به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، در سطح ملی، استمرار تجمعات مردمی در مقاطع حساس کشور را میتوان در چارچوب حضور اجتماعی شهروندان و تلاش برای تقویت همبستگی عمومی تحلیل کرد؛ حضورهایی که با محوریت حمایت از امنیت، تمامیت ارضی، انسجام ملی و ارزشهای مورد باور شرکتکنندگان شکل گرفته است. در این میان، حضور شبانه مردم کردستان در میدان آزادی سنندج و سایر شهرستانها، بخشی از این روایت گستردهتر است؛ روایتی که نشان میدهد بخشی از جامعه، در کنار دغدغههای روزمره و مطالبات اجتماعی و اقتصادی خود، مشارکت و حضور در عرصه عمومی را نیز راهی برای بیان دیدگاه و احساس مسئولیت نسبت به تحولات کشور میداند.
تجمعات شبانه میدان آزادی سنندج اما تنها در قاب یک اجتماع روزانه یا مناسبتی قابل روایت نیست؛ استمرار 200 شب حضور مردم، به این میدان هویتی متفاوت بخشیده و آن را به یکی از نقاط ثابت روایت اجتماعی شهر تبدیل کرده است. در طول این شبها، اقشار مختلف مردم در کنار یکدیگر قرار گرفتند تا با حضور خود، برداشت و نگاهشان را نسبت به شرایط کشور، امنیت، انسجام اجتماعی و آینده ایران بیان کنند؛ حضوری که تداوم آن، خود به بخش مهمی از این روایت تبدیل شده است.
فلسفه چنین حضوری را میتوان در مفهوم «مسئولیت اجتماعی» جستوجو کرد؛ اینکه شهروندان در بزنگاههای مهم، خود را تماشاگر تحولات پیرامونشان ندانند و با حضور در عرصه عمومی، موضع و احساس تعلق خود را بیان کنند. برای بسیاری از حاضران، آمدن به میدان تنها یک حضور فیزیکی نیست؛ بلکه فرصتی برای کنار هم بودن، گفتوگو، تبادل نظر و نشان دادن پیوندهای اجتماعی و ملی است؛ پیوندی که در روزهای حساس، بیش از همیشه خود را نشان میدهد.
میدان آزادی در این 200 شب، همچنین به محلی برای دیدار نسلهای مختلف تبدیل شد؛ جوانانی که دغدغههای امروز خود را دارند، خانوادههایی که آینده فرزندانشان برایشان اهمیت دارد و نسلهایی که خاطرات سالهای پرحادثه گذشته را با خود حمل میکنند. کنار هم قرار گرفتن این نسلها، تصویری از جامعهای ارائه میدهد که با وجود تفاوت در تجربهها و نگاهها، در موضوعاتی همچون امنیت، آرامش و آینده کشور، دغدغههای مشترکی دارد.
از سوی دیگر، استمرار این تجمعات نشان میدهد که حضور اجتماعی زمانی میتواند به یک روایت ماندگار تبدیل شود که از سطح یک رخداد مقطعی فراتر برود و در حافظه جمعی مردم جای بگیرد. 200 شب حضور، در واقع 200 قاب از زندگی اجتماعی شهری است؛ قابهایی از پرچم ایران، خانوادهها، جوانان، گفتوگوهای مردمی، سخنرانیها و لحظاتی که مردم تصمیم گرفتهاند بخشی از وقت خود را به حضور در میدان اختصاص دهند.
چهارشنبه شب در دویستمین شب، میدان آزادی سنندج تنها شاهد پایان یک شمارش نیست؛ بلکه نقطهای برای بازخوانی 200 شب حضور و شنیدن روایت مردمی است که در این مدت به میدان آمدند. روایت این شبها، بیش از آنکه در آمار و اعداد خلاصه شود، در چهره و کلام مردمی معنا پیدا میکند که هرکدام از زاویهای متفاوت درباره چرایی حضورشان سخن میگویند؛ روایتهایی که در کنار یکدیگر، تصویری از یک تجربه اجتماعی مستمر در کردستان و پیوند آن با روایت ملی حضور مردم ایران ترسیم میکند.
دویست شب، برای یک تقویم شاید فقط یک عدد باشد؛ اما برای میدانی که هر شب شاهد حضور مردمی بوده، حکایت از زمانی طولانی دارد که در آن، خیابان به صحنه روایتهای اجتماعی تبدیل شده است. بر اساس گزارشات میدانی و مشاهدات عینی خبرنگار تسنیم از تجمعات این مدت، مردم کردستان طی 200 شب در میدان حضور پیدا کردند؛ حضوری که از یک تجمع مقطعی عبور کرد و به روایتی مستمر از مشارکت و همراهی اجتماعی تبدیل شد.
