به گزارش خبرگزاری تسنیم، منچستریونایتد که روزگاری یکی از قدرتهای بلامنازع فوتبال انگلیس و اروپا بود، بار دیگر با بحرانی جدی روبرو شده است. شباهت شرایط کنونی این باشگاه با روزهای منتهی به سقوط تاریخی آن در سال 1974، خاطرات تلخی را زنده کرده و نشان میدهد بزرگی نام و تاریخ یک باشگاه، تضمینی برای مصون ماندن از سقوط نیست.
در بسیاری از جنبهها، شرایط منچستریونایتد امروز شباهت قابل توجهی به وضعیت این تیم در سال 1974 دارد؛ زمانی که شیاطین سرخ پس از سالها افت تدریجی سرانجام به لیگ دسته دوم فوتبال انگلیس سقوط کردند. در هر دو مقطع، جدایی یک سرمربی افسانهای، باقی ماندن سایه سنگین او بر باشگاه، سردرگمی مدیران و تغییرات پیاپی روی نیمکت، زمینهساز بحرانی عمیق شده است.
در سال 1968، سر مت بازبی با منچستریونایتد قهرمان جام باشگاههای اروپا شد اما مدتی بعد از سمت سرمربیگری کنارهگیری کرد و همچنان به عنوان یکی از مدیران باشگاه باقی ماند. او مانند سر الکس فرگوسن در سالهای بعد از جایگاه مدیریتی و سکوهای اولدترافورد نظارهگر تلاش جانشینانش برای بازگرداندن تیم به روزهای اوج بود؛ تلاشهایی که یکی پس از دیگری ناکام ماندند.
منچستریونایتد در فاصله شش سال پس از قهرمانی اروپا، سرمربیان مختلفی را تجربه کرد. ابتدا ویلف مکگینس هدایت تیم را برعهده گرفت اما بازبی برای مدتی به طور موقت بازگشت تا شرایط را مدیریت کند. پس از آن فرانک اوفارل انتخاب شد و در نهایت تامی دوچرتی به نیمکت یونایتد رسید؛ مربی که با وجود تلاشهای فراوان نتوانست مانع سقوط این تیم شود.
در سالهای اخیر نیز شرایط چندان متفاوت نبوده است. منچستریونایتد طی هشت سال گذشته ژوزه مورینیو، اولگنار سولسشایر، اریک تنهاخ، روبن آموریم و در نهایت مایکل کریک را از دست داده است. تغییرات مداوم روی نیمکت، نه تنها ثبات فنی را به باشگاه بازنگردانده، بلکه بحران مدیریتی و ورزشی را عمیقتر کرده است.

هشدار بازبی درباره آینده منچستریونایتد
اما سقوط منچستریونایتد در سال 1974 چگونه رقم خورد؟ در آن زمان بسیاری از هواداران و حتی ناظران فوتبال تصور میکردند باشگاهی با چنین تاریخ و اعتباری هرگز سقوط نخواهد کرد. با این حال، مدیران باشگاه از مدتها قبل نشانههای بحران را احساس کرده بودند.
پس از شکست سنگین منچستریونایتد مقابل کریستال پالاس در دسامبر 1972، مت بازبی در دفتر مدیریت ورزشگاه سلهرست پارک پیشنهاد هدایت تیم را به تامی دوچرتی ارائه کرد. بازبی در آن دیدار به او گفت که شرایط داخلی باشگاه به شدت آشفته است.
دوچرتی که در آن زمان سرمربی تیم ملی اسکاتلند بود، برای بررسی پیشنهاد چند روز فرصت خواست اما در نهایت نتوانست وسوسه هدایت یکی از بزرگترین باشگاههای فوتبال جهان را نادیده بگیرد.
وقتی بازبی با او تماس گرفت، دوچرتی پیشنهاد را پذیرفت. بازبی در همان تماس به او هشدار داد: میدانی که کار آسانی در پیش نداری؟ تغییر شرایط منچستریونایتد مثل برگرداندن مسیر یک نفتکش است؛ آن هم نفتکشی بسیار بزرگتر.
