منیژه علیزاده، پرستار باسابقه بیمارستان با 16 سال سابقه کار در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در بهارستان، ابعاد تازه‌ای از مشکلات عدیده کادر درمان، کمبود نیروی انسانی و چالش‌های معیشتی پرستاران را روایت و بر لزوم بازنگری فوری در قوانین حمایتی نظام سلامت تأکید کرد.
فشار روانی و معیشتی؛ عامل اصلی ریزش نیروهای متخصص
علیزاده در تشریح وضعیت معیشتی کادر درمان تصریح کرد: شغل پرستاری یکی از مشاغل سخت و زیان‌آور است که طی سال‌های اخیر، فشارهای اقتصادی ناشی از تورم، بر روح و روان و معیشت شهروندان تأثیر گذاشته و هم‌زمان با افزایش مراجعه بیماران، مشکلات دوچندان شده است.
وی افزود: متأسفانه بسیاری از همکاران کادر درمان به دلیل شرایط سخت کاری و پایین بودن حقوق و دستمزد، مجبور به ترک شغل شده یا به کشورهای دیگر مهاجرت می‌کنند. این امر فشار مضاعفی را بر دوش سایر پرستاران باقی‌مانده تحمیل کرده است.
دریافتی‌های ناچیز و اجبار به اضافه‌کارهای فرساینده
این پرستار باسابقه با اشاره به ناکارآمدی قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری بیان کرد: با وجود زحمات طاقت‌فرسا، دریافتی پرستاران بسیار ناچیز است و حقوق دریافتی به هیچ عنوان کفاف هزینه‌های زندگی را نمی‌دهد.
وی ادامه داد: همین امر باعث شده است تا پرستاران برای تأمین معاش زندگی، ناچار به انجام اضافه‌کارهای اجباری در بیمارستان محل خدمت یا سایر مراکز درمانی و حتی مراقبت از بیماران در منازل شوند که این موضوع سلامت جسمی و روحی آنان را به مخاطره انداخته است.
عوارض جسمی شیفت‌های طولانی و خطر فرسودگی شغلی
علیزاده درباره پیامدهای جسمی شیفت‌های پی در پی بیان کرد: بسیاری از پرسنل به دلیل شیفت‌های طولانی و اجباری خارج از برنامه و ساعت‌ها سرپا بودن، از درد شدید مفاصل به‌ویژه در ناحیه پا رنج می‌برند.
وی اضافه کرد: کادر درمان از لحاظ روحی و روانی در سطح هشدار قرار دارند و فشارهای عصبی وارده، بسیاری از ایشان را در روابط خانوادگی دچار مشکل کرده است. همچنین پرستارانی که شیفت‌های طولانی شبانه دارند، با مشکلاتی نظیر عوارض پوستی و پیری زودرس مواجه می‌شوند.
چالش‌های ویژه زنان پرستار و کمبود امکانات حمایتی
این فعال حوزه درمان در پاسخ به پرسشی پیرامون شرایط ویژه زنان پرستار گفت: در بسیاری از مواقع، شیفت‌های شب بدون در نظر گرفتن شرایط فردی زنان پرستار در برنامه کاری آنان گنجانده می‌شود.
وی افزود: اگرچه در اکثر بیمارستان‌ها مهدکودک برای نگهداری کودکان در نظر گرفته شده است، اما کیفیت مراقبت در برخی از این مراکز مطلوب نبوده و کادر درمان چاره‌ای جز سپردن فرزندان خود به این فضاها ندارند.
نبود حمایت‌های بازدارنده در برابر خشونت همراهان بیمار
علیزاده با اشاره به امنیت شغلی و حراستی پرسنل بیمارستان‌ها تصریح کرد: در درگیری‌ها و خشونت‌های احتمالی از سوی بیماران و همراهان آنان، تقریباً هیچ حمایتی از کادر درمان صورت نمی‌گیرد و در بیشتر مواقع حق به جانب بیماران داده می‌شود و پرسنل در چنین شرایطی مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند که این روند نیازمند بازنگری جدی مدیران بیمارستان‌ها است.
وجدان کاری؛ تنها انگیزه ماندن در سیستم سلامت
این پرستار باسابقه درباره لحظات دشوار خدمت‌رسانی گفت: تقریباً همیشه مراقبت از بیماران با در نظر گرفتن وجدان کاری انجام می‌شود، چرا که پای سلامت و جان انسان‌ها در میان است و علی‌رغم بی‌مهری‌های مالی، مسئولیت در قبال هم‌نوعان باعث می‌شود تا وجدان حرفه‌ای همواره در انجام وظایف خط مقدم سلامت، اولویت نخست پرستاران باشد.
چرا پرستار قید ماندن را می‌زند؟
علیزاده درباره عوامل اصلی واداشتن یک پرستار به ترک خدمت گفت: دیده نشدن زحمات و تلاش‌های شبانه‌روزی توسط مسئولان بیمارستان، تبعیض میان همکاران و عدم انطباق کار انجام‌شده با حقوق دریافتی، از مهمترین عواملی است که یک پرستار را وادار به رفتن می‌کند.
وی در پایان خاطرنشان کرد: با این حال، عشق به حرفه پرستاری، نیازهای اقتصادی و برخورد با پرستاران باسابقه به عنوان نیروی تازه‌کار در صورت جابجایی به محل کار دیگر، از جمله موانعی است که مانع از مهاجرت یا ترک کار کامل این قشر زحمتکش می‌شود.
انتهای پیام/