به گزارش خبرگزاری تسنیم از کاشان، مسئولان اجرایی در شهریور و بهمن هر سال، طرحهایی را افتتاح میکنند که روزی خواسته مردم بوده است، اما آیا تاکنون هیچیک از مسئولان، هزینه - فایده این طرحها را بررسی کردهاند؟
نمونه این رویه را میتوان در سفر «علیرضا قاری قرآن»، معاون استاندار اصفهان، به نوشآباد برای افتتاح سه طرح عمرانی مشاهده کرد؛ مراسمی که تنها به بریدن روبان خلاصه شد، در حالی که قانون، مسئولان را به نظارت دقیق بر نحوه هزینهکرد منابع عمومی ملزم کرده است.
نخستین پروژه، روکش آسفالت بخشی از جاده کاشان به نوشآباد بود و معاون استاندار نپرسید که چرا عرض روکش جدید نسبت به روکش قبلی کمتر شده است؟ یا اینکه چرا محل اتصال انتهای آسفالت جدید با ابتدای آسفالت بعدی، اختلاف ارتفاع دارد؟
معاون استاندار همچنین نپرسید چرا این دو بخش بهطور کامل به یکدیگر متصل نشدهاند؟ حتی درباره ضخامت روکش آسفالت نیز هیچ سؤالی مطرح نشد و آیا واقعاً ارتفاع این روکش همان اندازهای است که در قرارداد پیمانکار نوشته شده یا آنکه در عمل تغییر کرده است؟
بر اساس قانون محاسبات عمومی، هر پرداختی باید مستند به مدارک مثبته و منطبق با مشخصات فنی مندرج در قرارداد باشد و سکوت در برابر این پرسشها به معنای نادیدهگرفتن همین الزام قانونی است.
پروژه دوم، بهرهبرداری از پل زیرگذر راهآهن سراسری در جاده نوشآباد به کاشان بود؛ پروژهای که به نوشته یکی از رسانهها، آغاز آن به شنبه هشت آبان 1395 برمیگردد و در 14 بهمن 98 گفته شد که دو دهانه پل بتنی با مشخصات استاندارد و با اعتبار 23 میلیارد ریال ساخته شده است.
این در حالی است که در شهریور 1406 اعلام شد که برای این پروژه 720 میلیارد ریال هزینه شده است؛ قانون محاسبات عمومی، افزایش قیمتها و الحاقیههای پیمان را نیازمند توجیه فنی و مالی و تصویب مراجع ذیصلاح میداند.
آیا هیچیک از مسئولان حاضر در این پروژه پرسیدند که این افزایش تصاعدی هزینه، چرا اتفاق افتاده است؟ یا اینکه چرا بهرهبرداری از یک پل با این مختصات، یک دهه طول کشیده است و این فقط یک نمونه است یا اینکه پروژههای دیگر نیز با همین الگو دچار رشد بیرویه هزینه میشوند؟
پروژه سوم نیز آغاز فعالیت پارک بانوان نوشآباد بود که اعلام شد برای ساخت آن 400 میلیارد ریال هزینه صرف شده است؛ کارشناسان حاضر در مراسم، هیچکدام نپرسیدند که این میزان اعتبار چگونه و برای چه کارهایی هزینه شده است؟
بر اساس اصل 55 قانون اساسی، دیوان محاسبات موظف است به تمامی حسابهای وزارتخانهها و مؤسسات دولتی رسیدگی کند تا وجوه عمومی در موارد مجاز و با رعایت قوانین هزینه شده باشد.
اما پرسش اینجاست که آیا مدیران اجرایی هنگام افتتاح، هیچ پرسشی درباره انطباق هزینه با برنامه مصوب، کیفیت مصالح، زمانبندی و رعایت صرفه و صلاح دولت مطرح میکنند؟ آیا برای ساختمانی با این ابعاد، واقعاً نیاز به چنین هزینهای و صرف چهار سال زمان بوده است یا میشد در زمان کمتر و با هزینه کمتر همان طرح را به اجرا رساند؟
باور مردم بر این است که مکان این پارک، قبرستان باستانی بوده است و حال این سوال مطرح است که آیا شهرداری نوش آباد، مجوز اداره کل میراث فرهنگی استان اصفهان را داشته است؟
در همین مسیر که یک جاده بین شهری است، دستاندازهایی ایجاد شده است، اما هیچیک از مسئولان و کارشناسان نپرسیدند که علت ایجاد آنها چیست؟ یا که آیا این دستاندازها مطابق اصول فنی ساخته شدهاند یا ابزاری برای آسیبرساندن به وسایل نقلیه شهروندانی هستند که هر روز از این مسیر عبور میکنند؟
آنچه در نوشآباد گذشت، تنها یک رویداد محلی نیست، نشانهای است از یک رویه که آیین های افتتاح، جای تحلیل هزینهفایده، ارزیابی فنی و پاسخگویی را گرفته است؛ قانون محاسبات عمومی، قانون برگزاری مناقصات و اصل 55 قانون اساسی همگی بر ضرورت شفافیت، رقابت واقعی و انطباق هزینه با اعتبارات مصوب تأکید دارند.
با این حال، تا زمانی که مسئولان در مواجهه با پروژهها به جای استناد به مستندات قانونی، تنها به گزارشهای کلی بسنده کنند، نمیتوان انتظار داشت منابع عمومی به درستی هزینه شود. وقت آن رسیده که افتتاحها را نه با روبان، که با پرسشهای جدی، تطبیق با اسناد مالی و نظارت واقعی همراه کنیم؛ چرا که هر ریال هزینهشده در این پروژهها، حقی است از مردم که باید پاسخگوی آن بود.
یادداشت از جلال جلیل، فرهنگی و فعال رسانهای
انتهای پیام/801