به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، سنندج امروز فقط شاهد یک مراسم تدفین نبود؛ شهری بود که انگار دلش را به اردوگاه سلیمان‌خاطر آورده بود تا با مسافری آسمانی وداع کند؛ مسافری که نامش برای حاضران ناشناخته بود، اما راهش برای همه آشنا.
از پیر و جوان، زن و مرد، پسر و دختر؛ همه آمده بودند. هرکس با حال و هوای خودش، اما با احساسی مشترک؛ احساسی آمیخته به اندوه، احترام و دلتنگی. میدان و محوطه مراسم، تنها محل حضور جمعیت نبود؛ قرارگاه دل‌هایی بود که برای بدرقه یک شهید گمنام به هم رسیده بودند.
در میان جمعیت، چهره‌های سالخورده‌ای دیده می‌شد که شاید خاطرات روزهای دفاع مقدس را هنوز با خود حمل می‌کنند؛ جوانانی که جنگ را ندیده‌اند، اما نام شهدا را شنیده و با روایت فداکاری آنان بزرگ شده‌اند؛ مادرانی که با بغض به تابوت چشم دوخته بودند و کودکانی که شاید هنوز معنای کامل شهادت را نمی‌دانستند، اما سنگینی سکوت و اندوه اطرافیان را احساس می‌کردند.
تابوتی که بر دوش‌ها حرکت می‌کرد، حامل پیکر شهیدی بود که سال‌ها از خانه و وطن دور مانده بود. نه نامی برای صدا زدنش در دست بود و نه نشانی از خانواده‌اش در میان حاضران؛ اما همین بی‌نامی، غربت او را عمیق‌تر و حضورش را برای مردم معنادارتر می‌کرد. او برای این مردم غریبه نبود؛ هرچند هویتش هنوز در پرده گمنامی مانده است.
لحظه‌های تدفین، حال و هوای دیگری داشت. وقتی پیکر شهید به آرامگاه سپرده می‌شد، بغض‌ها دیگر پنهان نمی‌ماند. گویی هرکس در دل خود حرفی برای گفتن داشت؛ حرف‌هایی که شاید هیچ‌گاه به زبان نیامدند، اما در نگاه‌های خیره، چشم‌های نمناک و سکوت سنگین جمعیت دیده می‌شدند.
اینجا دیگر تفاوتی میان پیر و جوان، زن و مرد و نسل‌ها نبود. همه در برابر پیکر شهیدی ایستاده بودند که از میان آنان برخاسته بود، برای آرامش این سرزمین جان داده بود و حالا پس از سال‌ها، در خاک کردستان آرام می‌گرفت.
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه شهیدی تا این اندازه به مردم نزدیک است، اما هنوز نام و نشانش برای آنان آشکار نیست. کسی نمی‌داند چه آرزوهایی داشته، آخرین بار چه کسی را دیده و در لحظه‌های آخر به چه می‌اندیشیده است؛ اما مردم امروز با حضورشان نشان دادند که گمنامی، به معنای فراموش‌شدن نیست.
اردوگاه سلیمان‌خاطر امروز میزبان یک پیکر نبود؛ میزبان بخشی از تاریخ و حافظه جمعی مردمی بود که امنیت و آرامش امروز را بی‌ارتباط با فداکاری شهدا نمی‌دانند. مردمی که آمدند تا بگویند هنوز هم می‌توان برای یک شهید ناشناس گریست، هنوز هم می‌توان در برابر ایثار سر تعظیم فرود آورد و هنوز هم نام شهدا در قلب این شهر زنده است.
امروز مردم سنندج با چشمانی نمناک، امانتی آسمانی را به خاک سپردند و در پایان جلوی دریچه دوربین تسنیم از علت حضور و احساس خود گفتند.
.
انتهای پیام/