به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، در میان روایتهای پرشکوه ایثار و فداکاری مردان این سرزمین، گاهی نامهایی بیشتر از آن که با لحظه شهادت شناخته شوند، با خاطره مهربانی، لبخند و انسانیتشان در دلها ماندگار میشوند. مردانی که پیش از آنکه قهرمان میدانهای سخت باشند، قهرمان دلهایی بودند که با رفتار و منش خود به دست آورده بودند. شهید مهدی غفاری از شهر شویشه یکی از همان انسانهای بزرگی است که یادش با لبخند، خوبی و صفای دل گره خورده است.
مهدی غفاری از جنس آدمهایی بود که حضورشان به یک خانه، یک جمع و حتی یک محیط کاری، آرامش میبخشید. لبخند همیشگیاش تنها یک عادت ساده نبود؛ روایتگر روح بلند مردی بود که نگاهش به زندگی سرشار از امید، محبت و گذشت بود. کسانی که او را میشناختند، از انسانی سخن میگویند که جز خوبی از او ندیدند و جز نیکی از او به یاد ندارند.
وی مردی بود که با همه مهربان بود؛ با مردم با احترام رفتار میکرد، در کنار دوستان و همرزمانش رفاقت را معنا میکرد و در خانواده، حضوری گرم و دلنشین داشت. مهدی غفاری از آن انسانهایی بود که برای دیده شدن قدم برنمیداشت، اما رفتار خالصانهاش باعث میشد در دلها جای بگیرد و نامش با نیکی و بزرگواری همراه شود.
شهر شویشه در 45 کیلومتری سنندج، خاطرات مردی را در دل خود نگه داشته که سادگی و اخلاص، بزرگترین ویژگیهایش بود. مردی که در کنار مسئولیتهایش، دلش برای مردم میتپید و باور داشت ارزش انسان به میزان محبت و اثری است که در زندگی دیگران برجای میگذارد.
در روزهایی که امنیت و آرامش این سرزمین به بهای فداکاری مردان بزرگی حفظ میشد، شهید مهدی غفاری نیز در مسیر خدمت و دفاع از ارزشها قدم گذاشت؛ مسیری که پایانش شهادت بود، اما آغاز ماندگاری نام و خاطرهاش در قلبها شد.
شهادت، لبخند او را از مردم نگرفت؛ چراکه هنوز در روایت دوستان، همرزمان و خانوادهاش، همان چهره آرام و خندان زنده است؛ مردی که حتی یادآوری نامش، تصویری از محبت و انسانیت را در ذهنها تداعی میکند.
خبرنگار تسنیم در بیستوپنجم روایت «خونهای ماندگار» این بار به شهر شویشه آمده و به سراغ خانواده شهید مهدی غفاری رفته تا روایت کند قصه مردی را که زندگیاش سرشار از خوبی بود، رفتارش درس مهربانی و لبخندش امضای شخصیت او.
روایتی از شهیدی که شاید ساده زیست، اما بزرگ ماند؛ مردی که در میان مردم با محبت شناخته شد، در کنار همرزمانش با وفاداری ماند و با خون پاکش نام خود را در دفتر پرافتخار شهدای کردستان جاودانه کرد.
در میان روایتهای ماندگار ایثار و فداکاری، گاهی یک لبخند، یک رفتار آرام و یک منش انسانی، گویاتر از هزاران سخن، شخصیت یک انسان را معرفی میکند. شهید مهدی غفاری از جمله مردانی بود که بزرگیاش نه در هیاهو، بلکه در اخلاق، تواضع و نوع رفتار او با مردم و خانواده نمایان شد.
مردی که آرام زندگی کرد، با احترام با دیگران برخورد داشت و همواره تلاش میکرد حضورش برای اطرافیان همراه با خیر و آرامش باشد. امروز وقتی از او سخن گفته میشود، نخستین تصویری که در ذهن خانواده و نزدیکانش نقش میبندد، چهرهای آرام با لبخندی همیشگی است.
شهید مهدی غفاری فرزند عثمان، متولد سال 1363 در شویشه؛ از فرزندان این دیار که مسیر خدمت و مسئولیت را انتخاب و عمر خود را در راه انجام وظیفه و دفاع از ارزشهایی که به آنها باور داشت، سپری کرد.
پدر شهید در روایت خود از فرزندی سخن میگوید که از همان دوران کودکی، نشانههای اخلاق نیک در رفتارش دیده میشد. پسری مؤدب، آرام و صبور که احترام به خانواده و دیگران را نه از روی عادت، بلکه از روی باور انجام میداد.
مهدی غفاری انسانی خوشرو و مردمدار بود. ارتباط صمیمی با مردم، احترام به اطرافیان و دوری از رفتارهای تند، از ویژگیهایی بود که باعث شده بود در میان کسانی که او را میشناختند، جایگاهی ویژه داشته باشد.
