اکبر محمدی‌خانی- نمی‌شود با تکرار روش امروز، فردا به نتیجه جدیدی دست پیدا کنیم. به همین اعتبار گفته می‌شود فردا جایی نیست که به سویش پیش می‌رویم؛ جایی است که از قبل آن را ساخته‌ایم.
با این دو گزاره، اگر از بازی با ازبکستان و روسیه، انتظار نتیجه و دستاورد جدیدی داشتیم و آن را ندیدیم و نشنیدیم، اشکال از گیرنده بوده، نه فرستنده! لذا نباید فرستنده را زیر سؤال برد؛ بلکه باید پرسید تیم ملی و گروه فنی‌اش در روزهای بعد از جام جهانی کجا رفتند و کجا بودند که دانش فنی، نگاه یا شناخت محیطی‌شان ارتقا یافته باشد؟
آن‌ها حتی مهمترین مسابقه لیگ، یعنی شهرآورد را از تلویزیون دیدند و زحمت حضور در ورزشگاه را نکشیدند؛ در حالی که برای دیدن بازیکنان شاغل در لیگ‌های اروپایی چمدان می‌بستند و رنج سفر را به جان می‌خریدند. کدام‌یک درست بود و کدام اشتباه؟ نمی‌شود وقتی پای سفر خارجی در میان است، رفتن و از نزدیک دیدن یک «عملیات ویژه» تلقی شود، اما در مسابقات داخلی، در خانه نشستن و از قاب تلویزیون دیدن «فضیلت» به حساب بیاید.
صرف‌نظر از کادر فنی، بازیکنان هم کم‌وبیش همان بازیکنان قبلی بودند؛ دست‌کم آن‌ها که در ترکیب ثابت بودند. بنابراین با نیروهای قبلی و روش‌های پیشین، اگر انتظار نتیجه جدید و خارق‌العاده یا حرکتی رو به جلو و دیدن نشانه‌هایی از پیشرفت داشتیم، اشکال از ما بوده که چنین انتظاری داشتیم. تیمی که چه در مسابقات رسمی و چه در مسابقات به‌اصطلاح تمرینی و آمادگی، با یک شیوه نسبتاً ثابت به میدان می‌رود و نتایج نسبتاً مشابه هم می‌گیرد، چرا باید انتظار داشته باشیم خرق عادت کند و دفعه بعد و دفعات بعد نتایج شگفت‌انگیز بگیرد؟
مجموعه حاضر در تیم ملی بر اساس سوابق و علایق گروه فنی تیم ملی و بر اساس تفکرات فنی آن‌ها انتخاب و دعوت می‌شوند تا با انجام تمرین‌هایی با همدیگر هماهنگ شوند و در هنگام مسابقه بر آن اساس عمل کنند و به موفقیت برسند. حال این موفقیت صرفا کسب نتیجه باشد، یا فرصت دادن به نسلی برای فردا، یا اجرای درست تاکتیک‌های تمرین‌شده، یا برندسازی، یا هر آنچه کادر فنی از فوتبال ملی می‌خواهد، تفاوتی نمی‌کند. چون فوتبال ورزشی نیست که ما آن را اختراع کنیم یا دست به ابداعی بزنیم که در جهان خارق‌العاده باشد.
فوتبال یک زندگی است و بر اساس اصول زندگی پیش می‌رود: نظم دارد، نظام دارد، ابزار دارد، نتیجه دارد، روند دارد، فناوری دارد. گروهی که کار می‌کنند، گروهی که تماشا می‌کنند، گروهی که حمایت می‌کنند و گروهی که اداره می‌کنند، همه و همه باید در یک سوی واحد حرکت کنند؛ وگرنه این چرخ‌دنده‌ها در حرکت خلاف هم، به جای اینکه همدیگر را حمایت کنند و روان‌تر بچرخند، در هم درگیر می‌شوند و همدیگر را خرد می‌کنند. بنابراین اگر امروز با روش دیروز نتیجه نگرفتیم بیراهه نرفتیم چون قاعده علمی و تجربی و پیموده‌شده همین را می‌گوید و درست هم می‌گوید: نمی‌شود با تکرار روش امروز، فردا به نتیجه جدیدی دست پیدا کنیم.
انتهای پیام/