به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، ناوی پیلای برنده جایزه امسال صلح نوبل به صراحت به صهیونیست‌ها اعلام کرد که مرتکب جنایت جنگی و نسل کشی شده‌اند و اینکه به نام یهودیت دست به هر جنایتی می‌زنند و یهودیان جهان باید از مسئله آگاه شوند.
پیلای که با ضمیمه آخر هفته روزنامه هاآرتص گفتگوی مفصلی انجام داده تاکید می‌کند که اعتقاد راسخی دارد که نسل کشی در نوار غزه به وقوع پیوسته است و به همین خاطر حاضر شده است تا با یک رسانه اسرائیلی گفتگو کند تا افکار عمومی‌اش را آگاه سازد که مرتکب این نسل‌کشی شده‌اند.
در مقدمه این مصاحبه آمده است: ناوی پیلای در طول فعالیت‌های حرفه‌ای خود با هولناک‌ترین جلوه‌های بشری روبه‌رو شده است. او در زادگاهش با نظام آپارتاید مبارزه کرد، به‌عنوان قاضی در دو دادگاه بین‌المللی در لاهه فعالیت داشت و کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد بود. سال گذشته، گزارشی را به نمایندگی از سازمان ملل منتشر کرد که در آن اعلام شده بود اسرائیل در غزه مرتکب نسل‌کشی شده است. از آن زمان، او به دشمن اسرائیل تبدیل شده است. دقیقاً به همین دلیل، اکنون تصمیم گرفته است نخستین مصاحبه خود را با یک رسانه اسرائیلی انجام دهد.
ناوی پیلای پابرهنه وارد اتاق می‌شود. او 85 سال دارد و خودش را «مادربزرگی پیر» معرفی می‌کند، اما جوان‌تر از سنش به نظر می‌رسد و هنوز زندگی روزمره در دوران نظام آپارتاید در آفریقای جنوبی را با جزئیات دقیق به یاد دارد. از جمله، ماجرایی که چند دهه پیش، زمانی که وکیلی جوان بود، برایش اتفاق افتاد.
او با ذکر خاطره‌ای می‌گوید: «با خودرو در جاده رانندگی می‌کردم که مکانی برای توقف و استفاده از دستشویی پیدا کردم، اما تابلوهایی وجود داشت که روی آن‌ها نوشته شده بود: مخصوص سفیدپوستان و مخصوص غیرسفیدپوستان. نگاهی به داخل دستشویی مخصوص غیرسفیدپوستان انداختم؛ قابل استفاده نبود. برایم عجیب بود که مسئولان آن مکان حاضر بودند خودشان را در معرض چنین سطحی از کثافت قرار دهند. بنابراین وارد دستشویی سفیدپوستان شدم. صاحب محل متوجه من شد و بیرون آمد. چهره‌اش از شدت خشم برافروخته و کاملاً سرخ شده بود. فریاد زد: «از اینجا برو بیرون!» و مرا بیرون کرد. سال‌ها طول کشید تا متوجه شوم که او در موقعیتی بدتر از من قرار داشت».
هاآرتص می‌نویسد که این ماجرای نژادپرستانه، پیلای را به یاد ما اسرائیلی‌ها می‌اندازد.
او می‌گوید: «این روزها بسیار به اسرائیلی‌هایی فکر می‌کنم که در موقعیتی قرار داده شده‌اند که تمام جهان آن‌ها را محکوم می‌کند. چه اتفاقی برای آن‌ها می‌افتد؟ چه اتفاقی برای جوانانی می‌افتد که برای کشتن آموزش می‌بینند؟ وقتی دیگران را می‌کشید، چه اتفاقی برای شما می‌افتد»؟
پیلای، برنده جایزه صلح نوبل و یکی از چهره‌های برجسته جهان حقوق بین‌الملل، این سخنان را نه از روی خشم یا نفرت، بلکه با نوعی شگفتی فکری بیان می‌کند. او به واسطه مسئولیت‌های متعدد خود، دهه‌ها با تمام جلوه‌های هولناک بشریت آشنا بوده است.
