به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» در حالی به یکی از طولانیترین مأموریتهای تاریخ ناوهای هواپیمابر آمریکا ادامه میدهد که طولانی شدن استقرار نیروها، فشار فزایندهای بر خدمه، تجهیزات و خانوادههای آنها وارد کرده است. این ناو بیش از 6 ماه بدون بازگشت به بندر در دریا مانده و ممکن است رکورد طولانیترین مأموریت یک ناو هواپیمابر آمریکایی از زمان جنگ ویتنام را بشکند،
این وضعیت بخشی از روندی گستردهتر در نیروی دریایی آمریکاست؛ روندی که در آن گروههای ناو هواپیمابر بهطور فزایندهای بیش از مدت توصیهشده 7ماهه در مأموریت باقی میمانند. کارشناسان و مقامهای سابق نیروی دریایی هشدار دادهاند که ادامه این روند میتواند فشار بر تجهیزات را افزایش دهد، باعث فرسودگی خدمه شود و حتی برخی نیروها را به ترک خدمت ترغیب کند.
رکوردشکنی مأموریتها و فرسودگی خدمه
«آبراهام لینکلن» در شرایطی به مأموریت خود ادامه میدهد که پیش از آن، ناو «جرالد فورد» با 326 روز مأموریت، رکورد طولانیترین استقرار یک ناو هواپیمابر آمریکایی از زمان جنگ ویتنام را ثبت کرده بود. این ناو در جریان مأموریت خود در عملیات علیه ایران و ونزوئلا نیز مشارکت داشت.
بررسی دادههای نیروی دریایی آمریکا نشان میدهد میانگین مدت مأموریت ناوهای هواپیمابر آمریکایی از سال 2020 بهطور پیوسته افزایش یافته است. نیروی دریایی برای نیروهای خود چرخههای سهسالهای را در نظر گرفته که شامل یک مأموریت 7ماهه یا 210روزه است، اما از زمان آغاز جنگ غزه در اکتبر 2023، این الگو بارها نقض شده است.
ناو «جرالد فورد» و «دوایت آیزنهاور» پس از آغاز جنگ غزه بهترتیب 260 و 274 روز در مأموریت بودند و در سال 2024 نیز سه مأموریت ناوهای هواپیمابر از 250 روز فراتر رفت. در سال 2025، دو مأموریت بیش از 270 روز طول کشید که مأموریت 326روزه «جرالد فورد» یکی از آنها بود.
فشار جنگی بر «آبراهام لینکلن»
«آبراهام لینکلن» در 21 نوامبر 2025 بندر سندیگو را ترک کرد و نزدیک به 9 ماه است که در مأموریت بهسر میبرد، بیشتر خدمه آخرین بار در 11 دسامبر و در جریان توقفی کوتاه در گوام به خشکی رفتند.
خدمه ناو میگویند شرایط این مأموریت با استقرارهای قبلی تفاوت زیادی دارد؛ زیرا عملیات جنگی علیه ایران باعث شده است ناو نتواند در بنادر کشورهای دوست توقف کند، این توقفها معمولاً فرصتی برای دریافت تدارکات، تعمیرات و استراحت خدمه فراهم میکنند.
یکی از اعضای خدمه که با شبکه سیانان گفتوگو کرده، وضعیت روحی افراد را بسیار نامناسب توصیف کرده و گفته است که بارها درباره افکار خودکشی برخی اعضای خدمه شنیده است. بهگفته او؛ سرویسهای بهداشتی و آبخوریهای ناو بهطور مکرر از کار میافتند و آب گرم نیز اغلب در دسترس نیست. او گفت: «هر روز صبح که از خواب بیدار میشویم و به صحبتهای فرمانده گوش میدهیم، با اضطراب منتظر خبری درباره بازگشت هستیم.»
خدمه همچنین از کمبودهای مقطعی مواد غذایی، کاهش ذخایر اقلام بهداشتی و مشکلات سامانه آب خبر دادهاند. یکی از ملوانان گفت در گذشته اقلام بهداشتی بهطور منظم در فروشگاه ناو موجود بود، اما اکنون خرید این اقلام محدود شده است و بسیاری از آنها بهسختی پیدا میشوند.