میدان آزادی سنندج در این شبها تنها محل گردهمایی نبود؛ به نقطهای برای دیدار، گفتوگو، شنیدن سخنرانیها، حضور خانوادهها و اقشار مختلف و بیان مواضع تبدیل شد. گزارشهای میدانی از استمرار این حضور نشان میدهد که با گذشت زمان، این میدان بخشی از حافظه اجتماعی این دوره از کردستان شده است.
در روزهایی که فضای کشور تحت تأثیر تهدیدها و تحولات امنیتی و سیاسی قرار داشت، حضور شبانه مردم در میدان آزادی ادامه یافت. از نخستین شبها تا دویستمین شب، روایت اصلی این میدان، حضور بود؛ حضور مردمی که میخواستند با زبان خودشان درباره تعلق، امنیت، انقلاب و آینده کشور سخن بگویند.
در این میان، عدد 200 بیش از آنکه صرفاً شمارش شبها باشد، نشانه استمرار است؛ استمرار حضور در شرایطی که زندگی روزمره مردم، دغدغههای اقتصادی و اجتماعی و نگرانیهای ناشی از تحولات منطقهای همچنان وجود داشت. به گفته نماینده ولیفقیه در کردستان، از برکات این تجمعات میتوان به افزایش آگاهی، احساس مسئولیت و نزدیکتر شدن دلها اشاره کرد.
این حضور همچنین تصویری متفاوت از جامعه کردستان را پیش چشم مخاطب قرار میدهد؛ جامعهای که در کنار همه مطالبات و دغدغههای خود، در بزنگاههای ملی و امنیتی نیز درباره مسائل کشور موضع اجتماعی نشان میدهد.
روایت خبرنگار؛ 200 شب و یک میدان که خاموش نشد
هر روز؛ غروب که آرامآرام جای خود را به شب میدهد، میدان آزادی سنندج چهره دیگری پیدا میکند. چراغهای میدان روشن است. رفتوآمد خودروها ادامه دارد و میان هیاهوی معمول شهر، گروههایی از مردم یکی پس از دیگری خود را به میدان میرسانند. پیرمردی با چهرهای آشنا، جوانی که پرچم ایران را در دست دارد، خانوادهای که چند نفری آمدهاند و زن و مردی که گوشهای ایستادهاند و درباره اتفاقات روز گفتوگو میکنند.
اینجا، دیگر عدد 200 در ذهن خبرنگار فقط یک عدد نیست.
هر شب، بخشی از این روایت ثبت شده است؛ چهرههایی که آمدهاند، شعارهایی که شنیده شده، سخنرانیهایی که ایراد شده، خانوادههایی که در میدان حاضر بودهاند و گفتوگوهایی که گاهی از مسائل بزرگ ملی به دغدغههای ساده زندگی روزمره رسیده است.
در میدان، نسلها کنار یکدیگر قرار گرفتهاند؛ جوانی که پرچم ایران را در دست گرفته در کنار مردی میانسال ایستاده که خاطرات سالهای دور انقلاب و دفاع مقدس را مرور میکند. در سوی دیگر، خانوادهای حضور دارد که فرزند خردسالش را نیز همراه آورده است.
میدان آزادی در این شبها، فقط محل ایستادن نبود؛ محل شنیدن هم بود.
شنیدن حرفهای مردم، شنیدن نگرانیها و امیدهایشان و شنیدن اینکه چرا برخی از شهروندان، با وجود خستگی و مشکلات روزمره، حضور در میدان را نوعی مسئولیت اجتماعی تلقی میکنند.
گزارشهای منتشرشده از شبهای گذشته نیز از حضور اقشار مختلف مردم و شکلگیری فضای گفتوگو، همدلی و برنامههای فرهنگی و اجتماعی در این میدان حکایت دارد.
دویستمین شب اما حالوهوای دیگری دارد؛ انگار همه شبهای گذشته در یک قاب جمع شدهاند.
200 شب حضور، 200 بار تکرار یک پیام؛ اینکه بخشی از مردم حاضرند در شرایط حساس، حضور اجتماعی خود را به نمایش بگذارند و درباره آینده کشور و امنیت جامعه احساس مسئولیت کنند.
