به گزارش «فاروق علی»، خبرنگار تسنیم در یمن، تهاجم عربستان و ائتلاف به‌اصطلاح بین‌المللی علیه یمن تنها به حملات هوایی، صدای سهمگین انفجارها و درگیری‌های نظامی میدانی محدود نشده، بلکه دامنه جنگ به مسیری شدیدتر و بی‌رحمانه‌تر گسترش یافته است؛ مسیری که در آن اهرم اقتصادی با اقداماتی همچون محاصره و بمباران تأسیسات صنعتی، تسلط بر منابع نفت، انتقال بانک مرکزی و ایجاد محدودیت در فعالیت‌های بانکی، کنار هدف قراردادن قوت روزانه کارمند، به تیرهایی کشنده در یک نبرد خاموش تبدیل شده است؛ نبردی که شهروندان عادی یمنی را هدف نخست خود قرار داده است.
.
از آگوست سال 2016، بحران پرداخت دستمزد و حقوق به یکی از جنایتکارانه‌ترین و مؤثرترین اهرم‌های فشار عربستان و از شدیدترین ابزارها در تأمین معیشت صدها هزار کارمند یمنی تبدیل شد. وزارت دارایی در صنعا، خسارت‌های مستقیم ناشی از تجمیع مطالبات و حقوق‌های معوقه طی 10 سال گذشته را حدود 10 تریلیون ریال، معادل بیش از 18 میلیارد دلار، برآورد می‌کند.
«احمد محمد حجر»، وکیل وزارت دارایی در بخش برنامه‌ریزی و پیگیری، درباره ابعاد این خسارت‌ها می‌گوید:«می‌دانیم خسارت‌هایی که بودجه عمومی از نظر میزان درآمد متحمل شده است، خود را در قالب تعهدات دولتی نشان داده است؛ از جمله تعهدات به مؤسسات بیمه و همچنین تعهدات به پیمانکاران و تأمین‌کنندگان که مجموع این تعهدات به حدود 30 میلیارد دلار می‌رسد.»
وی افزود: «همان‌طور که می‌دانیم، تأثیر واقعی این مسائل، در سطح خدمات و به‌ویژه خدمات اساسی مانند آموزش و بهداشت، همچنین در زیرساخت‌هایی مانند راه‌ها و پروژه‌هایی که به تأخیر افتاده‌اند نمود پیدا کرده است؛ و این امر هزینه‌های بسیار سنگینی را به بودجه عمومی دولت صنعا تحمیل کرده است. خسارت‌هایی که وزارت دارایی به‌طورکلی متحمل شده است، حدود 74 تا 76 میلیارد دلار برآورد می‌شود.»
در سطح جامعه، پیامد این وضعیت تنها در ارقام و برآوردهای اقتصادی خلاصه نشده است، سال‌ها قطع حقوق و دستمزد، کارکنان بخش دولتی را در شرایط معیشتی سختی قرار داده، اما زندگی را متوقف نکرده و چرخ کار را از حرکت بازنداشته است. با وجود درد و تنگنای معیشتی، کارمندان همچنان در مؤسسات دولتی، نهادها و حتی مدارس خود حاضر بوده، وظیفه‌شان را انجام داده و رسالت و مسئولیت خود را در قبال جامعه را به‌دوش کشیده‌اند.
«شایف العرجلی»، معلم مدرسه جمال عبدالناصر در شهر صنعا، نمونه‌ای از ده‌ها هزار کارمند در یمن است. او پس از حدود 10 سال قطع‌شدن حقوقش، هنوز هم هرروز در کلاس درس خود حاضر می‌شود، وظیفه‌اش را انجام می‌دهد و میان نگرانی‌ها و شرایط دشوار، آنچه را برای ادامه مسیر و مقابله با بحرانی که قریب به یک دهه کامل بدون حقوق پشت‌سر گذاشته است، مهیا می‌کند.
«العرجلی» درباره شرایط خود و دیگر کارکنان می‌گوید: «ما نیز مانند سایر مؤسسات دولتی، از قطع حقوق ناشی از انتقال بانک مرکزی یمن رنج می‌بریم، اما با وجود این، همچنان مانند سایر کارکنان مؤسسات دولتی، وظیفه خود را به بهترین شکل و رسالت انسانی خود را به‌طورکامل انجام می‌دهیم؛ در حالی که نباید این فعالیت انسانی وارد مسائل سیاسی شود و نباید به اهرم فشاری علیه کارکنان تبدیل شود، چون این یک جبهه نظامی نیست، بلکه فعالیتی انسانی و انجام وظیفه است، بنابراین همچنان آن را به بهترین شکل انجام می‌دهیم.»
آنچه این تجربه تلخ آشکار می‌کند، تنها میزان رنج و توانایی کارکنان دولت برای ادامه انجام وظایف و مسئولیتشان نیست؛ بلکه نشان می‌دهد سال‌های جنگ و محاصره، زخم‌هایی در روح آنان به‌جای گذاشته است که زبان برای توصیف آن کافی نیست.
در همین چارچوب، دکتر «محمد القاسمی»، مدیر مدرسه جمال عبدالناصر صنعا، معتقد است فشار اقتصادی با هدف قراردادن جبهه مدنی و به‌طور مشخص بخش آموزش و معلمان دنبال شده است. او می‌گوید: «دشمن سعودی از اهرم اقتصادی با هدف اعمال فشار بر جبهه مدنی در صنعا استفاده کرد که جبهه آموزشی نیز از جمله آنها بود. پس از انتقال بانک مرکزی یمن به عدن، نیروهای متجاوز تلاش کردند بر شهروندان به‌طورکلی و بخش آموزش به‌طورخاص و همچنین بر معلمان فشار وارد کنند، اما با وجود دشواری معیشت و قطع حقوق، معلمان یمنی همچنان در میدان آموزشی ساکت و صبور حاضر می‌شوند و آن را به‌عنوان رسالتی انسانی و ملی در این شرایط تلقی می‌کنند.»
ده سال کامل از زمانی می‌گذرد که عربستان و ابزارها و مزدورانش اهرم اقتصادی را به‌کار گرفتند و از آن به‌عنوان سلاح استفاده کردند و پس از آنکه نتوانستند با ابزارهای نظامی به اهداف خود دست یابند و با وجود بحران انسانی بزرگی که رقم زدند، کارکنان دولت همچنان وظایف خود را به‌طورکامل و بدون چشمداشت انجام می‌دهند تا بدین شکل اراده آهنین خود را در برابر زیاده‌خواهی‌های ریاض به نمایش بگذارند و شکست را بر پیکره دشمن وارد نمایند.
انتهای پیام/+