به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، سالانه حداکثر 42 تن خاک از هر هکتار اراضی لرستان فرسایش پیدا می‌کند که در مقایسه با میانگین‌های جهانی و کشوری بالاست و از فشار عوامل طبیعی و انسانی بر یکی از مهمترین منابع تولید در استان حکایت دارد.
این میزان فرسایش در استانی که بخش قابل‌توجهی از معیشت و اقتصاد آن به کشاورزی و دامداری وابسته است، فقط به معنای از دست رفتن لایه‌ای از زمین نیست؛ بلکه کاهش حاصلخیزی، تهدید تولید محصولات کشاورزی و افزایش آسیب‌پذیری عرصه‌های طبیعی را نیز به‌دنبال دارد.
در لرستان، سه میلیون هکتار از اراضی کشاورزی و مرتعی با تهدیدهای مختلفی روبه‌رو هستند. فرسایش، کاهش حاصلخیزی، شوری و نشست زمین از پیامدهایی است که در بخش‌هایی از این عرصه‌ها مشاهده می‌شود.
بخش مهمی از این فشارها منشأ انسانی دارد. تخریب جنگل‌ها و مراتع، چرای بی‌رویه دام، آتش‌سوزی، شخم و بهره‌برداری غیراصولی از اراضی، پوشش محافظ خاک را از بین می‌برد و زمینه فرسایش را فراهم می‌کند.
با از بین رفتن این پوشش، خاک در برابر جریان آب و عوامل فرساینده آسیب‌پذیرتر می‌شود و بارش‌هایی که می‌توانند بخشی از منابع آب را تأمین کنند، در صورت ایجاد رواناب شدید، امکان شست‌وشوی خاک حاصلخیز را افزایش می‌دهند.
یکی از راهکارهای مطرح‌شده برای کاهش فرسایش، اجرای طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری است. این طرح‌ها با مجموعه‌ای از اقدامات مکانیکی، بیولوژیک و مدیریتی، به کنترل رواناب، کاهش سرعت حرکت آب، افزایش نفوذ بارش در زمین و جلوگیری از شسته‌شدن خاک کمک می‌کنند.
بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی شیرزاد نجفی، مدیرکل منابع و آبخیزداری لرستان، عملیات آبخیزداری در حدود یک میلیون و 200 هزار هکتار از اراضی ملی اجرا شده‌است.
بهگفته او این اقدامات شامل عملیات مکانیکی و بیولوژیک در حوزه‌های آبخیز لرستان است و با هدف کنترل فرسایش و بهبود وضعیت عرصه‌های طبیعی انجام گرفته‌است.
وقتی نرخ فرسایش در برخی اراضی به 42 تن در هکتار در سال می‌رسد و نزدیک به سه میلیون هکتار از زمین‌ها با تهدیدهای مختلف روبه‌رو هستند، حفاظت از خاک به مجموعه‌ای از اقدامات پیوسته نیاز دارد؛ از کنترل چرای دام و جلوگیری از آتش‌سوزی و تخریب مراتع تا گسترش آبخیزداری و اصلاح شیوه‌های کشاورزی.
انتهای پیام/ 644/.