خانوادهها؛ قربانیان دیگر مأموریتهای فرسایشی
طولانیشدن مأموریت فشار زیادی بر خانوادههای نیروهای حاضر در ناو نیز وارد کرده است. برخی خانوادهها گفتهاند بستههای ارسالی آنها گاهی با چند ماه تأخیر به دست خدمه میرسد یا اصلاً تحویل داده نمیشود.
یکی از اعضای خانواده یک ملوان گفت با وجود درک شرایط جنگی، وقتی امکان توقف ناو در بندر وجود ندارد، حداقل انتظار این است که بستههای ارسالی خانوادهها بهموقع به دست نیروها برسد.
یکی دیگر از اعضای خانواده تصاویری از سرویسهای بهداشتی مملو از فاضلاب را در اختیار سیانان قرار داده است؛ مشکلی که پیش از این در جریان مأموریت طولانی «جرالد فورد» نیز گزارش شده بود.
همسر یکی از نیروهای «لینکلن» نیز گفت مأموریت کنونی از نظر همسرش بدترین مأموریتی بوده که تاکنون تجربه کرده است. او گفت همسرش که معمولاً فشارهای کاری را با خود به خانه نمیآورد، اکنون به فردی عصبانیتر و ناامیدتر تبدیل شده است.
نگرانی درباره سلامت روان
گزارشهای مربوط به سلامت روان خدمه باعث افزایش فشار بر پنتاگون و کنگره شده است. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات از کنتیکت، با ارسال نامهای به وزارت دفاع خواستار ارائه توضیح درباره وضعیت روحی و روانی خدمه شد.
سیانان پیشتر گزارش داده بود که دو ملوان وابسته به گروه رزمی «آبراهام لینکلن» طی ماههای اخیر به دریا پریدهاند و هر دو زنده نجات یافتهاند، گزارشهایی نیز درباره جلوگیری از اقدام مشابه برخی دیگر از نیروها منتشر شده است.
با این حال، نیروی دریایی آمریکا افزایش افکار یا اقدامات خودآسیبرسان در این ناو را تأیید نکرده است. این نیرو اعلام کرده است سلامت همه اعضای خدمت برایش اهمیت دارد و متخصصان پزشکی، مذهبی و سلامت روان برای رسیدگی به نگرانیهای نیروها در دسترس هستند.
یک مقام آمریکایی نیز گفت نیروی دریایی ارتباط مستقیمی میان طول مأموریت و افکار خودآسیبرسان مشاهده نکرده و حوادث مربوط به سقوط افراد به دریا منحصر به این ناوگان نیست.
فرسودگی تجهیزات کنار فرسودگی نیروها
کارشناسان هشدار میدهند طولانی شدن مأموریتها تنها خدمه را تحت فشار قرار نمیدهد، بلکه به تجهیزات ناوها نیز آسیب میزند. در مأموریتهای طولانی، قطعات مختلف فرسوده میشوند و تعمیرات در دریا اغلب تنها راهحلهای موقت برای ادامه فعالیت هستند.
سیمهای مهارکننده هواپیما که هنگام فرود هواپیماها را متوقف میکنند ممکن است فرسوده شوند و آب شور نیز به سامانههای مختلف ناو نفوذ کند، انباشته شدن این مشکلات میتواند احتمال بروز حوادث را افزایش دهد.
دریادار بازنشسته بروس گیلینگهام، جراح کل سابق نیروی دریایی، گفت طولانی شدن مأموریتها فشار قابلتوجهی بر نیروها وارد میکند. بهگفته او؛ رویدادهای جهانی گاهی نیروی دریایی را مجبور میکنند مأموریتها را طولانیتر کند، اما این مسئله بهمعنای نبود فشار بر نیروها و تجهیزات نیست.
کمبود ناو؛ مشکل ساختاری نیروی دریایی
یکی از دلایل اصلی فشار بر ناوهای موجود، محدود بودن تعداد ناوهای هواپیمابر آمریکاست. آمریکا 11 ناو هواپیمابر دارد و برخی از آنها در حال پیرشدن هستند و باید با ناوهای جدید کلاس «فورد» جایگزین شوند.
