به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، بعضی شب‌ها با شب‌های دیگر فرق دارند؛ شب‌هایی که انگار زمان برای لحظاتی از حرکت می‌ایستد، هیاهوی شهر رنگ دیگری می‌گیرد و دل‌ها بی‌اختیار به سمت آسمان پر می‌کشند. امشب میدان آزادی سنندج فقط محل برگزاری یک اجتماع شبانه نبود؛ اینجا قرار بود مردم با سه مسافر آسمانی وداع کنند؛ سه شهید گمنام از تبار مردانی که روزی از خانه، خانواده، جوانی و تمام دلبستگی‌هایشان گذشتند تا ایران، خانه امن مردمانش بماند.
سه پیکر مطهر، سه روایت ناتمام و سه نامی که شاید هنوز خانواده‌هایشان چشم‌انتظار شنیدن خبری از آنها باشند؛ اما امشب در میان جمعیت میدان آزادی سنندج، هزاران دل برایشان می‌تپید. آنها برای مردم کردستان غریبه نبودند؛ هرچند نام و نشانشان در هیاهوی تاریخ گم شده باشد، راهشان در حافظه این سرزمین زنده است.
شهدا به خانه برگشته بودند؛ نه به خانه‌ای با دیوارهای مشخص، بلکه به آغوش مردمی که سال‌هاست با نام و یاد آنان زندگی می‌کنند. مردمی که خوب می‌دانند امنیت امروز، آسایش خانواده‌ها، آرامش کودکان و امکان زندگی در سایه پرچم ایران، حاصل فداکاری کسانی است که روزی از همه داشته‌هایشان گذشتند.
میدان آزادی امشب حال‌وهوای دیگری داشت. در میان جمعیت، پیشکسوتان و چهره‌های سالخورده‌ای دیده می‌شد که شاید خاطرات سال‌های دفاع مقدس هنوز در نگاهشان زنده است؛ جوانانی که جنگ را ندیده‌اند اما روایت شهدا را شنیده‌اند و کودکانی که دست در دست پدر و مادر آمده بودند تا از نزدیک با مفهوم ایثار و فداکاری آشنا شوند. اینجا نسل‌ها کنار هم ایستاده بودند؛ با یک احساس مشترک: احترام به کسانی که برای ماندگاری ایران از جان خود گذشتند.
وداعی که فقط اشک نبود؛ تجدید عهد بود
پیکرهای مطهر سه شهید گمنام در میان جمعیت قرار گرفتند و فضای میدان رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. نگاه‌ها به تابوت‌ها گره خورده بود و هرکس به شیوه خودش با این مسافران آسمانی سخن می‌گفت. یکی زیر لب فاتحه می‌خواند، دیگری اشک‌هایش را پنهان می‌کرد و جوانی با نگاه طولانی به تابوت شهدا، گویی در سکوت با آنان عهدی دوباره می‌بست.
در چنین لحظاتی، گمنامی دیگر معنای بی‌نشانی ندارد؛ چراکه این شهدا اگرچه شاید هنوز به آغوش خانواده‌هایشان بازنگشته باشند، در قلب میلیون‌ها ایرانی جا دارند. نامشان در شناسنامه‌ها شاید ثبت نشده باشد، اما در حافظه تاریخی یک ملت، جایگاهی دارند که هیچ گذر زمانی نمی‌تواند آن را پاک کند.
امشب مردم سنندج آمده بودند تا بگویند راه شهدا فراموش نشده است؛ آمده بودند تا در برابر عظمت ایثار مردانی سر تعظیم فرود آورند که امنیت و آرامش امروز را نمی‌توان بدون یاد و نام آنان روایت کرد.
از نگاه مردم؛ امنیت امروز را مدیون شهدا هستیم
در میان جمعیت، سراغ مردم رفتیم؛ نه برای شنیدن جملات از پیش آماده، بلکه برای ثبت احساس کسانی که با پای خود به میدان آمده بودند. گفت‌وگوهایی در دل اجتماع شبانه، تصویری از پیوند نسل امروز با مردانی ترسیم می‌کرد که سال‌ها پیش برای دفاع از همین مردم به میدان رفتند.
نخستین نفر، مردی میانسال بود که با خانواده‌اش در مراسم حضور داشت. وقتی از دلیل آمدنش پرسیدیم، لحظه‌ای به پیکر شهدا نگاه کرد و گفت: ما هرچه امروز داریم، از خودگذشتگی شهداست. اگر آنها از جانشان نمی‌گذشتند، معلوم نبود امروز چه وضعیتی داشتیم. آمده‌ایم بگوییم هنوز یادشان زنده است و خودمان را مدیون آنها می‌دانیم.
او تأکید کرد حضور خانواده‌ها در چنین مراسم‌هایی تنها یک برنامه مناسبتی نیست، بلکه فرصتی برای انتقال فرهنگ ایثار به فرزندان است؛ نسلی که باید بداند امنیت و آرامش، همیشه به همین سادگی به دست نیامده است.