پدر شهید میگوید مهدی همیشه لبخند بر لب داشت؛ آرام بود و کمتر سخن میگفت، اما همان سکوت و آرامش او نیز همراه با احترام و بزرگواری بود. او از آن دسته انسانهایی بود که حضورشان در جمع، احساس آرامش ایجاد میکرد.
یکی از ویژگیهای برجسته شهید مهدی غفاری، پایبندی به مسائل دینی و معنوی بود. او اهل نماز و روزه بود و تلاش میکرد زندگی خود را بر پایه ایمان و اعتقادات دینی بنا کند.
ماه مبارک رمضان برای او ماهی ویژه بود؛ ماه عبادت و بندگی. تقدیر الهی چنین رقم خورد که این پاسدار مؤمن، در همین ماه مبارک و در حالی که روزهدار بود، آخرین لحظات زندگی دنیایی خود را سپری کند و به دیدار حق بشتابد.
یازدهم اسفندماه سال 1404، پایگاه دزلی در شهرستان سروآباد شاهد عروج جمعی از مدافعان امنیت و خدمت بود؛ مردانی که در کنار یکدیگر ایستادند و در راه انجام وظیفه، جان خود را تقدیم کردند. شهید مهدی غفاری نیز در کنار همرزمانش در همین مسیر به شهادت رسید.
برای یک پدر، از دست دادن فرزند داغی بزرگ است، اما پدر شهید مهدی غفاری با افتخار از پسری سخن میگوید که زندگیاش سرشار از ادب، ایمان، مردمداری و محبت بود؛ فرزندی که نام نیک از خود برجای گذاشت.
روایت مهدی غفاری، روایت یک پاسدار تنها نیست؛ روایت انسانی است که نشان داد بزرگی در رفتارهای ساده روزمره معنا پیدا میکند؛ در احترام به مردم، در عبادت خدا، در لبخند به دیگران و در انجام مسئولیتی که بر عهده گرفته است.
شهدا سرمایههای معنوی جامعه هستند؛ انسانهایی که با انتخاب مسیر خدمت، آرامش امروز را رقم زدند. شهید مهدی غفاری نیز یکی از همین مردان ماندگار است که نامش با اخلاق، اخلاص و فداکاری در تاریخ ایثار این سرزمین ثبت خواهد شد.
کاک عثمان پدر شهید مهدی غفاری در گفتوگو با خبرنگار تسنیم اینگونه روایت میکند:
تسنیم: از فرزندتان مهدی برایمان بگویید.
مهدی پسر بسیار خوبی بود. از کودکی آرام و مؤدب بود و همیشه احترام خانواده و دیگران را نگه میداشت. باعث افتخار ما بود.
تسنیم: مهمترین ویژگی اخلاقی شهید چه بود؟
اخلاق خوبش. مهدی خیلی خوشرو بود، همیشه لبخند بر لب داشت و با همه با مهربانی رفتار میکرد. هیچوقت کسی را ناراحت نمیکرد.
تسنیم: رفتار شهید با مردم چگونه بود؟
خیلی مردمی بود. با همه ارتباط خوبی داشت و به مردم احترام میگذاشت. اهل غرور نبود و همیشه با سادگی رفتار میکرد.
تسنیم: در خانواده چگونه فرزندی بود؟
پسری دلسوز و آرام بود. احترام پدر و مادر را حفظ میکرد و وجودش برای خانواده باعث آرامش بود.
تسنیم: از ویژگیهای معنوی شهید بگویید.
اهل نماز و روزه بود. به مسائل دینی اهمیت میداد و تلاش میکرد زندگیاش را بر اساس ایمان و اعتقاد پیش ببرد.
تسنیم: چه چیزی از شخصیت شهید بیشتر در خاطرتان مانده است؟
آرامش و لبخندش. مهدی همیشه چهرهای آرام داشت و همین اخلاق خوبش باعث شده بود همه دوستش داشته باشند.
تسنیم: شهادت ایشان چگونه اتفاق افتاد؟
مهدی در 11 اسفندماه سال 1404 در پایگاه دزلی سروآباد، همراه با جمعی از همرزمانش به شهادت رسید. او در حالی که روزهدار بود، به شهادت رسید.
تسنیم: حرف آخر شما درباره فرزندتان چیست؟
ما به داشتن چنین فرزندی افتخار میکنیم و راه شهید را ادامه میدهیم. مهدی انسانی مؤمن، مؤدب و مهربان بود و یاد و خاطرهاش همیشه در دل ما زنده خواهد ماند.
شهید مهدی غفاری از جمله انسانهایی بود که پیش از شهادت نیز در دل مردم جای دارد؛ مردی که با اخلاق نیکو، آرامش درونی و روحیه خدمت، تصویری ماندگار از یک انسان مؤمن و مسئولیتپذیر برجای گذاشت. نام او در دفتر «خونهای ماندگار» به عنوان روایتی از ایمان، ادب و فداکاری ثبت خواهد ماند.
انتهای پیام/