به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم, سمیه گلپور، فعال کارگری؛ به یاد «رهبر شهید»؛ مدافع راستین حق کارگر در یادداشتی برای تسنیم نوشت: امروز که ایران در سوگ رهبر فرزانه و شهید خود ایستاده است، در میان غبار غم و شکوه مراسم وداع و تشییع، حقیقتی به بلندای دستان پینهبستهی کارگران میدرخشد. ما کارگران، امروز نه تنها صاحبعزای این سوگ ملی، که «معماران این حماسهی وداع» هستیم. ما میراثدار کسی هستیم که در واپسین دیدارهایش، کارگر را نه «نیروی ساده»، که «ستون قوام و دوام جامعه» و «مهمترین سرمایهی کشور» نامید.
رهبر شهید ما در آخرین دیدار خود با جامعه کارگری در 20اردیبهشت 1404، با صراحتی بیپرده، مسئلهی کارگر را فراتر از یک موضوع صنفی، «مسئلهی سرنوشت کشور» خواند. ایشان با نگاهی پدرانه و مطالبهگرانه، سرفصلهایی را برای ما و مسئولان کشور به یادگار گذاشتند که امروز، در میانه این وداع تلخ، به «منشور مطالبات جامعه کارگری» تبدیل شده است.
آنچه ایشان برای ما به یادگار گذاشت (منشور مطالبات)
رهبر شهید در واپسین دیدار، از خلأهایی گفت که دیگر نباید در جمهوری اسلامی وجود داشته باشند. نگاه ایشان، نگاهِ عدالتمحوری بود که هیچ کارگری را از دایرهی توجه خارج نمیکرد:
1. امنیت جانی و شغلی؛ حق حیات کارگر: ایمنی بدنی و امنیت شغلی، پیششرطهای حیات کارگرند. ایشان هشدار دادند که وقتی کارگر نگران قرارداد موقت است یا در کارگاهی ناامن فعالیت میکند، یعنی «ستون تولید» در حال فرو ریختن است.
2. سفره و معیشت؛ وصیتنامهی معیشتی رهبر شهید: این بخش، قلب تپندهی دغدغههای ایشان بود. سفرهی کارگر برای او «خط قرمز» بود. خطاب به مسئولانی که امروز در این مراسم حاضرند: اگر به دنبال رضایت روح آن شهید از عملکرد خویش هستید، بدانید که دغدغهی اصلی او، معیشت شما نبود؛ سفرهی کارگر بود. ایشان بارها خواستند که مسئولان، طعم تلخ مشکلات را بچشند تا برای حل آن، با تمام توان برخیزند. سفرهی کارگر، «وصیتنامهی معیشتی» اوست؛ آن را از تورم، تبعیض و کوچکشدنِ روزمره نجات دهید. کارگر امروز، نه وعدههای بخشنامهای، که «اقدام عاجل» برای تناسبِ مزد با هزینههای واقعی زندگی میخواهد.
3. مسکن و درمان؛ پشتوانههای یک زندگی انسانی: در اندیشهی ایشان، کارگر نباید دردمندِ هزینههای سرسامآور درمان یا آوارهی اجارهخانهها باشد. رفاه خانوادهی کارگر، تضمینکنندهی آرامشِ روانیِ جامعه است.
4. آموزش، مهارت و عدالت؛ راه اقتدار: ایشان «آموزش فنی و حرفهای» را کلید اقتدار اقتصادی دانستند و هرگونه تبعیض را عامل سرخوردگی نیروی کار برشمردند. کارگرماهر، سرمایهی ملی است، نه ابزار دست سوداگران.ما و میراث او؛ حماسهی خدمت در روز وداع رهبر شهید سالها «پای کارگر» ایستاد، و امروز، تاریخ شاهد است که این کارگراناند که «پای مراسم وداع او» ایستادهاند. مسئولانی که در این ایام شاهد نظم و شکوه مراسماند، بدانند چه کسانی این بساط عشق را برپا کردهاند:
کارگران با دستان اشکبار، تابوتهای مطهر را ساختند و جایگاه بدنهای پاک شهدا را بنا کردند.کارگران پرچمهای عزا و انتقام را برافراشتند، سیستمهای برق و سرمایش را در گرما برپا کردند و نگذاشتند هیچچیز بر زمین بماند.کارگران انتظامات، امنیت میلیونها عزادار را تضمین کردند.مهندسان کارگر، فضای وداع را به بهترین شکل ممکن مهندسی کردند.کادر درمان کارگر، در قامت پزشکان و پرستاران، جانهای خستهی دلشکستگان را تیمار کردند. کارگران پاکبان، چهرهی این مراسم عظیم را پاکیزه نگاه داشتند.
فعالان بخش آموزش و فرهنگ، در موکبهای «یاد یار»، خدمات فرهنگی برای تسکین درد فراق ارائه دادند.کارگران بخش خدمات، سفرههای پذیرایی را با عشق پهن کردند تا تشنگی و گرسنگی، عاشقان را بیتاب نکند.این دوندگی بیوقفه و خدمت بیمنت، نه برای حقوق و پاداش، که برای وفاداری به کسی بود که «کارگر» را «مجاهد اقتصادی» نامید.
پیمان ما با میراث رهبر شهید
ما کارگران، امروز در حالی که با رهبر خود وداع میکنیم، عهدی دوباره میبندیم. ما از آن میراث فکری، «عدالت» را مطالبه میکنیم. ما اجازه نخواهیم داد که دغدغههای ایشان در مورد «سفره معیشت»، «امنیت شغلی»، «دستمزد عادلانه» و «کرامت کارگر» به فراموشی سپرده شود.
اگر ایشان فرمودند که «مسئولان مخاطب این حرفها هستند»، ما نیز به عنوان جامعهی کارگری، خود را پیگیرِ اجرای این وصایا میدانیم. ما همانطور که مراسم وداع او را با دستان خالی اما دلی پُر از عشق مدیریت کردیم، در مطالبهی حقوق حقه خود نیز با همین «صلابت» ایستادهایم.
به مسئولان یادآور میشویم: اگر میخواهید در پیشگاه آن رهبر شهید سربلند باشید، «سفرهی کارگر» را به جایگاه حقیقیاش بازگردانید. این، مهمترین آزمون شما در پس این وداع است.
انتهای پیام/