صدای مردم از میدان
یکی از شهروندان حاضر در میدان میگوید: برای من حضور در اینجا فقط شرکت در یک تجمع نیست. احساس میکنم وقتی شرایط کشور حساس میشود، مردم باید کنار هم باشند. ممکن است هرکدام مشکلات و دغدغههای خودمان را داشته باشیم، اما امنیت و آینده کشور برای همه مهم است.
مرد دیگری که خود را از محله قشلاق سنندج معرفی میکند، از طولانیشدن این حضور میگوید: 200 شب عدد کمی نیست. شاید خیلیها فکر کنند حضور مردم فقط مربوط به روزهای اول بوده، اما وقتی مردم شبهای متوالی میآیند، یعنی موضوع برایشان اهمیت دارد.
او مکثی میکند و ادامه میدهد: ما در کردستان تجربههای زیادی از ناامنی و سختی داشتهایم. برای همین امنیت را قدر میدانیم. اینکه امروز میتوانیم در شهرمان زندگی کنیم و خانوادههایمان را با آرامش به میدان بیاوریم، برایمان ارزش دارد.
در گوشهای دیگر، جوانی پرچم ایران را در دست گرفته است. وقتی از او درباره دلیل حضورش میپرسیم، پاسخ میدهد: من آمدهام بگویم جوانان کردستان نسبت به کشورشان بیتفاوت نیستند. ما هم دغدغه داریم، انتقاد داریم و مسائل مختلف زندگی را میبینیم، اما اینها باعث نمیشود نسبت به ایران و امنیت کشور بیتفاوت باشیم.
زن میانسالی که همراه خانواده در میدان حضور دارد، نگاه متفاوتی دارد: مهمترین چیزی که من در این شبها دیدم، کنار هم بودن مردم بود. آدمهایی که شاید قبلاً همدیگر را نمیشناختند، اینجا کنار هم قرار گرفتند. همین کنار هم بودن، خودش یک اتفاق مهم است.
و پیرمردی از پیشکسوتان مسلمان کرد که سالهاست تحولات کردستان را دنبال کرده، میگوید: این مردم روزهای سخت زیادی دیدهاند. برای همین وقتی پای کشور و امنیت به میان میآید، خوب میفهمند حضور یعنی چه. ما آمدهایم بگوییم کردستان را باید از زبان خود مردمش شناخت، نه از روایتهایی که دیگران درباره آن میسازند.
روایت 200 شب؛ از حضور تا همبستگی
آنچه در میدان آزادی سنندج طی این 200 شب شکل گرفته، تنها در قاب عکسها و فیلمها خلاصه نمیشود. این حضور، مجموعهای از تجربههای انسانی و اجتماعی را نیز در خود جای داده است؛ از دیدار مردم با یکدیگر تا گفتوگو درباره آینده، از حضور خانوادهها تا همراهی جوانان و از برنامههای فرهنگی تا بیان دیدگاههای مختلف درباره شرایط کشور.
نماینده ولیفقیه در کردستان نیز در اجتماع دویستمین شب، این استمرار را اتفاقی مهم دانست و از مردم، نیروهای نظامی، انتظامی، بسیجیان و مجموعههای فرهنگی که در این مدت در میدان حضور داشتند، قدردانی کرد.
از سوی دیگر، روایتهای منتشرشده در شبهای پیشین نشان میدهد که میدان آزادی به تدریج به یکی از نقاط ثابت روایت حضور مردمی در سنندج تبدیل شده است؛ روایتی که از شبهای ابتدایی آغاز شد و در شبهای 182، 197 و سرانجام 200 به ثبت رسید.
پایان یک شمارش، آغاز یک روایت
دویست شب گذشت؛ اما آنچه باقی میماند، صرفاً عدد 200 نیست.
آنچه در حافظه این شهر میماند، تصویر مردمی است که شبهای متوالی به میدان آمدند؛ پیر و جوان، زن و مرد، خانوادهها و اقشار مختلف جامعه.
میدان آزادی در این 200 شب، به دفتر بزرگی تبدیل شد که هر شب صفحهای از آن نوشته شد؛ صفحههایی از حضور، گفتوگو، نگرانی، امید، همبستگی و احساس مسئولیت اجتماعی.
شاید سالها بعد، وقتی از این روزها سخن گفته شود، آنچه اهمیت خواهد داشت فقط تعداد شبها نباشد؛ بلکه این پرسش باشد که مردم در یکی از مقاطع حساس تاریخ معاصر ایران چگونه حضور خود را روایت کردند.
و پاسخ این میدان، در 200 شب خلاصه میشود: مردم آمدند، ماندند و روایت خودشان را از ایستادگی، همبستگی و تعلق به کشور ثبت کردند.
انتهای پیام/