به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، ساعتها در تقویم شهر مشهد، دیگر با عقربههای مرسوم نمیگذرند؛ اینجا زمان در ایستگاه دلتنگی متوقف شده است. خیابان امام رضا(ع)، همان شاهراهِ با ابهتی که همیشه زائران را با اشتیاق به سمت گنبد طلایی هدایت میکرد، امروز به مسیرِ وداع با پارهای از تنِ ملت تبدیل شده است. اگرچه تغییر در برنامهریزیها و تأخیر در رسیدن پیکر مطهر به دلیل استقبالِ غیرقابل توصیف و بینظیر مردم عراق، زمان آغاز مراسم را در مشهد به ساعت 14 موکول کرد، اما نبض خیابان امام رضا(ع) از همان شب گذشته، تندتر از همیشه میزند. اینجا ارادهی مردم، تابعی از برنامههای رسمی نیست؛ اینجا قلبهای مشتاق، خودشان زمان را مدیریت میکنند. خیابان از دیشب بیدار است؛ بیدارِ انتظاری که سنگینیاش بر شانههای شهر احساس میشود.
خیابانی که رنگِ «انتقام» گرفته است
هنوز خورشید به اوج نرسیده که خیابان امام رضا(ع) تبدیل به دریایی خروشان از جمعیت شده است. پرچمهای قرمز انتقام در اهتزازند؛ پرچمهایی که گویی فریاد خاموشِ مردمی است که خونخواهی را نه یک گزینه، که یک رسالت میدانند. نوای مداحیهای حماسی و سوزناک، در گوشه و کنار خیابان در حال پخش است و لایهای از اندوهِ مقدس را بر فضای شهر نشانده است.
در میان این انبوه جمعیت، هر چهره، روایتی است از ارادت؛ پیرزنی که بر ویلچر تکیه زده، در حالی که لرزش دستانش با لرزش صدایش همنوا شده، به خبرنگار تسنیم میگوید: من در این سالها هر زمان آقا به مشهد سفر داشتند و در حرم صحبت میکردند، خودم را میرساندم؛ آن لحظه رزق و روزی معنوی یک سالهام را میگرفتم.
او که چشمانش از اشک لبریز شده، مکثی میکند و میافزاید: باورم نمیشود روزی در مراسم تشییعِ ایشان شرکت کنم؛ این بدترین روز زندگی من است. من باید پیشمرگِ او میشدم، ولی او فدای ما شد.
وقتی از او درباره دشواریِ حضور در این ازدحام پرسیده میشود، با صلابتی که تنها در مکتب عشق یافت میشود، میگوید: ما از جان که چیز مهمتری نداریم. آقای ما جان خود و خانوادهاش را برای ما داد؛ حالا ما صحبت از سختی بکنیم؟ بسیار زشت است. امروز اگر بمیرم هم در این مسیر باقی خواهم ماند.
از مرزهای بلوچستان تا قلبِ مشهد
در میان جمعیت، تنوع چهرهها و لباسها، سیمای واقعیِ ایرانِ یکپارچه را به تصویر کشیده است. حضور جوانانی با سربندها و پرچمهای متنوع، نشان میدهد که این عشق، فراتر از مرزهای جغرافیایی و تفاوتهای ظاهری است. جوانی از خطه سیستان و بلوچستان که بیش از هزار کیلومتر را با اتوبوس به عشقِ رهبری طی کرده تا خود را به این کاروان برساند، در حالی که خالکوبیهای روی بدنش را نشان میدهد، با صدایی بلند و رسا میگوید: رهبری برای ما دین، ناموس و ایران بود؛ بلوچ برای اینها جان میدهد. امروز برای رهبریِ جدید جان خواهیم داد و برای آقای شهید تا آخر عمر در غم و اندوه خواهیم بود.
او خطاب به دشمنان نظام اضافه میکند: دشمن نباید به ظاهرِ ما نگاه کند؛ حتی اگر مدل مو یا خالکوبی داشته باشیم، از آرمانهایمان دست نکشیدهایم. ما تا پای جان ایستادهایم.
وقتی «خانه» به «موکب» تبدیل میشود
اگرچه «آقای شهید» خود صاحبخانهی این دیار است، اما امروز مشهدیها میزبانانی بینظیر شدهاند. تمام خانههای مسیر، به موکب تبدیل شدهاند؛ بساط چای و نذری، نه یک پذیرایی ساده، که نشاندهنده پیوند عمیقِ میزبان و زائر است. در یکی از این خانهها، خانوادهای که بیتکلف مشغول خدمترسانی هستند، میگویند: سعادت نصیب ما شده که خادمِ زائرانِ آقای شهید باشیم.
آنها تأکید میکنند که «ایران یک خانواده است» و به هیچ بیگانهای اجازه نمیدهد برای سرنوشتشان تصمیم بگیرد.
در مورد تهدیداتِ ترامپ، لحنِ این خانواده قاطعتر میشود: رئیسجمهور احمق آمریکا هنوز نمیداند شهادت چیزی است که ما ایرانیها به دنبال آن میگردیم و آرزویش را داریم. او هنوز فکر میکند با تهدید میتواند ما را بترساند؟ امروز جهان شاهد خواهد بود که این ملت با حضور خود، چه حماسهای رقم میزند؛ حماسهای که در تاریخ جهان ثبت خواهد شد.
ثبتِ حماسهای که جهان را خیره میکند
حضور نزدیک به 3 هزار موکب در مسیرهای منتهی به حرم، تنها بخشی از شکوه امروز مشهد است. اینجا در خیابان امام رضا(ع)، مال و جان دیگر معنای مادی خود را از دست داده است. این جمعیت، امروز در حال رقم زدن صحنهای است که لنز دوربینهای جهانی را به خود خیره کرده است. تصاویری که از امروز در مشهد ثبت میشود، نه فقط یک آیین تشییع، که برگ زرینی از تاریخِ مقاومت است؛ روایتی که قرنها بعد، آیندگان از آن به عنوان روزی یاد خواهند کرد که مردمِ ایران، در میانه تهدید و هراس، ایستادن را برتر از هر چیز دانستند. امروز مشهد، پایتختِ غیرتِ جهانی است.
گزارش از یاسر سالاری
انتهای پیام/282