به گزارش خبرگزاری تسنیم، جام جهانی 2026 برای بسیاری از هواداران تنها یک رویداد فوتبالی نیست؛ بلکه سفری پرهزینه است که از لحظه خرید بلیت آغاز میشود و تا پایان اقامت در آمریکا ادامه دارد. هزینههای سنگین حملونقل، اقامت، غذا و خدمات جانبی باعث شدهاند این تورنمنت بیش از هر زمان دیگری به رویدادی لوکس تبدیل شود؛ موضوعی که برای بسیاری از هواداران، فوتبال را به حاشیه رانده است.
شهر کوچک پراویدنس در نزدیکی بوستون که در گذشته نقشی مهم در انقلاب صنعتی آمریکا داشت، در روز دیدار فرانسه و مراکش به یکی از محلهای تجمع هواداران تبدیل شد. حدود سه ساعت پیش از آغاز مسابقه، صدها نفر در این شهر جمع شدند، زیرا برای مسافرانی که از نیویورک با قطار سفر میکردند، پیاده شدن در پراویدنس و ادامه مسیر با تاکسی تا ورزشگاه، سادهتر از رسیدن به بوستون بود.
هواداران برای فرار از گرمای هوا زیر سایهبانها منتظر میماندند و از طریق اپلیکیشنهای حملونقل اینترنتی، خودرو درخواست میکردند. بسیاری نیز با یکدیگر هماهنگ میشدند تا هزینه تاکسی را تقسیم کنند. کرایه 60 دلاری یک خودرو میان چهار نفر تقسیم میشد و سهم هر نفر به 15 دلار کاهش پیدا میکرد؛ راهکاری که برای کاهش هزینهها ضروری به نظر میرسید.
با این حال، تناقض جالبی در این صحنه وجود داشت. بسیاری از همین افراد برای خرید بلیت مسابقه چند هزار دلار پرداخت کرده بودند اما همچنان تلاش میکردند در هزینه تاکسی صرفهجویی کنند. البته شیوه مدیریت هزینهها برای هر فرد متفاوت است. برخی هواداران برای حضور در جام جهانی داراییهای خود را فروختهاند و برخی دیگر تنها با بودجهای محدود، سفر خود را آغاز کردهاند و امیدوارند با کمترین هزینه ممکن این تجربه را پشتسر بگذارند.
فوتبال همواره ورزشی شناخته شده که برای انجام آن به امکانات زیادی نیاز نیست؛ در سادهترین شکل، تنها یک توپ کافی است اما جام جهانی 2026 تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهد؛ رویدادی که در آن تقریباً همه چیز با هزینههای قابل توجه همراه است. از بلیت هواپیما و اقامت گرفته تا غذا، حملونقل و حتی پارکینگ ورزشگاهها که در برخی مسابقات هزینه آن به 225 دلار برای هر خودرو میرسد.
در چنین شرایطی حتی پرداخت هزینههای بالا نیز همیشه بهترین تجربه تماشای مسابقه را تضمین نمیکند. برخی تماشاگران معتقدند زاویه دید از جایگاههای گرانقیمت نیز در بعضی لحظههای مسابقه مناسب نیست و تشخیص جزئیات بازی دشوار است. در مقابل، پخش تلویزیونی با نمایش تصاویر آهسته و بازپخش صحنهها، امکان دنبال کردن کامل اتفاقهای مسابقه را فراهم میکند.
با این وجود، دلیل حضور بسیاری از هواداران در ورزشگاه صرفاً تماشای فوتبال نیست. فضای ورزشگاه، هیجان جمعی، آشنایی با هواداران دیگر کشورها و ثبت تصاویر و ویدئوها برای انتشار در شبکههای اجتماعی، بخش مهمی از تجربه حضور در جام جهانی محسوب میشود. برای بسیاری حضور در این تورنمنت به نمادی از سبک زندگی و جایگاه اجتماعی تبدیل شده است.
سالها این جمله به شوخی مطرح میشد که مردم برای تماشای میلیونرهایی پول میپردازند که در زمین فوتبال میدوند اما در جام جهانی 2026 این جمله بیش از گذشته مصداق پیدا کرده است. هزینههای سنگین باعث شده حضور در ورزشگاهها بیش از هر زمان دیگری به توان مالی افراد وابسته باشد.
شرایط آبوهوایی نیز بر دشواری این تجربه افزوده است. گرمای شدید، استادیومهای بدون سقف و ساعات طولانی انتظار باعث شدهاند برخی هواداران، تماشای مسابقه از خانه را راحتتر بدانند. هرچند بسیاری همچنان معتقدند حضور در جام جهانی تجربهای است که ارزش یک بار امتحان کردن را دارد اما این تصور که پرداخت پولِ بیشتر، الزاماً تجربهای بهتر خلق میکند، همیشه درست نیست و کیفیت این تجربه تا حد زیادی به شرایط، انتظارها و روحیه هر فرد بستگی دارد.
در کنار تبلیغات گسترده، چهرههای مشهور فوتبال و فضای پرزرقوبرق شهرهای میزبان، تصویر دیگری نیز در آمریکا به چشم میخورد؛ شکاف عمیق میان ثروت و فقر. آسمانخراشهای مدرن، هتلهای لوکس و مراکز تجاری بزرگ در کنار شمار قابل توجهی از افراد بیخانمان، تضادی را به نمایش میگذارند که برای بسیاری از مسافران قابل تأمل است.
انتهای پیام/