به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، این اعتراف را روزنامه معاریو در توصیف شرایط بلژیک داشت و افزود: در جایی که اسرائیلی‌ها در گذشته در آن احساس امنیت می‌کردند امروز نگران و وحشت زده هستند.
یک معلم اسرائیلی تبار از رفتار همکارانش سخن می‌گوید، در حالی که حمله به مراکز متعلق به صهیونیست‌ها هم گسترش یافته و برخی حتی از سخن گفتن به زبان عبری هم واهمه دارند.
در مقدمه این گزارش تاکید شده است که بعداز 7 اکتبر نگاه کشورهای اروپایی و در مورد خاص بلژیکی‌ها به صهیونیست‌ها به شدت تغییر کرده و نوعی نفرت از آنها شکل گرفته است که طبق روایت همواره به کار رفته توسط رسانه‌های رژیم صهیونیستی به عنوان سامی ستیزی یا یهودی ستیز توصیف شده تا از بار مسئولیت جنایاتی که رژیم صهیونیستی مرتکب می‌شود، شانه خالی شود، که در اصل صهیونیسم ستیزی است.
در ادامه گزارش آمده است: از 7 اکتبر 2023، فضای زندگی جامعه صهیونیست‌ها در بلژیک دستخوش تحولی نگران‌کننده و خطرناک شده است. آنچه پیش‌تر به‌ظاهر زندگی کاملاً اروپایی و عادی به نظر می‌رسید، اکنون به واقعیتی تبدیل شده است که در آن ترس، ریاکاری نهادی و عادی‌سازی نفرت، ارزش‌های اساسی دموکراسی محلی را تهدید می‌کنند.
اظهارات چهار چهره برجسته در بلژیک، شامل یک معلم در مدرسه دولتی، یک دستیار پزشکی از آنتورپ، یک فعال اجتماعی مبارزه با یهودستیزی (بخوانید مدافع اقدامات رژیم صهیونیستی) و یک عضو باسابقه مجلس سنا، تصویری تیره‌وتار از کشوری ترسیم می‌کند که در آن (مخالفت با صهیونیسم) از سایه بیرون آمده و به بخشی از گفتمانی تبدیل شده است که ظاهراً مشروعیت یافته است.
به زعم این رسانه عبری زبان: در نظام آموزش عمومی بروکسل، چایا نیکولاس، معلم یهودی 46 ساله، تغییر فضای آموزشی را از نزدیک تجربه کرده است. او می‌گوید با دیدگاه‌های یهودی و اسرائیلی بر اساس معیارهای دوگانه برخورد می‌شود؛ معیارهایی که به نفرت‌پراکنی علنی مشروعیت می‌بخشند، (امری که خود اعتراف به اسرائیل ستیزی ونفرت از اسرائیلی‌ها است تا مخالفت با یهودیان).
او می‌گوید: «امروز رسماً به اخراج تهدید شدم، مگر اینکه تصویری از کره زمین را که در فیسبوک منتشر کرده بودم، حذف کنم؛ زیرا آن را به اندازه کافی «بی‌طرفانه» نمی‌دانستند. این در حالی است که همکارانم با پلاکارد به مدرسه می‌آیند و علناً از اسرائیل انتقاد می‌کنند».
ترس به اتاق‌های معلمان نیز نفوذ کرده است؛ معلمان مسلمان از واکنش منفی جامعه خود بیم دارند و معلمان غیرمسلمان نیز از بردن دانش‌آموزان به بازدید از کنیسه خودداری می‌کنند، زیرا نگران واکنش والدین هستند.
نیکولاس افزون بر این فضای ملتهب، سال گذشته خشونت فیزیکی واقعی را نیز تجربه کرد. یکی از دانش‌آموزان با کفش خود ضربه‌ای محکم به صورت او (به خاطر طرفداری اش از اسرائیل) وارد کرد که به قرنیه چشمش آسیب رساند و بدنش را دچار کبودی‌های شدید کرد. با این حال، کادر مدرسه تنها به این ادعا بسنده کردند که «این اتفاق عمدی نبوده است» و حتی درخواست کمک پزشکی نیز نکردند.