او در بخش عمده دوران فعالیت حرفه‌ای خود هیچ ارتباطی با اسرائیل نداشت. در زادگاهش با نظام آپارتاید مبارزه کرد، برای به محاکمه کشاندن عاملان نسل‌کشی در رواندا تلاش کرد و با نقض حقوق بشر در سراسر جهان مبارزه کرد. او در هر دو دادگاه بین‌المللی مستقر در لاهه، یعنی دیوان کیفری بین‌المللی و دادگاه کیفری بین‌المللی، همچنین دیوان بین‌المللی دادگستری، به‌عنوان قاضی فعالیت داشت. او نخستین قاضی غیرسفیدپوست در دیوان عالی آفریقای جنوبی بود و سمت کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد را نیز بر عهده داشت.
به اعتراف روزنامه هاآرتص: با این حال، از دیدگاه اسرائیل، او دشمن اسرائیل و ملت یهود به شمار می‌رود.
در گزارشی که در سپتامبر 2025 منتشر شد، کمیسیونی به ریاست پیلای به این نتیجه رسید که اسرائیل در غزه مرتکب نسل‌کشی شده است. بدین ترتیب، پیلای عالی‌رتبه‌ترین کارشناس حقوقی جهان شد که اعلام کرد اقدامات اسرائیل در غزه در حد نسل‌کشی است.
بنابراین، هنگامی که او ماه گذشته برنده جایزه صلح نوبل شد، در اسرائیل موجی از وحشت به راه افتاد. نامی از اسرائیل در استدلال‌های کمیته برای اعطای جایزه برده نشده بود، اما اعطای این جایزه یک سال پس از انتشار گزارش، بر شدت واکنش‌ها افزود.
پس از اعلام خبر برنده شدن او، وزارت خارجه اسرائیل واکنشی بی‌سابقه نشان داد و گفت که یوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی، «از جهنم او را تشویق می‌کند» و افزود: «اگر جایزه‌ای برای دروغ‌پردازی، نفرت‌پراکنی و افتراهای خونین وجود داشت، ناوی پیلای نه‌تنها یکی از نامزدهای آن بود، بلکه بخت اول دریافت آن به شمار می‌رفت».
دفتر نتانیاهو نیز او را «متعصبی توصیف کرد که دوران فعالیت حرفه‌ای خود را بر پایه جعل و انتشار افتراهای خونین علیه تنها دولت یهودی جهان بنا کرده است».
دنی دانون، سفیر اسرائیل در سازمان ملل، (از شدت عصبانیت و استیصال) این پرسش را مطرح کرد که آیا گام بعدی، اعطای جایزه به تروریست‌های حماس و القاعده خواهد بود
پیلای خطاب به یهودیان: «جنایت‌ها به نام شما مرتکب می‌شوند. لطفاً در سمت درست تاریخ بایستید».
پیلای می‌گوید: «این واکنشی شرم‌آور بود». او به همین دلیل نیز تصمیم گرفت اکنون با یک رسانه اسرائیلی مصاحبه کند. «می‌خواهم به اسرائیلی‌ها بگویم که خودشان گزارش‌هایی را که نوشته‌ام بخوانند و تصمیم بگیرند که آیا این گزارش‌ها مرا به گوبلز تبدیل می‌کنند یا نه؟
در بخشی از این مصاحبه آمده است : با او در خانه‌اش در دوربان دیدار می‌کنیم؛ شهری که حتی پس از گذشت 30 سال از فروپاشی نظام آپارتاید، تبعیض نژادی همچنان در آن پابرجاست. سیاه‌پوستان در محله‌های زاغه‌نشین، متراکم و رهاشده زندگی می‌کنند. در مقابل، محله‌های مجلل و تمیزی وجود دارند که بیشتر ساکنانشان سفیدپوست هستند و ساختمان‌های بلند آن‌ها با دیوارهای مرتفع، دروازه‌های برقی و سگ‌های نگهبان احاطه شده‌اند.
