به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، تحرکات مخرب رژیم صهیونیستی در سوریه از زمان روی کار آمدن رژیم ابومحمد جولانی که عملاً جاده را برای ورود صهیونیست‌ها به سوریه و تجزیه این کشور هموار کرده، دیگر محدود به اشغال مناطق جدید در جنوب سوریه و تداوم تجاوزات نیست.
در این زمینه، گفتمان رژیم صهیونیستی در مورد اهمیت سیطره بر جنوب سوریه، ماهیتی استراتژیک به خود گرفته است. روایت دشمن در ابتدا اشغال مناطق جدید در استان‌های قنیطره و درعا را با این ادعا که از هرگونه تهدید امنیتی در آینده جلوگیری می‌کند، توجیه می‌کرد. سپس قتل عام‌ها در سویدا از راه رسید و بهانه دیگری اضافه شد: «حفاظت از اقلیت‌ها».
چنبره صهیونیست‌ها بر معیشت شهروندان سوری
با این حال، اظهارات اخیر مور آلتشولر، محقق صهیونیست، در مورد ضرورت کنترل منابع آب و انرژی در جنوب سوریه، چندین معنا دارد و از یک سو، نشان می‌دهد که توجیهات امنیتی ممکن است چیزی بیش از بهانه‌ای برای کنترل مستقیم یا غیرمستقیم بر چشمه‌ها، آب‌های زیرزمینی و منابع طبیعی جنوب نباشد.
از سوی دیگر، این واقعیت که این اظهارات توسط یک محقق صهیونیست مطرح می‌شود، حتی اگر در زمان انتخابات باشد، سؤالاتی را در مورد میزان همسویی آنها با سیاست‌های رژیم اشغالگر و ارتش آن، به ویژه با توجه به تلاش‌های آمریکا برای دستیابی به توافق امنیتی بین دمشق و تل‌آویو، مطرح می‌کند.
نیروهای اشغالگر صهیونیستی بعد از روی کار آمدن رژیم ابومحمد جولانی، کوه حرمون را به طور کامل اشغال کردند و تهاجمات خود را به خاک سوریه بر مناطق و شهرهای هم‌مرز با ارتفاعات جولان اشغالی متمرکز کردند و این حملات در امتداد مرزهای سه استان قنیطره، حومه دمشق و درعا گسترش یافت.
صهیونیست‌ها علاوه بر تخریب استحکامات نظامی ساخته شده توسط ارتش سابق سوریه، عمداً از دسترسی کشاورزان به مزارع خود جلوگیری می‌کنند، چاه‌ها را پر می‌کنند و زمین‌های کشاورزی را با بولدوزر تخریب می‌کنند.
نقشه اشغالگران برای غصب منابع آب‌های زیرزمینی در جنوب سوریه
در حالی که این اقدامات نشان دهنده یک سیاست سیستماتیک برای تهی کردن معیشت مردم و مجبور کردن تدریجی آنها به ترک زمین‌ها و خانه‌هایشان است - مشابه آنچه در شهرها و شهرک‌های کرانه باختری اتفاق می‌افتد - مهمترین جنبه این سیاست ممکن است کاهش مصرف آب‌های زیرزمینی در این مناطق باشد.
این امر امکان تجدید ذخایر آب در ارتفاعات جولان اشغالی را فراهم می‌کند، به ویژه با توجه به کاهش سطح آب‌های زیرزمینی در جنوب به دلیل کاهش بارندگی در سال‌های اخیر، همراه با افزایش تعداد چاه‌های کشاورزی.
بنابراین، محافل رسمی و تحقیقاتی رژیم صهیونیستی علاقه خاصی به تحولات مربوط به وضعیت آب در مناطق هم‌مرز با ارتفاعات جولان، به ویژه در استان درعا، نشان می‌دهند که شامل بخش عمده‌ای از حوضه یرموک است و تقریباً 23 سد را در بر می‌گیرد که 12 مورد از آنها در داخل خود استان واقع شده‌اند.
در این راستا چندین مطالعه اسرائیلی طی سال‌های اخیر بر حوضه یرموک متمرکز شده‌اند. یکی از این مطالعات، منابع آب زیرزمینی و تعامل آنها با سنگ‌ها را بررسی کرده و نتیجه گرفته است که سفره‌های آب زیرزمینی آنجا توسط مناطق جغرافیایی مختلفی از جمله کوه هرمون، ارتفاعات جولان، جبل العرب و عجلون تغذیه می‌شوند.
در همین راستا، مطالعه دیگری در محافل تحقیقاتی رژیم صهیونیستی، مصرف آب و تخلیه چشمه‌ها در حوضه را بررسی کرده و عمدتاً بر مصرف آب در بخش سوریه بین سال‌های 1971 تا 2009 تمرکز داشته و خاطرنشان کرده است که تقریباً 80٪ از منطقه تحت پوشش این مطالعه در داخل خاک سوریه قرار دارد.
اگرچه زمین‌های آبیاری شده در درعا، طبق داده‌های رسمی سال 2023، تنها 16٪ از کل زمین‌های کشاورزی کشت‌شده را تشکیل می‌دهند، اما رودخانه یرموک به عنوان شریان حیاتی این استان در نظر گرفته می‌شود که هم آب آشامیدنی و هم آبیاری را تأمین می‌کند.
وخیم‌تر شدن بحران آب، مقامات محلی را بر آن داشت تا بررسی چاه‌های غیرقانونی را انجام دهند، که تعداد آنها در طول سال‌های جنگ، طبق برآوردهای رسمی قبلی، به حدود 2800 چاه افزایش یافته است.
علاوه بر موارد فوق، سوری‌ها نگرانند که سایر منابع اقتصادی مهم در جنوب، چه از طریق تصرف آنها یا با جلوگیری از سرمایه‌گذاری دمشق در آنها در این مرحله، به اهداف جاه‌طلبی‌های اسرائیل تبدیل شوند.
این منابع علاوه بر زمین‌های کشاورزی که 95.5٪ از زمین‌های زراعی را تشکیل می‌دهند، شامل سنگ‌های بازالت مورد استفاده در ساخت و ساز، روکش فلزی، کفپوش و سنگفرش جاده‌ها و همچنین شیل نفتی موجود در دره یرموک و مناطق اطراف تل شهاب، زیزون و حیط می‌شود که ذخایر آن تقریباً 675 میلیون تن تخمین زده می‌شود و ضخامت متوسط روباره آن بین 113 تا 129 متر است.
علاوه بر این، یک مطالعه قبلی توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده نشان می‌دهد که ذخایر حوضه یرموک ممکن است در زیر صدها کیلومتر مربع گسترش یابد و طبق برخی تخمین‌های منطقه‌ای قدیمی‌تر، ضخامت آن می‌تواند به 400 متر برسد.
به همین منظور ناظران امور هشدار می‌دهند که اسرائیل ممکن است علاقه‌مند به گسترش تهاجمات خود به جنوب سوریه تا حدی که تبلیغ می‌شود، نباشد، اما به نظر می‌رسد که تمایل دارد نحوه سرمایه‌گذاری ساکنان منطقه در منابع و پتانسیل‌های آن را کنترل کند و از ضعف فعلی سوریه و عدم تمایل مقامات انتقالی برای درگیری مستقیم نظامی با آن بهره ببرد.
انتهای پیام/