برای آویگدور گلدبرگ، دستیار ارشد پزشکی 44 ساله که در آنتورپ بزرگ شده است، احساس امنیت در خیابان‌ها چیزی جز توهمی واهی نیست.
او مدعی است: با وجود حضور نیروهای نظامی و نصب پنجره‌های ضدگلوله در کنیسه‌ها، زندگی روزمره به وضعیتی غیرقابل‌تحمل تبدیل شده است.
به اعتراف وی : تابلوها و پوسترهای ضداسرائیلی محله‌ها و خیابان‌ها را پر کرده‌اند. همسایگانی که پرچم‌های قدیمی خود را با پرچم‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین(ساف) جایگزین کرده‌اند، فضای عمومی را به مکانی تهدیدآمیز تبدیل کرده‌اند.
در سال 2025، هنگام خروج او از کنیسه در روز شنبه، راننده یک دوچرخه برقی عمداً با او تصادف کرد و از روی او گذشت. این حادثه سبب شکستگی شدید پای او شد و وی را ناگزیر به انجام عمل‌های جراحی پیچیده کرد؛ جراحاتی که آثار آنها همچنان با او باقی مانده است.
او می‌گوید: «این دیگر آن کشوری نیست که در دوران کودکی‌ام می‌شناختم. خطرات رو به افزایش است و امنیت، صرفاً احساسی سطحی در پشت پنجره‌های ضدگلوله است».
با این وجود این صهیونیست اعلام نکرد که این رفتار خود واکنشی به جنایاتی است که رژیم صهیونیستی سالهاست مرتکب شده و بعد از رسانه‌ای شدن آن در غزه جهان از آن مطلع شده است.
میتال نِخمیاس، نویسنده سیاسی 40 ساله که در فضای مجازی با از رژیم صهیونیستی حمایت می‌کند، می‌گوید روند وخامت اوضاع در سطح دولت و سیاست‌های عمومی نیز آشکار است.
او با وجود اینکه در اماکن عمومی از ظاهری که هویت یهودی‌اش را آشکار کند پرهیز می‌کند و در خیابان‌های بروکسل به زبان عبری صحبت نمی‌کند، همچنان با موج گسترده‌ای از نفرت‌پراکنی و کارزارهای اینترنتی علیه سازمان‌های یهودی حامی صهیونیست روبرو است.
او می‌گوید دولت برای اتخاذ تصمیم بازگرداندن سربازان به مأموریت حفاظت از مراکز یهودی، بسیار دیر اقدام کرد.
خیابان‌ها نیز مملو از نوشته‌های دیواری، پوسترهای تحریک‌آمیز و راهپیمایی‌هایی است که شعار «انتفاضه جلیل» را سر می‌دهند؛ شعارهایی که به زعم او برای جامعه یهودی معنایی کاملاً روشن و تهدیدآمیز دارند.
در بخش دیگری از گزارش اعتراف شده است: انتقاد مشروع از اسرائیل به پوششی مناسب برای سلب مشروعیت از صهیونیست‌ها ، مقایسه آنها با نازی‌ها و مسئول دانستن جمعی آنها تبدیل شده است.
او می‌گوید: «بزرگ‌ترین شوک پس از هفتم اکتبر(طوفان الاقصی)، صرفاً افزایش رویکرد ضد اسرائیلی نبود، بلکه سکوت و بی‌تفاوتی و گاهی حتی همکاری افرادی و سازمان‌هایی بود که انتظار داشتیم با ما ابراز همبستگی کنند را هم شاهد بود.
به زعم این فعال اسرائیلی‌ها انتظار دارند سازمان های حقوق بشر از صهیونیست‌ها در برابر اعتراضات مردمی علیه جنایات به وقوع پیوسته در نوار غزه حمایت کنند.
و در پایان هم آمده است: این شواهد تصویری روشن ارائه می‌کنند: یهودستیزی (صهیونیسم ستیزی) در بلژیک دیگر پدیده‌ای حاشیه‌ای و محدود به افراط‌گرایان نیست، بلکه به عمق نهادها، نظام آموزشی و جامعه مدنی نفوذ می‌کند.
انتهای پیام/