پیلای در چنین محله‌ای زندگی نمی‌کند. او در محله‌ای مسلمان‌نشین و ساده، نه‌چندان دور از مرکز شهر، میان یک گورستان اسلامی و یک مدرسه دینی زندگی می‌کند. این محله فقیرنشین نیست، اما با رفاه و تجمل محله‌های سفیدپوست‌نشین فاصله زیادی دارد. از پنجره خانه‌اش می‌توان قوطی‌های حلبی و زباله‌های موجود در حیاط‌های مجاور را دید.
متهم کردن اسرائیل به نسل‌کشی
گروه پیلای برای اثبات سنگین‌ترین جنایت، به شیوه نظام‌مند عملکرد اسرائیل در غزه اشاره کرده است: کشتار جمعی حدود 75 هزار نفر، تخریب تقریباً تمام خانه‌ها و زیرساخت‌ها، نابودی شرایط ضروری برای بقای جمعیت، از جمله بیمارستان‌ها، مدارس، مناطق کشاورزی و تأسیسات ماهیگیری، و شکاف میان این اقدامات و اهداف نظامی اعلام‌شده دولت، یعنی نابودی حماس و بازگرداندن اسرا کاملا مشهود است.
به اعتقاد پیلای و گروه او، شکاف میان اهداف اعلام‌شده اسرائیل و اقدامات واقعی آن را تنها می‌توان با «قصد و نیت» توضیح داد؛ به‌طور مشخص، قصد نابودی جمعیت غزه به‌عنوان یک گروه، «به‌طور کامل یا جزئی»، همان‌گونه که در کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت نسل‌کشی به صراحت به آن اشاره شده است. اظهارات خصمانه رهبران اسرائیل در طول جنگ، اثبات این قصد و نیت را برای کمیسیون آسان‌تر کرد.
در این گزارش، به اظهارات رهبران اسرائیل، از جمله بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، یوآو گالانت، وزیر جنگ اسرائیل، و اسحاق هرتسوگ، رئیس اسرائیل، به‌عنوان شواهدی از قصد ارتکاب جنایت نسل‌کشی استناد شده است. این کمیسیون حتی توصیه کرد که هر سه نفر به اتهام تحریک به نسل‌کشی محاکمه شوند.
اما اعضای کمیسیون تأکید کردند که اظهارات به‌تنهایی برای اثبات قصد و نیت کافی نیستند و این قصد و نیت پیش از هر چیز از طریق خود اقدامات آشکار می‌شود. در گزارش آمده است: «الگوی رفتار، مدرکی غیرمستقیم برای اثبات قصد ارتکاب نسل‌کشی به شمار می‌رود. این قصد و نیت، تنها نتیجه‌گیری معقولی است که می‌توان از مجموع شواهد به دست آورد».
این دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه است که باید به اختلاف‌نظرها درباره موضوع نسل‌کشی پایان دهد. در حال حاضر، شکایت آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در این زمینه در این دیوان در حال بررسی است، اما احتمالاً چندین سال طول خواهد کشید تا قضات حکم خود را صادر کنند. در این فاصله، با توجه به جایگاه پیلای، گزارش او معتبرترین مرجع در این زمینه به شمار می‌رود.
