رامین احمدزاده در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، درباره کسب مدال نقره کوراش در بازی‌های آسیایی ناگویا اظهار داشت: با آمادگی بسیار زیادی در این رویداد شرکت کرده بودم و با توجه به اینکه دو برادر در یک وزن بودیم، برنامه ما کسب مدال طلا توسط یکی از ما دو نفر بود. یک سال و نیم پابه‌پای برادرم برای بازی‌های آسیایی تمرین کردم و شرایط جسمانی و روحی خوبی داشتیم، اما در جریان بازی‌ها اتفاق ناگواری برای من رخ داد و مصدومیت اجازه نداد به مدال طلا برسم. با این حال، بابت کسب مدال نقره شاکر هستم و تجربه‌ای تلخ و شیرین را پشت سر گذاشتم.
وی درباره مصدومیتش گفت: وقتی پزشک شرایط من را بررسی کرد، خواست در فینال بازی‌های آسیایی مسابقه ندهم. اعتقاد داشتم اگر در مسابقه فینال مبارزه نمی‌کردم، بی‌غیرتی بود. از هر نظر به خودم باور داشتم و فکر می‌کردم حتی با وجود مصدومیت نیز می‌توانم به مدال طلا برسم. با این حال، محدودیت‌های فیزیکی و باندپیچی‌هایی که داشتم، اجازه ندادند به مدال طلا برسم.
نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی ناگویا درباره حریف ازبکستانی خود در دیدار نهایی عنوان کرد: پیش از این و در مبارزه قبلی، حریف ازبکستانی را خیلی راحت شکست داده بودم. غرور نداشتم، اما اعتقاد داشتم توانایی شکست دوباره او و کسب مدال طلا را دارم. با این حال، دست سرنوشت تقدیر دیگری برای من رقم زده بود و مصدومیت مانع کسب مدال طلا شد.
احمدزاده با اشاره به اهداف خود برای کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی دوره آینده در دوحه گفت: پس از پشت سر گذاشتن دوران نقاهت و بهبود آسیب‌دیدگی‌ام، محکم و استوار برای کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی آینده تلاش خواهم کرد. تمام هدفم تبدیل مدال نقره ناگویا به طلای دوحه است. در این دوره نیز به آسیب‌دیدگی فکر نمی‌کردم و اعتقاد داشتم که با وجود آن، می‌توانم با تکیه بر تمرینات و شایستگی فنی، پاسخ همه سختی‌ها را با مدال طلا بدهم. همین موضوع باعث شد کسب مدال نقره برای من سخت باشد.
وی درباره مدت دوری خود از میادین تصریح کرد: پس از بازگشت به ایران، به چند پزشک مراجعه کردم و آنها اعتقاد داشتند که شانس آورده‌ام اتفاقات بدتری برایم رخ نداده است. هنوز بین پزشکان درباره مصدومیتم اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی معتقدند رگ کشاله رانم پاره شده و برخی نیز نظرات دیگری دارند. در حال حاضر، یک دوره درمانی سه ماهه برای من در نظر گرفته شده و پس از این مدت مشخص خواهد شد که آیا به جراحی نیاز دارم یا نه. فکر نمی‌کنم به جراحی نیاز داشته باشم.
ملی‌پوش کوراش ایران درباره عملکرد رضا احمدزاده، برادر خود، در بازی‌های آسیایی گفت: برادرم پیش از انتخاب برای بازی‌های آسیایی، یک سال در وزن 73- کیلوگرم عضو ثابت تیم ملی بود و همه حریفان خود را شکست داده بود. بدشانسی باعث شد به دلیل شرایط جنگی از حضور در دو رویداد قهرمانی آسیا و قهرمانی جهان باز بماند. وقتی اوزان بازی‌های آسیایی مشخص شد، با توجه به اینکه وزن 73- کیلوگرم برگزار نمی‌شد، به وزن 81 کیلوگرم آمدم و با شایستگی نفرات دوم و سوم این وزن را با اختلاف شکست دادم.
احمدزاده ادامه داد: در نهایت قرار شد رضا نیز همراه من در این وزن حضور داشته باشد و او هم آمادگی بسیار خوبی داشت، اما در ناگویا در دور نخست به حریف ژاپنی برخورد کرد که سابقه کسب مدال‌های زیادی در رشته جودو داشت و یکی از بهترین نفرات جودوی ژاپن بود. مسابقه است و یک سوی مبارزه نیز شکست. پس از این مسابقه، با کمک خدا توانستم انتقام رضا را از حریف ژاپنی بگیرم و او را شکست بدهم.
وی تأکید کرد: شاید اگر رضا قرعه دیگری داشت به مدال می‌رسید. در بازگشت به ایران نیز در مسابقات قهرمانی کشور دوباره در وزن 81- کیلوگرم شرکت کرد و بار دیگر قهرمان شد تا نشان بدهد در این وزن نیز بهترین است. وقتی در ایران در یک وزن کوراش بهترین باشید، قطعاً در مسابقات بین‌المللی روی سکو خواهید بود. ایران نیز همیشه در رویدادهای مختلف در این وزن نماینده روی سکوی قهرمانی یا نایب قهرمانی داشته است.
احمدزاده اظهار داشت: شاید اگر رضا قرعه دیگری داشت، به مدال می‌رسید. او پس از بازگشت به ایران نیز در مسابقات قهرمانی کشور دوباره در وزن 81- کیلوگرم شرکت کرد و بار دیگر قهرمان شد تا نشان دهد در این وزن نیز بهترین است. وقتی در ایران در یک وزن کوراش بهترین باشید، قطعاً در مسابقات بین‌المللی نیز روی سکو خواهید بود. ایران همواره در رویدادهای مختلف در این وزن نماینده‌ای روی سکوی قهرمانی یا نایب‌قهرمانی داشته است. رضا نشان داد که شایسته کسب مدال در بازی‌های آسیایی بود و امیدوارم در قهرمانی جهان به مدال طلا دست پیدا کند.
دارنده مدال نقره بازی‌های آسیایی درباره عملکرد تیم سه نفره کوراش پسران ایران و کسب یک مدال طلا و یک نقره در ناگویا گفت: کوراش می‌توانست در بازی‌های آسیایی به دو مدال طلا دست پیدا کند، اما بدشانسی آوردیم. مصدومیت من اتفاق غیرمنتظره‌ای بود که همه ما را شوکه کرد و اگر این اتفاق رخ نداده بود، برای اولین بار با دو مدال طلا به ایران بازمی‌گشتیم.
انتهای پیام/