او همچنین تأکید کرد که دوچرتی ممکن است برای رسیدن به موفقیت، ابتدا مجبور شود یک گام به عقب بردارد تا در آینده دو گام به جلو حرکت کند. دوچرتی بعدها در زندگینامه خود نوشت که در آن زمان تصور نمیکرد منظور بازبی از این هشدار، احتمال سقوط باشگاه به دسته پایینتر باشد.

پاکسازی گسترده و پایان نسل طلایی
دوچرتی پس از انتخاب به عنوان سرمربی، اختیار زیادی برای بازسازی تیم دریافت کرد. او بلافاصله فعالیت در بازار نقلوانتقالات را آغاز کرد و در نخستین روز کاری خود جورج گراهام را با مبلغ 120 هزار پوند از آرسنال به خدمت گرفت؛ رقمی قابل توجه در آن دوران.
الکس فورسایت با قراردادی به ارزش 100 هزار پوند از پارتیک به تیم پیوست و دوچرتی همچنین موفق شد لو مکاری را با قراردادی 200 هزار پوندی از لیورپول به خدمت بگیرد؛ انتقالی مهم برای تیمی که در انتهای جدول قرار داشت.
در کنار جذب بازیکنان جدید، سرمربی اسکاتلندی تصمیم گرفت به دوران حضور ستارههای نسل طلایی منچستریونایتد پایان دهد. بابی چارلتون در فوریه به او اطلاع داد که در 37 سالگی آخرین فصل حضورش را سپری میکند. دیگر بازیکنان باسابقه نیز تمایل داشتند در تیم بمانند اما دوچرتی معتقد بود برای بازسازی واقعی، تغییرات اساسی ضروری است.
دوچرتی تصمیم گرفت به همکاری با بازیکنانی مانند دنیس لاو، تونی دان، پت کراند و دیوید سدلر پایان دهد. جورج بست نیز که پیشتر از فوتبال خداحافظی کرده و با تصمیم دوچرتی به میدان بازگشته بود، به دلیل تأخیرهای مکرر در حضور در تمرینات و مسابقات، آخرین بازی خود را در روز نخست ژانویه 1974 انجام داد.
با این حال، جنجالیترین تصمیم دوچرتی مربوط به دنیس لاو بود که اجازه داد به منچسترسیتی بپیوندد؛ انتقالی که بعدها به یکی از تلخترین اتفاقات تاریخ باشگاه تبدیل شد.

سقوط با گل ستاره سابق منچستریونایتد
دوچرتی در نخستین فصل حضورش موفق شد منچستریونایتد را از منطقه خطر دور کند و همین موضوع به او اعتمادبهنفس بیشتری برای ادامه پروژه بازسازی داد. در تابستان بعد، 13 بازیکن از فهرست تیم کنار گذاشته شدند.
با این حال، مشکلات هجومی و ضعف در گلزنی باعث شد یونایتد در نیمفصل بعدی بار دیگر در آستانه سقوط قرار بگیرد. شرایط به اندازهای عجیب بود که در مقطعی الکس استپنی، دروازهبان تیم با دو گل از روی نقطه پنالتی در صدر جدول گلزنان مشترک باشگاه قرار داشت!
سرانجام در یکی از تلخترین روزهای تاریخ منچستریونایتد، سقوط این تیم در فاصله یک هفته مانده به پایان مسابقات قطعی شد. یونایتد مقابل منچسترسیتی شکست خورد و گل پیروزیبخش حریف را دنیس لاو، ستاره سابق شیاطین سرخ، با ضربه پشت پا به ثمر رساند.