هاآرتص می‌نویسد، می‌پرسیم: بسیاری از اسرائیلی‌ها می‌پرسند چگونه می‌توان این اقدامات را نسل‌کشی دانست، در حالی که ارتش اسرائیل جمعیت غیرنظامی را تخلیه کرده، اجازه ورود مواد غذایی را داده و در اجرای عملیات واکسیناسیون در غزه کمک کرده است. در چنین شرایطی چگونه می‌توان قصد ارتکاب نسل‌کشی را اثبات کرد؟
او پاسخ می‌دهد: «این دفاعیه همواره مطرح می‌شود؛ ببینید، افراد زیادی باقی مانده‌اند، این سوال که چگونه می‌توان آن را نسل‌کشی دانست، نوعی تفکر تحریف‌شده است. هیچ دادگاهی چنین ادعایی را جدی نخواهد گرفت؛ اگر ادعا کنید که توانایی کشتن هزار نفر را داشتید، اما تعداد کمتری را کشتید. کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت نسل‌کشی صراحتاً از «قصد نابودی یک گروه، به‌طور کامل یا جزئی» سخن می‌گوید و به چگونگی جلوگیری از نسل‌کشی می‌پردازد. بنابراین، خودداری از جلوگیری از آن نیز به‌تنهایی یک جنایت محسوب می‌شود. مقام‌های اسرائیلی این جنایت را نیز مرتکب شده‌اند».
او می‌گوید ارقام اهمیت چندانی ندارند، زیرا تعریف نسل‌کشی شامل «تمام گروه یا بخشی از آن» می‌شود.
پیلای در پاسخ به این سوال که در گزارش آمده است که شمار بالای قربانیان، نشانه‌ای از وجود قصد ارتکاب نسل‌کشی است. این موضوع چگونه با گفته‌های پیشین او سازگار است؟،گفت: «درست است که در کنوانسیون، شرط مشخصی درباره کشتار جمعی وجود ندارد. بنابراین، می‌گوییم که لزوماً نیازی به وجود شمار زیادی قربانی نیست. با این حال، این موضوع اهمیت زیادی دارد. در حکم دادگاه کیفری بین‌المللی رواندا درباره نسل‌کشی آمده است که شمار بسیار زیاد قربانیان لزوماً عنصر ضروری جنایت نسل‌کشی نیست، اما تعداد قربانیان در اثبات آن اهمیت دارد: حتی یک مورد قتل نیز می‌تواند بر اساس این کنوانسیون جنایت نسل‌کشی تلقی شود، مشروط بر اینکه قصد مرتکب برای انجام آن ثابت شود.برای مثال، در رواندا، نسل‌کشی در سراسر کشور گسترش یافت. اما اگر این اتفاق فقط در یک بخش از کشور یا در چند روستای محل سکونت توتسی‌ها رخ می‌داد، هیچ تغییری در ماهیت آن ایجاد نمی‌کرد. در هر صورت، نسل‌کشی بود».
پیلای در رابطه با توجیهات اسرائیل در غزه، گفت: «اگر آنچه معتقدند در غزه اتفاق افتاده، درست است، پس چرا اجازه نمی‌دهند رسانه‌های بین‌المللی وارد این منطقه شوند؟ چرا دولت مانع نظارت بین‌المللی می‌شود؟ چرا ما از انجام تحقیقات منع شدیم؟ ما نهادی وابسته به سازمان ملل هستیم و به قواعد پایبندیم. هیچ‌گونه تعصب یا پیش‌داوری نداریم. ببینید صدور گزارش چقدر طول کشید. ما دو سال روی آن کار کردیم. دادگاه‌ها نیز به همین شکل عمل می‌کنند: تمام شواهد را بررسی می‌کنیم و هر دو دیدگاه را در نظر می‌گیریم. تمام تلاش خود را برای دستیابی به شواهد به کار بستیم و به همین دلیل این کار تا این اندازه طول کشید.
