نتیجهای قابل قبول برای تیم ملی ایران بود. وزن و شخصیت تیمی مانند بلژیک که به سومی جام جهانی دست یافته با اسامی که هرچند شاید از دوران اوج خود فاصله گرفتهاند قابل قیاس با تیمهایی که در یک دو سال گذشته روبهرو بودهایم نبوده و تکرار عبارت نتیجه رضایت بخش برای تیم ملی قطعا بیراه نیست. تیمی که مقابل یکی از باکیفیتترین حریفان گروه موفق شد دروازه خود را بسته نگه دارد و یک امتیاز مهم کسب کند حتما شایسته ستایش تشویق است. با این حال تحلیل فنی مسابقه نشان میدهد ارزش واقعی این بازی نه در نتیجه، بلکه در سؤالاتی نهفته است که پیش از دیدار با مصر مقابل کادر فنی قرار میدهد.
ایرانِ واکنشگرا
ایران برابر بلژیک یک مسابقه کاملاً واکنشگرا را به نمایش گذاشت. ساختار دفاعی فشرده، بلاک میانی و پایین، بستن فضاهای مرکزی و تلاش برای بهرهبرداری از لحظات انتقال مثبت، شاکله اصلی بازی تیم ملی را تشکیل میداد. در چنین الگویی، تیم بدون توپ راحتتر است تا با توپ؛ زیرا بخش مهمی از تهدید هجومی خود را از فضایی میگیرد که حریف در پشت خطوطش باقی میگذارد. این رویکرد تا زمانی که حریف مالکیت را در اختیار دارد و برای حمله ریسک میکند، میتواند مؤثر باشد اما فوتبال در بالاترین سطح تنها به دفاع و واکنش محدود نمیشود.
وقتی مالکیت به کنترل بازی تبدیل نشد
نقطه عطف مسابقه اخراج بازیکن بلژیک بود. در شرایطی که انتظار میرفت ایران با یک بازیکن بیشتر کنترل مسابقه را در اختیار بگیرد، اتفاق دیگری رخ داد. ایران صاحب توپ شد اما صاحب بازی نشد. مالکیت ایران در دقایق پایانی عمدتاً در عرض زمین جریان داشت. گردش توپ میان مدافعان و هافبکها انجام میشد اما تعداد پاسهای عمقی، دریافتهای بین خطوط و نفوذ به هافاسپیسها محدود بود. به بیان دیگر، تیم ملی به توپ رسید اما به فضا نرسید. در فوتبال مدرن تفاوت مهمی میان «مالکیت توپ» و «کنترل بازی» وجود دارد؛ تفاوتی که در دقایق پایانی این مسابقه کاملاً مشهود بود.
رستدیفنس بلژیک؛ سدی مقابل انتقالهای ایران
یکی از مهمترین دلایل ناکامی ایران در بهرهبرداری از برتری عددی، کیفیت رستدیفنس بلژیک بود. رستدیفنس به ساختار دفاعی تیم در زمان مالکیت توپ گفته میشود؛ یعنی آرایشی که هنگام حمله حفظ میشود تا در صورت از دست رفتن توپ، ضدحمله حریف خنثی شود. بلژیک حتی پس از 10 نفره شدن نیز این ساختار را از دست نداد.
فاصله خطوط کوتاه باقی ماند، بازیکنان پوششدهنده پشت توپ حضور داشتند و مسیرهای انتقال سریع ایران بسته میشد. به همین دلیل بسیاری از ضدحملات ایران پیش از رسیدن به فاز نهایی متوقف میشدند. در واقع ایران زمانی توپ را به دست میآورد که بلژیک از قبل برای از دست دادن آن آماده بود.
کانترپرس گمشده
نکته مهم دیگر، کیفیت کانترپرس ایران بود. در فوتبال امروز، بسیاری از موقعیتها نه از ضدحمله، بلکه از بازپسگیری سریع توپ در چند ثانیه نخست پس از لو رفتن آن ایجاد میشود. تیمهای بزرگ جهان با استفاده از همین لحظات، حریف را در وضعیت نامتعادل غافلگیر میکنند اما ایران در این مسابقه نتوانست فشار مستمر و مؤثری پس از از دست دادن توپ ایجاد کند. در نتیجه بلژیک بارها از موج اول فشار عبور کرد و دوباره به سازمان تیمی خود بازگشت.
به همین دلیل موقعیتهای ایران در نیمه دوم بیشتر از اوتهای بلند، توپهای دوم، درگیریهای فیزیکی و توپگیریهای مقطعی به دست آمد تا حملات طراحیشده. این مسئله شاید مهمترین نگرانی فنی برای بازی بعدی باشد. تیمی که قصد صعود دارد باید بتواند علاوه بر استفاده از انتقالها، از طریق مالکیت سازمانیافته نیز موقعیت خلق کند.
مصر، مسابقهای متفاوت
دیدار با مصر احتمالاً شرایط متفاوتی خواهد داشت. مصر از نظر سبک بازی الزاماً حریفی شبیه بلژیک نیست که ایران بتواند تمام مسابقه را در قالب دفاع و انتقال مدیریت کند. در بخشهایی از این بازی، ایران ناچار خواهد شد مسئولیت بیشتری در فاز مالکیت بپذیرد؛ ریتم مسابقه را کنترل کند، دفاع حریف را جابهجا کند و از طریق حملات موضعی به خلق موقعیت برسد. این همان بخشی از بازی است که هنوز پاسخ قطعی درباره آن وجود ندارد.
از متوقف کردن حریف تا ساختن بازی
دیدار با بلژیک نشان داد ایران میتواند یک تیم قدرتمند را متوقف کند. دیدار با مصر احتمالاً آزمون متفاوتی خواهد بود؛ آزمونی برای سنجش توانایی تیم ملی در ساختن بازی. اگر برابر بلژیک هنر ایران دفاع کردن بود، مقابل مصر باید نشان دهد که میتواند حمله را نیز طراحی کند. در فوتبال جام جهانی، گاهی متوقف کردن حریف کافی است؛ اما برای صعود، در مقطعی باید بازی را در دست گرفت. شاید بازی با مصر دقیقاً همان نقطه باشد.
انتهای پیام/