دوچرتی پس از مسابقه در زمین اولدترافورد مقابل دوربینها قرار گرفت و در پاسخ به این پرسش که آیا منچستریونایتد پس از سقوط به یک باشگاه فراموششده تبدیل خواهد شد، گفت: نه، هیچ خطری وجود ندارد. حتی اگر پیراهنهایمان را همینجا بشوییم و برای خشک شدن آویزان کنیم، باز هم 15 هزار نفر برای تماشای آن جمع خواهند شد.
او با وجود این اظهارات امیدوارکننده، انتظار داشت چند روز بعد از سمت خود برکنار شود اما بازبی به جای اخراج یادآوری کرد که بازسازی یک باشگاه بزرگ به زمان نیاز دارد. مأموریت دوچرتی نیز مشخص بود: بازگرداندن منچستریونایتد به سطح اول فوتبال انگلیس.

بازگشت سریع و تفاوتهای بزرگ با فوتبال امروز
پیشبینی دوچرتی درباره قدرت برند منچستریونایتد درست از آب درآمد. این باشگاه در فصل حضورش در دسته دوم، به طور میانگین بیش از 47 هزار تماشاگر در ورزشگاه اولدترافورد داشت؛ آماری که بالاترین میانگین تماشاگر در فوتبال انگلیس محسوب میشد. هواداران یونایتد حتی در مسابقات خارج از خانه نیز به تعداد زیادی راهی ورزشگاهها میشدند و گاهی تعدادشان از تماشاگران تیم میزبان بیشتر بود.
دوچرتی برای بازسازی تیم به سراغ بازیکنان جوان و باانگیزه رفت؛ نفراتی که انگیزه زیادی برای اثبات تواناییهای خود داشتند. استیو کاپل از ترانمر، استوارت پیرسون از هالسیتی و جیم هولتون از شروزبری از جمله خریدهای او بودند.
منچستریونایتد بهتدریج فوتبال هجومی و مستقیم خود را بازیابی کرد و دوچرتی با استفاده از سیستم جسورانه 2-4-4، تیمی رقابتی ساخت. این تیم بلافاصله پس از صعود به دسته اول عملکرد خوبی داشت و حتی برای تبدیل شدن به پنجمین تیم تاریخ فوتبال انگلیس که در نخستین فصل پس از صعود قهرمان لیگ میشود، شانس داشت.
با این حال، یونایتد فصل را در رتبه سوم به پایان رساند و به فینال جام حذفی نیز رسید اما با نتیجه یک بر صفر مقابل ساوتهمپتون شکست خورد.
شرایط فوتبال در دهه 1970 با دوران کنونی تفاوتهای اساسی داشت. فاصله فنی و اقتصادی میان دسته اول و دوم بسیار کمتر بود و سقوط به دسته پایینتر به معنای از دست دادن قراردادهای عظیم حق پخش تلویزیونی نبود. باشگاهها نیز با بدهیهای سنگین ناشی از ساختار مالکیت امروز مواجه نبودند.
از سوی دیگر، دستمزد بازیکنان به درآمد حاصل از حضور در لیگ قهرمانان اروپا وابستگی نداشت، قراردادها طولانی و پیچیده نبودند و نقلوانتقالات نیز تحت تأثیر گسترده واسطهها و مدیران برنامه قرار نداشت. هواداران هم در مقایسه با فوتبال امروز صبر و تحمل بیشتری داشتند.
به همین دلیل، تجربه سقوط منچستریونایتد در سال 1974 را نمیتوان به سادگی با شرایط احتمالی امروز مقایسه کرد. سقوط دوباره این باشگاه در صورت تحقق، میتواند پیامدهای مالی و ورزشی بسیار سنگینتری داشته باشد.
تاریخ یک بار نشان داد که حتی بزرگترین باشگاههای فوتبال نیز از بحران و سقوط مصون نیستند. اگر مدیران منچستریونایتد از اشتباهات گذشته درس نگیرند و برای پایان دادن به بیثباتی مدیریتی و فنی اقدامی جدی انجام ندهند، عواقب بحران کنونی ممکن است به مراتب دردناکتر از اتفاقات سال 1974 باشد.
انتهای پیام/