به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، غرق شدن یک پدر و دختر در سد اکباتان، یک حادثه تلخ است؛ اما تلختر از آن، تکرار همین حادثه است. وقتی سال گذشته معلمی همراه دانشآموزش در همین سد جان باخت و امسال پدر و دختر، دیگر نمیتوان از یک «اتفاق» سخن گفت؛ اینجا با هشداری دائمی روبهرو هستیم که سالهاست جدی گرفته نمیشود.
حادثه یا تکرار یک غفلت؟
در مدیریت بحران، یک اصل ساده وجود دارد؛ حادثهای که تکرار میشود، دیگر حادثه نیست، ضعف در مدیریت است، سد اکباتان سالهاست قربانی میگیرد.
یک سال، معلم و دانشآموز؛ امسال، پدر و دختر 9 ساله. اگر خدای ناکرده تابستان آینده نیز خانواده دیگری قربانی شود، آیا باز هم خواهیم گفت «حادثهای ناگوار رخ داد»؟ مسلم است که دیگر با یک حادثه روبهرو نیستیم؛ بلکه با نتیجه پیشگیریِ انجامنشده مواجهیم.
تابلو کافی نیست
همه میدانند سد اکباتان محل شنا نیست. تابلوهای «شنا ممنوع» نیز نصب شدهاند، اما سؤال اینجاست؛ آیا جان انسانها را میتوان فقط به یک تابلو سپرد؟ اگر پاسخ مثبت است، پس چرا هر سال همان تابلوها شاهد غرق شدن انسانهای دیگری هستند؟ تابلو هشدار میدهد، اما مانع ورود نمیشود . تابلو نمیتواند دست کودکی را بگیرد و خانوادهای را از نزدیک شدن به آب بازدارد و مهمتر از همه، تابلو هرگز جای حفاظت فیزیکی را نمیگیرد.
مطالبهای از آب منطقهای
امروز مطالبه از شرکت آب منطقهای همدان، نصب چند تابلوی دیگر نیست؛ مطالبه، ایجاد مانعی واقعی برای ورود مردم به حریم خطر است.
چرا بخشهای حادثهخیز سد اکباتان هنوز بهطور کامل فنسکشی نشدهاند؟ چرا در فصل گرما که حضور مردم در اطراف سد به اوج میرسد، گشتهای حفاظتی مستمر وجود ندارد؟ چرا پس از هر حادثه، چند روزی حساسیت ایجاد میشود و بعد همهچیز تا تابستان بعد به فراموشی سپرده میشود؟ شاید گفته شود فنسکشی هزینه دارد، استقرار نیرو بودجه میخواهد و حفاظت مستمر آسان نیست؛ اما سؤال اینجاست که هزینه یک فنس بیشتر است یا هزینه داغدار شدن یک خانواده؟
پیشگیری، ارزانتر از امداد
ارزانترین و مؤثرترین راه، همیشه پیشگیری است، آتشنشانی، اورژانس و هلالاحمر زمانی وارد عمل میشوند که حادثه رخ داده است؛ اما مأموریت اصلی مدیران، جلوگیری از وقوع حادثه است، نه مدیریت پیامدهای آن.
معاون عملیات سازمان آتشنشانی همدان بهدرستی گفته است که در غرقشدگی، تنها چند دقیقه برای نجات فرصت وجود دارد. یعنی وقتی نیروهای امدادی به محل میرسند، در بسیاری از موارد، زمان طلایی از دست رفته است.
بنابراین راهحل را نباید در افزایش عملیات امدادی جستوجو کرد؛ راهحل، جلوگیری از ورود مردم به نقطهای است که هر سال جان میگیرد.
چند قربانی دیگر؟
شاید امروز خانوادهای در سوگ پدر و دخترشان نشسته باشند؛ اما اگر این حادثه نیز مانند دهها حادثه گذشته تنها با چند پیام تسلیت و چند وعده به پایان برسد، باید منتظر خبر تلخ بعدی هم باشیم. سد اکباتان نباید هر تابستان به تیتر صفحه حوادث رسانهها تبدیل شود.
اگر قرار است جان معلم، دانشآموز، پدر و کودک تغییری ایجاد نکند، پس دقیقاً چند قربانی دیگر لازم است تا فنسهای اطراف سد بالا برود و حفاظت فیزیکی آن جدی گرفته شود؟ جان مردم، مطالبهای نیست که بتوان آن را تا تابستان بعد به تعویق انداخت.
یادداشت از: فائزه محمدی
انتهای پیام/