ببینید| سنگینی داغ شهادت قائد امت برای مردم؛ این اندوه تمامی ندارد

داغ شهادت رهبر شهید، تنها یک خبر نبود؛ زخمی عمیق بود که بر قلب میلیون‌ها ایرانی نشست.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، سوگ، همیشه با اشک آغاز نمی‌شود؛ گاهی با سکوت آغاز می‌شود. با همان سکوت سنگینی که این روزها بر چهره مردم نشسته است. از روزی که خبر شهادت رهبر شهید منتشر شد، گویی زمان برای بسیاری از مردم متوقف شده است. شهرها همچنان شلوغ‌اند، خیابان‌ها پر از رفت‌وآمد است، زندگی جریان دارد، اما در عمق نگاه‌ها چیزی تغییر کرده؛ اندوهی که هنوز باورش آسان نیست.

مردم هنوز باور نکرده‌اند که دیگر آن چهره آشنا را نخواهند دید؛ همان صدایی که سال‌ها در بزنگاه‌های سخت، امید می‌بخشید و آرامش می‌آفرید. بسیاری هنوز از رهبر شهید در زمان حال سخن می‌گویند؛ انگار ذهن، هنوز حاضر نشده حقیقت این فقدان را بپذیرد.

در این روزها، اشک تنها زبان سوگواری نیست. گاهی سکوت یک پدر، نگاه خیره مادری به قاب تلویزیون، بغض پیرمردی که بی‌صدا تسبیح می‌گرداند یا نوجوانی که تنها پرچمی سیاه در دست گرفته، از هزاران جمله رساتر است. اندوه، در کوچه‌ها و خیابان‌ها راه می‌رود؛ در مساجد، هیئت‌ها، خانه‌ها و حتی در گفت‌وگوهای کوتاه مردم. هر جا نام رهبر شهید برده می‌شود، مکثی کوتاه شکل می‌گیرد؛ مکثی که از سنگینی فقدان خبر می‌دهد.

آنچه این سوگ را عمیق‌تر کرده، احساس از دست دادن شخصیتی است که برای بسیاری، تنها یک مسئول یا یک رهبر سیاسی نبود؛ بلکه تکیه‌گاهی بود که دهه‌های مهمی از زندگی مردم با نام و حضور او گره خورده بود. برای نسلی، خاطره روزهای انقلاب را تداعی می‌کرد؛ برای نسلی دیگر، یادآور سال‌های دفاع، مقاومت و عبور از بحران‌ها بود. به همین دلیل، این اندوه تنها سوگ یک انسان نیست؛ سوگ بخشی از خاطره جمعی یک ملت است.

این روزها، مردم بیش از آنکه سخن بگویند، حضور پیدا می‌کنند. در مراسم‌ها، در خیابان‌ها، در صفوف طولانی وداع و تشییع، در روشن کردن شمع، در قرائت قرآن و در زمزمه دعا. گویی هر کس می‌خواهد به شیوه خود بگوید هنوز دلش آرام نگرفته است. هنوز باور نکرده که این وداع، آخرین دیدار است.

سوگ‌های بزرگ، زود به پایان نمی‌رسند. بعضی داغ‌ها با پایان مراسم تشییع تمام نمی‌شوند؛ تازه از همان لحظه آغاز می‌شوند که جمعیت پراکنده می‌شود و هر کس به خانه‌اش بازمی‌گردد. آنجاست که خلأ حضور، خود را بیشتر نشان می‌دهد. آنجاست که انسان می‌فهمد با نبودن کسی روبه‌رو شده که سال‌ها بخشی از حافظه و زندگی او بوده است.

امروز، آنچه در چهره مردم دیده می‌شود، تنها اندوه نیست؛ نوعی دلتنگی عمیق و بی‌قرار است؛ بی‌قراری مردمی که هنوز دلشان راضی به وداع نشده، هنوز چشم‌انتظار شنیدن صدایی آشنا هستند و هنوز در دل، با این امید زندگی می‌کنند که یاد و راه رهبر شهید، همچنان در جان این ملت زنده خواهد ماند.

انتهای پیام/.