وی تاکید کرد: چگونه می‌توان محروم کردن مردم از داروهای ضروری را توجیه کرد؟ چگونه می‌توان آسیب‌رساندن مستقیم به غیرنظامیان، امدادگران و روزنامه‌نگاران را توجیه کرد؟ موضوع دیگری که به‌شدت مرا نگران می‌کند، شکنجه افرادی است که بازداشت و زندانی شده‌اند. می‌دانید، من ویدئوهای زیادی را دیده‌ام که سربازان اسرائیلی منتشر کرده‌اند. در یکی از آن‌ها، سربازان یا هوادارانشان که لباس غیرنظامی به تن دارند، روی بازداشت‌شدگان ادرار می‌کنند. این مسئله به‌شدت نگران‌کننده است. من همواره فکر می‌کنم که تمام یهودیانی که می‌شناسم، هرگز چنین چیزی را نمی‌پذیرند. اما آیا آن‌ها از این موضوع اطلاع دارند؟ اطلاعات باید در اختیارشان قرار گیرد. آن‌ها حق دارند حقیقت را بدانند.
وی در پاسخ به سوالی درباره گزارش خود درباره اسرائیل و این که مقام‌های اسرائیلی قصد داشتند تا حد امکان شمار بیشتری از فلسطینی‌ها را بکشند، توضیح داد: وقتی در حملات هوایی از بمب‌های غیرهدفمند استفاده می‌شود، هدف آن کشتن شمار زیادی از مردم است. گروه حقوقی کمیسیون همچنان بر این ادعا پافشاری می‌کند. آن‌ها در گزارش تأکید کرده‌اند: «مقام‌های اسرائیلی آگاه بودند که ابزارها و شیوه‌های مورد استفاده به کشته شدن شمار زیادی از فلسطینی‌ها، از جمله کودکان، منجر خواهد شد. با این حال، هیچ اقدامی برای تغییر ابزارها و شیوه‌های جنگ انجام ندادند. برعکس، عملیات برای مدت طولانی ادامه یافت و به کشته شدن شمار بیشتری از فلسطینی‌ها انجامید».
به گفته نویسندگان گزارش، یکی از عوامل اصلی تشدید وضعیت حقوقی اسرائیل در این زمینه، ناتوانی جمعیت غیرنظامی نوار غزه در ترک منطقه درگیری‌هاست. آن‌ها نتیجه می‌گیرند که «مقام‌های اسرائیلی از طریق عملیات نظامی و راهبردهای جنگی مورد استفاده خود، عمداً زمینه کشته شدن فلسطینی‌ها در غزه را فراهم کردند».
پیلای به سوال این رسانه در خصوص ماجراهای حمله 7 اکتبر به اسرائیل، گفت: «این گزارش به موضوع نسل‌کشی می‌پردازد و شامل تحلیلی واقع‌گرایانه و حقوقی درباره وقوع یا عدم وقوع آن در غزه است. انتظار دارم متهمان در هرگونه روند حقوقی، از جمله در دیوان بین‌المللی دادگستری، این ادعا را مطرح کنند که حمله 7 اکتبر موجب واکنش اسرائیل شده است. اما این موضوع نسل‌کشی را توجیه نمی‌کند. در رواندا نیز متهمان سرنگونی هواپیمای حامل رئیس‌جمهور را به‌عنوان بهانه‌ای برای ارتکاب نسل‌کشی مطرح کردند».
در بخش دیگری از این مصاحبه از پیلای سوال شد که یکی از اتهاماتی که علیه اسرائیل مطرح می‌کنید، جلوگیری از زاد و ولد است. شما این ادعا را اساساً بر یک حمله به یک مرکز درمان ناباروری استوار کرده‌اید. آیا چنین نتیجه‌گیری‌ای دور از ذهن نیست؟.او گفت: «این مرکز درمان ناباروری، تنها مرکز از این نوع در سراسر نوار غزه بود و نزدیک به پنج هزار جنین در آن نگهداری می‌شد. نابودی عمدی نمونه‌های نگهداری‌شده را نمی‌توان با اقدام دفاعی یا با هدف شناسایی و از بین بردن محل استقرار نیروهای حماس توجیه کرد. این دو دلیلی هستند که اسرائیل مطرح کرده است».
انتهای پیام/