در عین حال، همه ناوها همزمان در دسترس نیستند؛ بخشی از آنها بهدلیل نیاز به تعمیرات یا سوختگذاری رآکتورهای هستهای از چرخه عملیاتی خارج میشوند، این مسئله باعث میشود فشار بیشتری بر ناوهای آماده عملیات وارد شود.
کمبود نیروی انسانی نیز به نگرانی دیگری برای نیروی دریایی تبدیل شده است. حفظ خلبانان و نیروهای متخصص تعمیر و نگهداری از جمله چالشهای مهم این نیرو در سال جاری بوده است و وزارت دفاع نیز بررسی مشکلات مربوط به حفظ نیروهای متخصص را در دستور کار قرار داده است.
ناوهای جدید هم از تأخیر در امان نیستند
در حالی که نیروی دریایی برای جبران کمبود ناوهای عملیاتی به کلاس جدید «فورد» امید بسته است، برنامه ساخت این ناوها نیز با تأخیر مواجه شده است.
ناو «جان اف. کندی» که آزمایشهای نهایی دریایی خود را آغاز کرده است، قرار است در مارس 2027 تحویل نیروی دریایی شود؛ یعنی نزدیک به 2 سال دیرتر از برنامه اولیه. تغییرات جدید در طراحی ناو «دوریس میلر»، چهارمین ناو از این کلاس، نیز میتواند زمان ساخت آن را بیشتر به تأخیر بیندازد.
تصمیم ترامپ برای بازگشت به فناوری قدیمی
یکی از مهمترین عوامل نگرانی، تصمیم اخیر دونالد ترامپ برای کنار گذاشتن سامانه الکترومغناطیسی پرتاب هواپیما در ناوهای آینده کلاس «فورد» است. ترامپ دستور داده است ناو «دوریس میلر» و ناوهای بعدی بهجای این فناوری از منجنیقهای بخاری قدیمی مشابه ناوهای کلاس «نیمیتز» استفاده کنند.
بهگفته برایان کلارک، کارشناس کشتیسازی مؤسسه هادسون؛ این تصمیم مستلزم طراحی مجدد «دوریس میلر» خواهد بود و هزینه آن احتمالاً به چند میلیارد دلار میرسد، این تغییر همچنین میتواند ورود ناو به خدمت را تا پایان دهه آینده به تأخیر بیندازد، چنین تأخیری میتواند نیروی دریایی را مجبور کند برای جبران کمبود ناوهای جدید، مأموریت ناوهای موجود را طولانیتر کند یا حتی ناوهای قدیمی کلاس «نیمیتز» را بیش از عمر عملیاتی 50ساله خود در خدمت نگه دارد.
الگویی که دیگر با واقعیت جنگ سازگار نیست
جان پریمن، ارشدترین نیروی ثبتشده نیروی دریایی آمریکا، چرخه فعلی استقرار نیروها را یک «نوار نقاله بسیار دستوری» خوانده است که بر اساس یک «ذهنیت زمان صلح» طراحی شده است. او گفته است نیروی دریایی باید مدل جدیدی برای تولید و آمادهسازی نیرو ایجاد کند.
در همین حال، با وجود تمام مشکلات، گروه رزمی «آبراهام لینکلن» حدود 10 هزار سورتی پرواز برای پشتیبانی از حملات علیه ایران و اجرای محاصره این کشور انجام داده است،
اما تداوم این سطح از عملیات در شرایطی که ناوهای موجود فرسوده میشوند، مأموریتها طولانیتر میشوند و ورود ناوهای جدید نیز با تأخیر مواجه است، فشار فزایندهای بر نیروی دریایی آمریکا وارد میکند،
در چنین شرایطی، مسئله «آبراهام لینکلن» دیگر صرفاً مشکل یک ناو یا یک مأموریت طولانی نیست؛ بلکه نشانهای از چالش گستردهتر نیروی دریایی آمریکا برای حفظ آمادگی عملیاتی بدون فرسوده کردن نیروها و ناوگان خود است.
انتهای پیام/+