جوان دیگری که به همراه دوستانش در اجتماع شبانه حاضر شده بود، درباره حس خود از حضور سه شهید گمنام گفت: شاید ما جنگ را ندیده باشیم، اما نتیجه فداکاری آن نسل را هر روز در زندگی‌مان می‌بینیم. این شهدا هم‌سن‌وسال بسیاری از جوانان امروز بودند؛ آرزو داشتند، خانواده داشتند و می‌توانستند زندگی خودشان را بسازند، اما از همه‌چیز گذشتند. ما هم باید در حد توانمان ادامه‌دهنده راهشان باشیم.
او ادامه داد: آمده‌ایم تا بگوییم جوانان امروز هم قدر شهدا را می‌دانند و اجازه نمی‌دهند یاد و آرمان‌هایشان فراموش شود.
در گوشه‌ای از میدان، بانویی به همراه فرزندش ایستاده بود. از او درباره احساسی که در این مراسم دارد پرسیدیم. با اشاره به کودک کنارش عنوان کرد: من برای خودم و فرزندم آمده‌ام. دوست دارم بچه‌هایمان از کودکی بدانند این آرامش چگونه به دست آمده است.
باید بدانند کسانی بودند که برای اینکه ما امروز کنار خانواده‌هایمان با آرامش زندگی کنیم، از عزیزترین دارایی‌شان گذشتند.
او با لحنی آمیخته به بغض افزود: شهدا فقط متعلق به خانواده‌های خودشان نیستند؛ همه ما به آنها مدیونیم. امیدوارم بتوانیم در زندگی، رفتار و مسئولیت‌پذیری‌مان ادامه‌دهنده راهشان باشیم.
مرد سالخورده‌ای که سال‌های دفاع مقدس را به خاطر داشت، با نگاهی متفاوت به مراسم آمده بود. او گفت: وقتی این پیکرها را می‌بینم، خاطرات آن روزها برایم زنده می‌شود. خیلی از جوان‌ها رفتند و دیگر برنگشتند. بعضی خانواده‌ها هنوز چشم‌انتظارند. این شهدا برای ما عزیزند، چون می‌دانیم چه روزهایی بر این کشور گذشته و چه خون‌هایی برای حفظ آن ریخته شده است.
او تأکید کرد: نباید اجازه بدهیم نسل جدید فقط نام شهدا را بشنود؛ باید با منش و رفتارشان آشنا شود و بداند مسئولیت حفظ این کشور بر عهده همه ماست.
پنجمین گفت‌وگوی ما با جوانی بود که از ضرورت عمل به وصیت و آرمان شهدا سخن می‌گفت. او معتقد بود زنده نگه‌داشتن یاد شهدا فقط به برگزاری مراسم و حضور در اجتماعات محدود نمی‌شود و ابراز داشت: اگر می‌گوییم راه شهدا را ادامه می‌دهیم، باید در عمل هم نشان بدهیم. صداقت، خدمت به مردم، مسئولیت‌پذیری، دفاع از حق و تلاش برای سربلندی کشور، بخشی از همان مسیری است که شهدا برایش جان دادند. ما باید کاری کنیم که خون آنها هدر نرود.
آخرین نفر، پدری بود که دست فرزند خردسالش را گرفته و در میان جمعیت ایستاده بود. او گفت: آمده‌ام به احترام این شهدا و برای اینکه فرزندم هم بداند این خاک چه مردان بزرگی داشته است. امنیت امروز ما اتفاقی نیست. پشت این آرامش، فداکاری انسان‌هایی قرار دارد که حتی فرصت بازگشت به خانه را پیدا نکردند.
این شهروند سنندجی بیان کرد: شاید خانواده‌های این شهدا سال‌ها چشم‌انتظار مانده باشند، اما امروز همه مردم ایران خانواده این سه شهید هستند. ما به احترامشان آمده‌ایم و امیدواریم بتوانیم امانت‌دار خوبی برای راهشان باشیم.
گمنامانی که در قلب مردم جا دارند
آنچه امشب در میدان آزادی سنندج گذشت، فراتر از یک مراسم وداع بود. سه شهید گمنام، بهانه‌ای شدند تا مردم بار دیگر از ریشه‌های امنیت و آرامش خود سخن بگویند؛ از مردانی که در روزهای سخت، میان ماندن و رفتن، راهی را انتخاب کردند که بازگشتی برایشان نداشت.
در این اجتماع، تفاوت نسل‌ها، سن‌ها و نگاه‌ها رنگ باخته بود. پیر و جوان، زن و مرد و خانواده‌هایی که شاید هرکدام با انگیزه‌ای متفاوت آمده بودند، در یک نقطه به هم رسیده بودند: احترام به ایثار و فداکاری.
سنندج امشب میزبان سه شهید بی‌نام بود؛ اما حقیقت این است که آنها در میان مردم بی‌نام نیستند. شاید هنوز کسی نداند نامشان چیست، اهل کدام روستا و شهرند و چه کسی سال‌هاست چشم‌انتظار بازگشتشان مانده، اما مردم این سرزمین خوب می‌دانند که آرامش امروز را باید در ایثار دیروز جست‌وجو کرد.
سه شهید گمنام امشب در میدان آزادی سنندج با مردم وداع کردند؛ اما آنچه در دل این جمعیت شکل گرفت، وداع با شهدا نبود؛ تجدید پیمان با راهی بود که با خون آنان آغاز شد و مسئولیت ادامه‌دادنش بر دوش نسل امروز و فرداست.
انتهای پیام/481